tag:blogger.com,1999:blog-20572777821405667632011-12-05T23:23:04.382+08:00ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.comBlogger3651100tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-29238772007046868772010-07-11T10:58:00.003+08:002010-07-11T11:04:55.129+08:00<div style="text-align: justify;">ရင္ဂို ဆုိထားတဲ့ ျပည္ေတာ္ျပန္ ပေလးဘိြဳင္ ဆုိတဲ့သီခ်င္းေလးကို ရွာေနတာၾကာပါၿပီ။ ဒီေန႔ေတာ့ youtube မွာေတြ႔တာနဲ႔ တင္လုိက္တာပါ။ အေ၀းေရာက္ ျမန္မာေတြအတြက္ အလြမ္းေျပသီခ်င္းေလးျဖစ္သလို တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ အိမ္ျပန္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကေလးျဖစ္မိမွာပါပဲ။ စာသားေလးေတြက ရင္ထဲကို တကယ္ထိပါတယ္။ ရင္ဂိုလုိပဲ ႏွင္းလဲ လြမ္းပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မျပန္ခင္ ေနာက္ဆံုးတင္တဲ့ ပိုစ္ေလးလဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><img src="file:///C:/DOCUME%7E1/HNINNA%7E1/LOCALS%7E1/Temp/moz-screenshot.png" alt="" /><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TPMKvWblCa4&amp;hl=en_US&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/TPMKvWblCa4&amp;hl=en_US&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-2923877200704686877?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-7629536500138882382010-07-09T21:03:00.002+08:002010-07-09T22:49:45.905+08:00<div style="text-align: justify;">အခ်ိန္ေတြဆုိတာက ေစာင့္ေနရရင္သာ ၾကာတယ္ထင္တာပါ။ ကုန္သြားၿပီးလုိ႔ရွိရင္ေတာ့ ျမန္တယ္လုိ႔ ထင္မိျပန္တယ္။ အခုလည္း ႏွင္း ထုိင္၀မ္ကို ျပန္လာတာ ၁ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ မႏွစ္က ဇူလုိင္ ၁၂ ရက္ေန႔ ျမန္မာျပည္ကေနျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း ဒီဇူလုိင္ ၁၂ ရက္ေန႔မွာပဲ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ေတာ့မယ္။ တမင္တကာ လုပ္ယူထားရင္ေတာင္ အခုလို တုိက္ဆုိင္ပါ့မလားဆုိ မေျပာနုိင္ပါဘူး။ အခုေတာ့ ၁ ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္တဲ့ေန႔မွာေတာ့ အမိျမန္မာျပည္ကို ျပန္နုိင္ပါၿပီ။ အက်ိဳးအေၾကာင္းေတြက ဒီအခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္တုိက္ဆုိင္တယ္ေျပာရမယ္။ အလုပ္ကလဲ ဖိအားမ်ားလာသလို အိမ္ကလဲျပန္ေခၚခ်ိန္ျဖစ္ေနပါတယ္။ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြလဲ တုိက္ဆိုင္လာပါတယ္။<br /><br />ျဖစ္ခ်ိန္တန္ရင္ ဘာနဲ႔မွတားဆီးလုိ႔မရပါဘူး။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လဲ အိမ္ျပန္နုိင္ပါၿပီ။ ၁၂ ရက္ေန႔က်ရင္ေတာ့ ႏွင္းတေယာက္ ျမန္မာျပည္ကိုျပန္ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဘေလာ့ေရးတာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ လုပ္ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြအားလံုးကိုေတာ့ ရင္ထဲကေန အျမဲသိရေနမွာပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-762953650013888238?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-49625485347426394212010-07-05T10:50:00.002+08:002010-07-05T10:59:52.664+08:00<div style="text-align: justify;">ႏွင္းစိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္လဲ ၀မ္းနည္းမိသလို စိတ္ထဲလဲ မေကာင္းပါဘူး။ ထုိင္၀မ္ကုိ ျပန္လာမယ္ေျပာေတာ့ ေမာင္ေလးက တားပါတယ္။ ပါပါးနဲ႔ မာမားကလဲ သမီး စိတ္ထဲေသခ်ာစဥ္းစားၿပီးၿပီလားလုိ႔ ထပ္ခါတလဲလဲ ေမးပါတယ္။ ေမာင္ေလးကေတာ့ ကို္ယ့္စိတ္ကိုနုိင္မွျပန္သြားေနာ္လို႔ သတိေပးပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တခါမွ မိဘနဲ႔ မခြဲဘူးလို႔ ခြဲၿပီးကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ ရပ္ၾကည့္မယ္လုိ႔ စဥ္းစားၿပီး ျပန္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အရင္ေနတုန္းကေတာ့ မိသားစုလိုက္ျဖစ္လုိ႔ ဘာခံစားခ်က္မွ သိပ္ၿပီးမရွိပါဘူး။ အခုတခါက မိဘေတြက ျပန္မလုိက္လာတဲ့အတြက္ မိဘေတြကိုလြမ္းတဲ့စိတ္ရယ္ အားငယ္စိတ္ရယ္က ရွိေနပါတယ္။ ဦးေလးအေဒၚေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဂရုစိုက္ပါတယ္ေျပာေျပာ မိဘေတြကိုလြမ္းမိပါတယ္။<br /><br />အျပင္ေလာကအေၾကာင္း ေသခ်ာမသိေသးေတာ့ အခက္အခဲတခုခုေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ မ်က္ရည္က်လြယ္ေနတယ္။ မိဘေတြအရိပ္မွာေနတုန္းကေတာ့ အပူအပင္ကင္းကင္းနဲ႔ ေနနိုင္ပါတယ္။ လူေတြအေပၚ ေမတၱာထားနုိင္ဖုိ႔ အျမဲမွာေနတဲ့ မာမားစကားကို မေမ့ပါဘူး။ မေပ်ာ္ရင္ ျပန္လာဖုိ႔ မွာလုိက္တဲ့ ပါပါးစကားကလည္း ႏွင္းအတြက္ အားတခုပါပဲ။ လူေတြအေပၚ မမုန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူေတြအလုိက် ဘယ္လုိမ်ား လုိက္ေနရမလဲဆုိတာ မသိပါဘူး။ ကိုယ္ေနတတ္သလို ေနေတာ့လဲ ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ သူတုိ႔မွာ အကုသိုလ္မ်ားေနပါတယ္။ တကယ္ပါ ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ေပ်ာ္ေနတာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀ဆုိတာ ျဖစ္ခ်င္တုိင္းမျဖစ္တဲ့အရာပါ။<br /><br />နုိင္ငံရပ္ျခားမွာ အရာရာတုိးတက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈဆုိတာ ဘယ္မွာလဲလုိ႔ ေမးရမလုိျဖစ္ေနတယ္။ ဘာသာေရး လူမႈေရး ဘာမွမတူတဲ့အတြက္ ျမန္မာေတြအေနနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေနရခက္ပါတယ္။ ဘာမဆုိ သည္းခံပါတယ္။ ရန္လဲမျဖစ္တတ္သလို ရန္ျဖစ္ရတာကိုလည္း ရွက္တဲ့အတြက္ ဘာပဲ ျဖစ္လာလာ ကိုယ္လုပ္လုိ႔ ျဖစ္ရတာဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုကုိပဲ အျပစ္တင္မိပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကိုပဲ ျပဳျပင္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေၾကာင့္သူတပါးေတြ ေန႔တုိင္း စိတ္ညစ္ေနၿပီး ကိုယ့္ကို စိတ္ထဲမေက်နပ္တဲ့သူတုိ႔အတြက္ ကိုယ္သာမရွိေနရင္ ပိုေကာင္းမယ္လုိ႔ ေတြးမိၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုခ်လုိက္ပါတယ္။ ႏွင္းကိုယ္တိုင္လဲ နားညည္းမခံခ်င္သလို သူတပါးကိုလည္း အျပစ္မျမင္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူ႔စိတ္ဆုိတာ အျမဲတည္ျငိမ္ေနတာမဟုတ္ေတာ့လဲ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္အထိ သည္းခံနုိင္မလဲဆုိတာမသိတဲ့အတြက္ ဆံုးျဖတ္လုိက္တာပါ။<br /><br />မၾကာခင္ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ႏွင္းခ်စ္ရတဲ့ ေအးခ်မ္းလွတဲ့ မိဘရင္ခြင္မွာပဲ ျပန္ခိုလံႈခြင့္ရေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ တႏွစ္ဆုိတဲ့အခ်ိန္ကာလအတြင္းမွာ အေတြ႔အၾကံဳေတြအမ်ားၾကီးရခဲ့တဲ့အတြက္ ႏွင္းအတြက္ေတာ့ တန္ဖုိးရွိပါတယ္။ အခုလိုတေယာက္ထဲရင္ဆုိင္ၾကည့္မွ မိဘရဲ့ရင္ခြင္ဟာ ပိုေအးခ်မ္းတယ္ဆုိတာ သိလာပါတယ္။ ဒီတခါျပန္ၿပီးရင္ေတာ့ မိဘရိပ္ကေန ထပ္ထြက္မသြားဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-4962548534742639421?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-54013805936621393672010-07-01T16:01:00.002+08:002010-07-01T16:22:07.420+08:00<div style="text-align: justify;">ႏွင္းတို႔ေတြ ေငြဆုိတဲ့အရာကို လုိအပ္ၾကတာ လူတိုင္းအသိပါ။ ေငြဟာ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖန္တီးလုိ႔ရေပမယ့္ လူေတြရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ခ်မ္းေျမ့မႈ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကိုေတာ့ မဖန္တီးနိုင္ပါဘူး။ အလုပ္လုပ္ရင္ ေငြရမယ္ဆုိတာသိေပမယ့္ အလုပ္ထဲမွာ မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ရလာတဲ့ေငြကလဲ တျခားအရာအတြက္အသံုး၀င္ေပမယ့္ မိမိရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈကေတာ့ မရေတာ့ပါဘူး။<br /><br />အလုပ္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈရွိမွလဲ အလုပ္ကိုအေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္နုိင္မွာပါ။ အလုပ္ထဲမွာ မေပ်ာ္ရႊင္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ေတာ့ မနက္လင္းတာနဲ႔ အလုပ္သြားရမွာ ေၾကာက္လာပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကမေပ်ာ္နုိင္ေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္အဆင္ေျပတယ္ဆုိတာ နည္းလာပါတယ္။ အခက္အခဲတခုခုျဖစ္တာနဲ႔ စိ္တ္ဓါတ္က်လာတယ္။ ကုန္သြားတဲ့အခ်ိန္ေတြက ဘယ္ေတာ့မွ အစားထုိးျပန္မရနုိင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို စိတ္ညစ္ခံၿပီးကုန္ဆံုးလုိက္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ တကယ္ႏွေမ်ာဖို႔ေကာင္းမွာပါ။ တခ်ိဳ႕ကလဲ မေပ်ာ္လုိ႔မလုပ္ရင္ ဘယ္ကပိုက္ဆံနဲ႔သံုးမလဲလုိ႔ ေျပာမွာပါ။ တကယ္လုိ႔ အတင္းၾကိတ္မွိတ္ၿပီးလုပ္လုိ႔ မြန္က်ပ္လာတဲ့အခ်ိန္ ထြက္ေပါက္ေပးတာမွားတဲ့အခါ ဘ၀ပါဆံုးသြားနုိင္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံဆုိတာထက္ ကိုယ့္အလုပ္မွာမေပ်ာ္ေတာ့ရင္ အလုပ္သစ္ေျပာင္းဖုိ႔ ၾကိဳးစားသင့္တယ္။<br /><br />ေက်ာင္းသားဆုိတာ ေက်ာင္းေနရတာ ေက်ာင္းသြားရတာကိုေပ်ာ္မွ စာသင္ခ်င္တဲ့စိတ္ရွိမွာပါ။ အလုပ္လုပ္တဲ့သူကလဲ အလုပ္ထဲမွာေပ်ာ္မွ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ရွိမွာပါ။<br /><br />ဘာလုိ႔မ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ ေျပာေနတာလဲလုိ႔ေတြးေနမွာပဲေနာ္။ အခု ႏွင္းတေယာက္လဲ ေငြနဲ႔လဲလုိ႔မရတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ အလုပ္ကေန ႏႈတ္ထြက္စာတင္ၿပီး အိမ္မွာပဲ ကြန္ပ်ဳတာကလိေနပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-5401380593662139367?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-16974800343314692882010-06-27T19:50:00.002+08:002010-06-27T19:59:49.095+08:00ေမေမ လုိ႔မေခၚရတာ ၾကာလာမွ ေခၚခြင့္ရေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကို တမ္းတမိတယ္.......<br />အတူတူေနခြင့္မရွိေတာ့မွ ေမေမ့ရင္ခြင္ကို ပိုလြမ္းတတ္လာတယ္.............<br />ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းပါတယ္ေျပာပါေစ ေမေမ ေကာင္းတာကို မမွီပါဘူး.........<br />ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်စ္တယ္ေျပာပါေစ ေမေမ့ ေမတၱာကို ယွဥ္လုိ႔မရဘူး...........<br />ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ နားလည္ပါတယ္ေျပာပါေစ ေမေမ့နားလည္မႈရဲ့ တ၀က္ေတာင္မရွိပါဘူး........<br />ဘယ္ဟင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ေမေမခ်က္တဲ့ ဟင္းတခြက္ေလာက္ စားမေကာင္းေတာ့ပါဘူး.........<br />အခုေတာ့ သမီးေလ ေမေမ့ ေမတၱာေတြကို တန္ဖိုးထားတတ္လာၿပီ.......ေမေမ့အနားကို ျပန္လာခ်င္ၿပီ.........စိတ္ညစ္လုိ႔ ေျပာျပခ်င္ေပမယ့္ ေမေမစိတ္ပူမွာစိုးတယ္........ေမေမရယ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-1697480034331469288?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-32170780853728530692010-06-06T22:25:00.002+08:002010-06-06T23:08:13.998+08:00<div style="text-align: justify;">မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ထြန္းေပါက္ေစခ်င္တုိးတက္ေစခ်င္သလို မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္ႏွမေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းစားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာစိတ္ကေလးေတြ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲလုိစိတ္ကေလးေတြနဲ႔ တေယာက္ကိုတေယာက္ ေဖးမကူညီတတ္ၾကသလို အျမင္မေတာ္တာေတြ႔ရင္လဲ ျပဳျပင္ေအာင္ ဆံုးမတတ္ၾကပါတယ္။ အဲလုိေျပာဆုိ ကူညီတဲ့အခါ အေျပာမတတ္ေတာ့ ဆဲသလုိဆုိသလုိပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ေဇာနဲ႔ ေျပာလုိက္တဲ့အခါ ကိုယ္ကေတာ့ ေစတနာနဲ႔ေျပာလုိက္ေပမယ့္ နားေထာင္သူရဲ့စိတ္ထဲမွာက်ေတာ့ နား၀င္မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ ငါ့ကုိအျပစ္ေျပာေနတယ္ ဆုိတဲ့အျမင္မ်ိဳးျဖစ္သြားသလုိ ငါကသူ႔လိုုမလုပ္နုိင္ဘူးဆုိတဲ့ သိမ္ငယ္စိတ္မ်ိဳးလဲ ျဖစ္သြားနုိင္တယ္။ ကို္ယ္ကေတာ့ ေစတနာနဲ႔ ေျပာလုိက္ေပမယ့္ ေစတနာကသူ႔အတြက္ မေကာင္းတဲ့အေတြးဆီကို ေရာက္ေအာင္ပို႔လုိက္သလုိျဖစ္သြားတယ္။ စိတ္အားငယ္ေအာင္ လုပ္သလုိျဖစ္သြားပါတယ္။<br /><br />ႏွင္းပတ္၀န္းက်င္မွာလဲ အခုလုိ စိတ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတဲ့သူေတြကို ခုတေလာျမင္ေနရတယ္။ တုိးတက္ေစခ်င္လုိ႔ေျပာေနေပမယ့္ တဖက္ကက်ေတာ့လဲ အေျပာခံရေလ သိမ္ငယ္ေလဆုိသလုိ ျဖစ္သြားတယ္။<br />တကယ္ေတာ့ လူတေယာက္ကို ျပဳျပင္ေစခ်င္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကူညီခ်င္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူရဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို မထိခိုက္နုိင္တဲ့စကားမ်ိဳး အကူအညီမ်ိဳးနဲ႔ သူတုိးတက္လာေအာင္ ကူညီနုိင္မယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးအဆင္ေျပပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-3217078085372853069?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-81368306724141323382010-05-20T22:10:00.003+08:002010-05-20T22:47:36.989+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ေတာ့ ေျပာကိုမေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူးလုိ႔ပဲ ေျပာလုိက္ခ်င္တယ္။ မနက္မိုးလင္းလို႔ အိမ္ကစထြက္ကတည္းက လြဲလုိက္တာ ညေနမိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိပါပဲ။ အိမ္ကထြက္လို႔ မနက္စာ၀င္၀ယ္ေတာ့ ခဏေလးေစာင့္ပါဆိုလုိ႔ ထိုင္ေစာင့္လိုက္တယ္။ မွာထားတာၿပီးၿပီဆုိလုိ႔ ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့ ၁ က်ပ္ေစ့ကို ၅၀ အေစ့ထင္ၿပီၤး ဆို္င္ကထြက္လာတာ လမ္းတ၀က္က်မွ လက္ထဲၾကည့္ေတာ့ ၁ က်ပ္ေစ့ျဖစ္ေနတယ္။ ျပန္သြားေျပာဖို႔က်ေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္ကနီးေနၿပီ ထားလုိက္ပါေတာ့ဆုိၿပီး ကားမွတ္တုိင္ဆီ သုတ္ေခ်တင္သြားတာ မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ စီးမယ့္ကားက ကပ္ၿပီးလြတ္သြားတယ္။ ရပါတယ္ ေနာက္ထပ္ကားကျမန္တယ္ဆုိၿပီးေစာင့္လုိက္တာ မိနစ္၂၀ေလာက္ၾကာသြားတယ္။ အရင္ဆုိရင္ ၃ စီးေလာက္လာေနက် ဒီေန႔က်မွ ၁ စီးတည္းကို လူေတြျပံဳတက္လုိက္တာ ကားကက်ပ္ေနတယ္။<br /><br /> ဒီလုိနဲ႔အလုပ္ေရာက္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေလးဖြင့္ ဒီေန႔အေရးၾကီးတဲ့ပစၥည္းရွိတာ ျမန္ျမန္လုပ္လုိက္မယ္ဆုိ ထုိင္ကာရွိေသး လူၾကီးေတြေရာက္လာၿပီး ပစၥည္းဘာလုိ႔မထြက္ေသးတာလဲဆုိၿပီး ေျပာပါေလေရာ။ ကဲ တမနက္လံုး လူကအဆင္မေျပလာေတာ့ ေဒါသေလးကနည္းနည္းထြက္ေနၿပီ။ လူၾကီးကိုလဲမသိေတာ့ဘူး။ ငါမၿပီးတာမဟုတ္ဘူး testing ကစစ္မေပးလို႔မၿပီးတာဆုိၿပီးဘုေတာလုိက္တယ္။ လူၾကီးတေယာက္က ေျပာၿပီးလွည့္အထြက္ ေနာက္တေယာက္ကေရာက္လာၿပီး ေမးျပန္ေရာ။ မရေတာ့ဘူး။ ေဒါသက ေတာ္ေတာ္ထြက္ေနၿပီ။ ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႔ ကစၥည္းကိုလုပ္လုိက္တာ လက္စသတ္ဒါနီးလည္းက်ေရာ ေနာက္ပစၥည္းတခုဆင္တာ ျပႆနာရွိုလုိ႔ နင့္ဆီေရာက္လာရင္ အမွားဖမ္းေပးပါဦးတဲ့။ ကဲ ထားလုိက္ေတာ့ ကိုယ္ကေနာက္ဆံုးအဆင့္ၾကည့္ရမွာပဲဆုိၿပီး ဟုတ္ ၾကည့္လုိ္က္မယ္ဆုိၿပီး ေနလုိက္တယ္။<br /><br />ထမင္းစားနားေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ လူကစားတဲ့ဆီစိတ္ေရာက္သြားေတာ့ ေဒါသေတြလည္းမရွိေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ တြဲလုပ္တဲ့သူေတြ ဘယ္လိုေနလဲသြားၾကည့္မယ္ဆုိၿပီးအသြား ေနာက္ျပႆနာတခုက ဆီးၾကိဳေနျပန္တယ္။ အေရးၾကီးပါတယ္ဆိုတဲ့ အာမခံတံဆိပ္ကို မကပ္မိဘူးတဲ့ေလ။ ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ။ ေခါင္းေဆာင္ကိုေျပာေတာ့ စိတ္ဆိုးၿပီး သြားေျပာပါေလေရာ။ မတတ္နိုင္ေတာ့ဘူး။ ေသခ်ာမွာထားတာကို အခုလုိျဖစ္ေတာ့ ႏွင္းလဲေတာ္ေတာ္စိတ္ဆိုးမိတယ္။ တြဲလုပ္တဲ့သူေတြမွားရင္ ႏွင္းကအရင္အဆူခံရပါတယ္။ ႏွင္းေသခ်ာမေျပာလုိ႔ မသင္လုိ႔ဆုိၿပီး အေျပာခံရပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ကေျပာရွာတယ္ စိ္တ္ကိုေလွ်ာ့ပါတဲ့။ သူကေျပာသာေျပာတယ္။ သူကို္ယ္တုိင္လဲ စိတ္မေလွ်ာ့နိုင္ရွာဘူး။ သူကေတာ့ တာ၀န္ပိုၾကီးတာေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ ထမင္းစားသြားလုိက္ၾကတယ္။<br /><br />အလုပ္လဲျပန္တက္ေရာ ျပႆနာေနာက္တခုက ဆီးလုိ႔ၾကိဳေနၿပန္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ ေဒါသကအထြတ္အထိပ္ေရာက္သြားၿပီ။ မရေတာ့ဘူး။ အေရးၾကီးတယ္ေနာ္ အမွားလံုး၀မခံဘူးေနာ္ သတိထားပါဆုိတာ ေန႔တုိင္းေျပာပါတယ္။ ကိုယ္တုိင္လဲ အျမဲသတိထားေနရပါတယ္။ ႏွင္းတို႔ဆီမွာက bar code printer ေတြထုတ္တယ္။ printer တုိင္းမွာ adapter ကိုတြဲေပးထားပါတယ္။ တြဲထားၿပီးတဲ့ printer နဲ႔ adapter ကို မွားၿပီးထည့္လုိ႔မရပါဘူး။ အခုေတာ့ တလြဲေတြထည့္ထားေတာ့ ျပႆနာကၾကီးသြားပါၿပီၤ။ ပထမကေတာ့ တခုတေလပဲဆုိၿပီး ရပါတယ္။ ႏွင္းကြန္ပ်ဴတာကေနၾကည့္ေပးမယ္ဆုိၿပီး တခုခ်င္းၾကည့္ပါတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ တခုမကဘူး ေနာက္က LAN Card ေတြပါ နံပါတ္ေတြမွားေနၿပီဆုိေတာ့ ႏွင္းလဲသည္းမခံနုိင္ေတာ့ဘူး ထုတ္လုပ္ေရးရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ကိုသြားေခၚၿပီး လာၾကည့္ခုိင္းပါတယ္။ ဘယ္သူလဲဆူုိၿပီးစစ္လုိက္ေတာ့ ကို္ယ္နဲ႔တြဲတဲ့သူကလုပ္လုိက္တာ။ မတတ္နိုင္ေတာ့ဘူး။ ငါေတာ့ ဒီလူနဲ႔တြဲၿပီး ဘယ္လုိလုပ္လဲဆုိေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ၀န္ထမ္းေရးရာဌာနက လူၾကီးေရာက္လာၿပီး လုပ္တဲ့သူကုိလာေခၚသြားပါေတာ့တယ္။ ဒီလုိစကားေတြလဲ မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ့္ေၾကာင့္လဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူတေယာက္ရဲ့ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ အလုပ္တခုလံုး ထိခိုက္မွာဆိုေတာ့ မေျပာခ်င္လဲ ေျပာလုိက္ရတယ္။<br /><br />အလုပ္ဆင္းလို႔အိမ္ျပန္မယ္ဆုိၿပီး ဓါတ္ေလွခါးစီးေတာ့ ၁ ထပ္မွာဆင္းမွာကို မႏွိပ္မိပဲ ေျမေအာက္ထပ္ထိပါသြားေတာ့မလုိ႔ ၃ ထပ္ေရာက္မွ ျမန္ျမန္ႏွိပ္လုိက္ရတယ္။ ျပန္ခါနီးသာထပ္လြဲရင္ေတာ့ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။<br /><br />တေနကုန္ ျပႆနာေပါင္းစံုနဲ႔ လူကေတာ္ေတာ္ကိုေမာပါတယ္။ ဒီေန႔ေလာက္ တလြဲေတြမ်ားတာ ဒီေန႔ပါပဲ။ အခုလိုအလြဲေတြနဲ႔ ေနာက္ရက္ေတြမဆံုပါေစနဲ႔လုိ႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-8136830672414132338?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-88333041174440780662010-05-14T20:25:00.014+08:002010-05-14T21:04:07.878+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1EYCJrmdI/AAAAAAAABro/NXTv3DZnBUY/s1600/DSCN0001.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1EYCJrmdI/AAAAAAAABro/NXTv3DZnBUY/s400/DSCN0001.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471104302010046930" border="0" /></a><br />ပါးကြဆန္းက ဗုဒၵရုပ္ပြားေတာ္<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1ENCNJAXI/AAAAAAAABrg/nffTY0YKWSY/s1600/DSCN0002.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1ENCNJAXI/AAAAAAAABrg/nffTY0YKWSY/s400/DSCN0002.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471104113045995890" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1EA7SXK8I/AAAAAAAABrY/ef9KqqeEw3E/s1600/DSCN9957.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1EA7SXK8I/AAAAAAAABrY/ef9KqqeEw3E/s400/DSCN9957.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471103905030417346" border="0" /></a><br />ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးကို ေက်ာင္းေဆာင္ေပၚကျမင္ရပံု<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1D0PzFWkI/AAAAAAAABrQ/bAHzRHqlVZk/s1600/DSCN9938.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1D0PzFWkI/AAAAAAAABrQ/bAHzRHqlVZk/s400/DSCN9938.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471103687198071362" border="0" /></a><br />ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးရဲ့အတြင္းပိုင္း<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1DnHk3LII/AAAAAAAABrI/24xzUAJdGKo/s1600/DSCN9937.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1DnHk3LII/AAAAAAAABrI/24xzUAJdGKo/s400/DSCN9937.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471103461652638850" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1DY-dUICI/AAAAAAAABrA/3xj7qaOHGi4/s1600/DSCN9933.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1DY-dUICI/AAAAAAAABrA/3xj7qaOHGi4/s400/DSCN9933.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471103218686894114" border="0" /></a><br />ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးရဲ့ေနာက္က ၃ ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1DDPnY79I/AAAAAAAABq4/RJqltIXOUME/s1600/DSCN9954.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1DDPnY79I/AAAAAAAABq4/RJqltIXOUME/s400/DSCN9954.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471102845335433170" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1C1nKOj1I/AAAAAAAABqw/buhTfuTOjSo/s1600/DSCN9956.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1C1nKOj1I/AAAAAAAABqw/buhTfuTOjSo/s400/DSCN9956.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471102611137400658" border="0" /></a><br />တရုတ္ရိုးရာ ရုပ္တုေတြ<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1C1nKOj1I/AAAAAAAABqw/buhTfuTOjSo/s1600/DSCN9956.JPG"><br /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1CmoxD37I/AAAAAAAABqo/lUC-6_3msDw/s1600/DSCN9960.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1CmoxD37I/AAAAAAAABqo/lUC-6_3msDw/s400/DSCN9960.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471102353870675890" border="0" /></a><br />၃ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္ေပၚက ရုပ္ပြားေတာ္<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1CVnlnFTI/AAAAAAAABqg/n4_Bb2yx89M/s1600/DSCN9959.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1CVnlnFTI/AAAAAAAABqg/n4_Bb2yx89M/s400/DSCN9959.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471102061496440114" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1CHK3ko_I/AAAAAAAABqY/8FloJ67SNDU/s1600/DSCN9987.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1CHK3ko_I/AAAAAAAABqY/8FloJ67SNDU/s400/DSCN9987.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471101813268980722" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1B6vqWlkI/AAAAAAAABqQ/Xdn7BVJw-ag/s1600/DSCN9990.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1B6vqWlkI/AAAAAAAABqQ/Xdn7BVJw-ag/s400/DSCN9990.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471101599807346242" border="0" /></a><br />ေက်ာင္းေဆာင္ၾကီးေဘးမွာ<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1BqNnsC2I/AAAAAAAABqI/HmxA8GvAeJg/s1600/DSCN9991.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-1BqNnsC2I/AAAAAAAABqI/HmxA8GvAeJg/s400/DSCN9991.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471101315791457122" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ထိုင္၀မ္ကို ျပန္လာၿပီး အလုပ္အသစ္ကို စ၀င္ကတည္းက ဖိအားေတြ အရမ္းမ်ားပါတယ္။ အလုပ္ထဲမွာ အတူတူလုပ္တဲ့ အစ္မေတြ ဆရာသမားေတြကလည္း အလုပ္ရဲ့ဖိအားကို ေျဖေဖ်ာက္ဖုိ႔အတြက္ ပိတ္ရက္ေတြမွာ ေန႔ခ်င္းျပန္ခရီးေတြ သြားတတ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ႏွင္းလဲ သူတုိ႔နဲ႔အတူ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ပါးကြဆန္း လုိ႔ တရုတ္လုိေခၚတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရုပ္ပြားေတာ္ အၾကီးၾကီးရွိတဲ့ေနရာကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ထိုင္ေပကေန ထိုင္က်ံုဳးလုိ႔ေခၚတဲ့ အလယ္ပိုင္းျမိဳ႕ကို သြားတဲ့လမ္းကေန လမ္းခြဲသြားရတာပါ။ လမ္းေၾကာသိပ္မကၽြမ္းတဲ့အတြက္ ေသခ်ာမေျပာနုိင္တာေတာ့ နားလည္ေပးပါေနာ္။ ဂ်ပန္နုိင္ငံမွာလဲ ရွိသလို ထိုင္၀မ္မွာလဲ ရွိတယ္လို႔သိေတာ့ ဆရာေတြကလဲ ဘုရားသြားဖူးမယ္ဆုိၿပီး ေရာက္ခဲ့တာပါ။ ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးရဲ့ အထဲထဲမွာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ မဟာဗုဒၵ၀င္ကိုလဲ ပံုေဖာ္ထားပါတယ္။ ေဘးပတ္လည္မွာ ျမက္ခင္းစိမ္းေတြနဲ႔ ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးက ၾကည္ညိုစရာေကာင္းသလုိ ေတာင္ေပၚမွာ ရွိေနတာျဖစ္လုိ႔ ေလေအးေအးေလးနဲ႔ ဘုရားရိပ္က ေအးျမေနပါတယ္။<br /><br />ဘုရားၾကီးရဲ့ အေနာက္ဘက္မွာေတာ့ ၃ ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္ၾကီးရွိၿပီး အေပၚဆံုးထပ္မွာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရုပ္ပြားေတာ္ေတြရွိသလုိ ေအာက္ထပ္ေတြမွာေတာ့ ထုိင္၀မ္နုိင္ငံသားေတြ ကိုးကြယ္တဲ့ ရိုးရာဘိုးေတာ္ ရုပ္တုေတြလဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ေက်ာင္းေဆာင္ၾကီးရဲ့ ေနာက္ဘက္မွာေတာ့ ဘံု ၇ ဆင့္အေဆာင္ႏွစ္ခုကို ေဘးတဖက္ဆီမွာ ေဆာက္ထားပါတယ္။ ေက်ာင္ေဆာင္ၾကီးရဲ့ ေဘးဘက္မွာေတာ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္တန္းလဲရွိပါတယ္။ တရုတ္ရိုးရာ ပန္းပုလက္ရာေတြကလဲ အလြန္လွပါတယ္။ ေရာက္သြားတ့ဲအခ်ိန္က ညေနေန၀င္ခ်ိန္ေလးျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဆည္းဆာအလွက ပိုလွေနတယ္လုိ႔ထင္မိပါတယ္။ ဘုရားကုန္းေတာ္ေပၚကေန ေတာင္ေအာက္ကျမိဳ႕ကို ျမင္ရတဲ့ရႈခင္းကလဲ တမ်ိဳးေလးလွေနတာပါပဲ။<br /><br />သြားခဲ့တာက ၄ လပိုင္းထဲကျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္တဖက္နဲ႔ စာမေရးနုိင္တာနဲ႔ အခုမွ ေရးျဖစ္တယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-8833304117444078066?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-16194363899761209072010-05-04T22:36:00.003+08:002010-05-04T23:12:31.372+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-A5VqeVs7I/AAAAAAAABqA/6megDcwruh4/s1600/Crying-Baby-512X384-471.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S-A5VqeVs7I/AAAAAAAABqA/6megDcwruh4/s400/Crying-Baby-512X384-471.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467432991969358770" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br />ေျပာခ်င္တာေတြ ေရးခ်င္တာေတြက မ်ားေနၿပီး ဘယ္ကေနဘယ္လုိ ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ ဘေလာ့ကိုလဲ အရင္လို အခ်ိန္မေပးနုိင္သလို လူကအလုပ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနပါတယ္။ အိမ္ကလူေတြနဲ႔ေတာင္ တေန႔တနာရီျပည့္ေအာင္ စကားမေျပာျဖစ္ပါဘူး။ စိတ္ေရာလူေရာ အလုပ္ထဲေရာက္ေနၿပီး ဖိအားေတြမ်ားေနေတာ့ ခုတေလာ စိတ္ကိုေတာ္ေတာ္ေလး ထိန္းေနရတယ္။ မနက္မိုးလင္းလုိ႔ အလုပ္ထဲစ၀င္တာနဲ႔ မ်က္ႏွာမွာ အျပံဳးဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ရွားသြားၿပီ။ တြဲလုပ္ရတဲ့သူေတြက အလုပ္အေၾကာင္းကို နားလည္ေနရင္ေတာ့ စိတ္နည္းနည္းသက္သာရေပမယ့္ မအူမလည္ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႏွင္းရဲ့မ်က္ႏွာကေတာ့ လငပုတ္ဖမ္းထားသလို မည္းေနပါၿပီ။ တခါတေလမ်ား တြဲလုပ္တဲ့သူေတြမွားၿပီဆုိရင္ ကိုယ္ကအရင္အေျပာခံရတယ္။ မသိလုိ႔မွားတာကို လက္ခံနုိင္ေပမယ့္ ေပါ့ေလ်ာ့တာက်ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေဒါသျဖစ္မိတယ္။ ဆရာေတြကေျပာရွာပါတယ္။ စိတ္ကိုထိန္းၿပီး ေဒါသကိုေလ်ာ့ပါတဲ့။<br /><br />မေန႔ကပဲ အနားမွာအတူတူလုပ္တဲ့ အစ္မတေယာက္က ဘာရာသီဖြားလဲတဲ့ေလ။ LEO သိလ္ရာသီဖြားဆုိေတာ့ ရယ္ေလရဲ့။ ေအာ္ဒါေၾကာင့္ကိုးတဲ့။ ျခေသၤ့မုိလို႔ အခုလိုျဖစ္ေနတယ္လို႔မ်ား ေတြးလုိက္သလားမသိပါဘူး။ ႏွင္းကလဲအိမ္မွာ သမီးဦးျဖစ္သလုိ စေနလဲျဖစ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေဒါသၾကီးတယ္။ သားဦးစေန မီးလုိေမႊဆိုသလို ငယ္ငယ္က ဘယ္ေလာက္ေမႊခဲ့လဲမသိပါဘူး။<br /><br />လုပ္ငန္းခြင္ဆုိေတာ့လဲ လူေပါင္းစံု စရိုက္ေပါင္းစံု လူမ်ိဳးေပါင္းစံုရွိေတာ့ အားလံုးအဆင္ေျပေျပျဖစ္ဖို႔ဆုိတာ တကယ္မလြယ္ပါဘူး။ ကိုယ္ကေရွ့ကျမန္ခ်င္ေပမယ့္ ေနာက္ကလိုက္မလာေတာ့ ကိုယ္ပဲစိတ္ေမာရတယ္။ အာေပါက္ေအာင္ေျပာေနေပမယ့္ မလုိက္နာေတာ့ ေနာက္ဆံုးကိုယ့္အလြန္ျဖစ္လာတယ္။ အလုပ္ကရႈပ္ေလ ဖိအားကမ်ားလာပါတယ္။ တာ၀န္ဆိုတာကလည္း ယူတတ္ေလ ပိုၾကီးေလျဖစ္လာတယ္။ တာ၀န္မယူျပန္လဲမရေတာ့ ဘာမွမတတ္နုိင္ဘူး အလုပ္တမ်က္ႏွာပဲၾကည့္ၿပီး မေျပာခ်င္လဲ ေျပာရေတာ့တယ္။ လူေတြကိုခင္ပါတယ္။ သံေယာဇဥ္လဲရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ထဲမွာ အဆင္ေျပေျပမလုပ္ေတာ့ မေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြကို ေျပာရတဲ့အခါ စိတ္ထဲလဲမေကာင္းပါဘူး။ တခါတေလ အလုပ္ကထြက္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္မိတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြေျပာေနက် စကားေလးတခြန္းကေတာ့ ဘယ္အလုပ္ကိုပဲ သြားသြား ဒီလုိပဲေတြ႔ရမွာပဲတဲ့ေလ။ အဲဒါလဲဟုတ္ပါတယ္။ အခက္အခဲဆုိတာက တခုမဟုတ္တခုေတာ့ ရွိေနမွာပါပဲ။ အခုေတာ့ အဲဒီအခက္အခဲေတြကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ စဥ္းစားေျဖရွင္းေနရတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-1619436389976120907?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-51166912472326140792010-04-17T22:11:00.002+08:002010-04-17T22:26:22.580+08:00<div style="text-align: justify;">လတ္တေလာ သတိထားမိတဲ့အျဖစ္ေလးကို ေျပာျပခ်င္တာပါ။ လူေတြရဲ့စိတ္က ထားတတ္ဖုိ႔မလြယ္ပါဘူး.။ ဟိုတေလာက အလုပ္ထဲမွာ တေယာက္အလုပ္ထြက္သြားပါတယ္။ အဲဒီလူနဲ႔တြဲလုပ္တဲ့တေယာက္က ေနာက္ထပ္လူအစားထုိးမလာခင္ အရင္လူထုိင္သြားတဲ့ခံုက ထုိင္လုိ႔ပိုေကာင္းတယ္လုိ႔ထင္ၿပီး သူထိုင္တဲ့ခံုနဲ႔ လဲထားလုိ္က္ပါတယ္။ ေနာက္ေရာက္လာတဲ့သူက မသိတဲ့အတြက္ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိမွမေနပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲလိုလဲထားၿပီး ထုိင္မယ္လုိ႔ရည္ရြယ္ထားတဲ့တေယာက္ကေတာ့ ေနာက္ရက္ကစၿပီး ေနရာေျပာင္းခံရပါတယ္။ သူထုိင္ခ်င္ပါတယ္ဆုိၿပီး သူတပါးမသိေအာင္ တမင္လဲထားေပမယ့္ သူ႔မွာထိုင္ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအျဖစ္ကို ေဘးကေန ျမင္ေနရေပမယ့္ အစမွာေတာ့ တရက္တေလေျပာင္းတာလုိ႔ ထင္ခဲ့တယ္။ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ၁ လေလာက္ၾကာလာပါတယ္။ တုိက္ဆုိင္တာပဲလား တကယ္ပဲ ကိုယ့္ေစတနာ ကိုယ္ေရာင္ျပန္ဟပ္တာပဲလားဆိုတာေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာမဟုတ္တာေလးေတြကအစ စိတ္ကိုထားတတ္ဖို႔လုိတယ္ဆုိတာေတာ့ သိလာပါတယ္။ သူတပါးအေပၚ ေစတနာတကယ္ထားတတ္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-5116691247232614079?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-19943244249768043742010-04-17T18:49:00.005+08:002010-04-17T19:09:55.493+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S8mWplDFFcI/AAAAAAAABpo/bnr5SlPLOgE/s1600/P3282720.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S8mWplDFFcI/AAAAAAAABpo/bnr5SlPLOgE/s400/P3282720.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461061664227268034" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S8mWXT55W9I/AAAAAAAABpg/_WmtEBnFhRc/s1600/P3282697.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S8mWXT55W9I/AAAAAAAABpg/_WmtEBnFhRc/s400/P3282697.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461061350387702738" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br />ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူ႔အလုပ္အေၾကာင္းေျပာရင္း ႏွင္းကို စာေရးေပးပါလားဆုိၿပီး ေျပာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူကဓါတ္ပံုုေလးေတြ ပို႔ေပးပါတယ္။ ခရီးသြားရင္း ရိုက္လာတာျဖစ္ၿပီး ျမင္ရတာ စိတ္မေကာင္းဘူးလုိ႔ေျပာပါတယ္။ ျမန္မာျပည္အေနနဲ႔ ျမင္ေနက် ရိုးေနၿပီလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရေပမယ့္ နုိင္ငံျခားမွာဆုိရင္ေတာ့ ဒီလုိမျဖစ္နုိင္ဘူးဆုိတာသိၾကမွာပါ။ ထမင္းတနပ္ စားရဖုိ႔အတြက္ ေနပူေနၿပီလား မုိးရြာေနသလားဆုိတာ ဂရုမစို္က္နုိင္ပဲ အရြယ္ေရာက္လုိ႔ အလုပ္လုပ္နုိင္တာနဲ႔ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ ေက်ာင္းစာသင္ဖို႔ဆုိတာ ေနေနသာသာ မနက္စာစားၿပီးတာနဲ႔ ညစာကိုဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆုိတဲ့ ပူပင္မႈေတြနဲ႔ ဘ၀ကုိ ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ဘ၀ေတြပါ။<br /><br />အပ်ိဳအရြယ္ေလးမို႔ လွလွပပေနနုိင္ဖို႔ဆုိတာေ၀းလုိ႔ ေတာေတာင္ထဲမွာ သဘာ၀ေဘးေတြကိုမေၾကာက္နုိင္ပဲ ထမင္းနပ္မွန္လုိ႔ ထင္းခုတ္ ဟင္းရြက္ခုူးၿပီး၀မ္းေရးကို ေျဖရွင္းေနရတဲ့သူေတြပါ။ ေစ်းေလးေရာင္းဖုိ႔ေတာင္ အရင္းအႏွီးမရွိလုိ႔ ခြန္အားကိုထုတ္ေရာင္းၿပီး တန္ရာတန္ေက်းဆုိတာထက္ အလုပ္ရွိဖို႔ ေငြရဖို႔အေရးၾကီးတယ္ဆုိတဲ့ စိတ္နဲ႔ မိုးထဲေရထဲမွာ အရြယ္နဲ႔မလုိက္ေအာင္ ပင္ပန္းေနရရွာတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူငယ္ေတြရဲ့ဘ၀ေတြကို ျမင္ရတာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာအမွန္ပါပဲ။ ေက်ာင္းစာသင္ရမယ့္အရြယ္မွာ ၀မ္းေရးကိုေျဖရွင္းေနရတဲ့အတြက္ ဗဟုသုတဆုိတာလည္း နည္းသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ေလးေတြရဲ့ဘ၀ကုိ အျပံဳးမပ်က္ ၾကိဳးစားၿပီး ျဖတ္သန္းေနၾကပါတယ္။<br /><br />ေနာင္လာမယ့္ အနာဂတ္မွာ ဘယ္လုိရင္ဆုိင္ၾကမလဲ။ ဒီလုိအျဖစ္မ်ိဳးေတြ တေန႔တျခား မ်ားလာမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ရင္ေလးစရာပါပဲ။<br /></div><br />အခုလုိဘ၀ေတြကေန ျမန္ျမန္လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-1994324424976804374?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-45939291637478374922010-04-11T11:53:00.004+08:002010-04-17T18:47:50.631+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S8mRwPEZnwI/AAAAAAAABpY/5jRbffPfBQI/s1600/pray-2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 390px; height: 264px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S8mRwPEZnwI/AAAAAAAABpY/5jRbffPfBQI/s400/pray-2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461056281028173570" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br />ဒီေန႔ေတာ့ အခ်ိန္ပိုဆုိတာကို မသြားေတာ့ပဲ အိမ္မွာပဲ ေနျဖစ္ပါတယ္။ ေစာေစာထလုိ႔ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးေတာ့ ဆြမ္းေတာ္ကပ္ရင္း လူသားေတြ ႏွစ္သစ္မွာ ေဘးကင္းၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႔ ဘုရားရွင္ထံမွာ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။ သၾကၤန္တြင္းမွာ သတင္းဆိုးေတြၾကားလုိက္ရလုိ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ႏွစ္သစ္ကူးမွာ အခုလုိၾကားလုိက္ရတာ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္လဲေၾကာက္မိတာ အမွန္ပါပဲ။ ျမန္မာျပည္အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ အိ္မ္မွာပရိတ္ရြတ္တယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္ကို မခံစားရတာ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ အခုေတာ့လဲ သၾကၤန္ဆုိတာကို ရင္မခုန္တတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကေလးဘ၀တုန္းကေတာ့ သၾကၤန္ေရာက္ခါနီးရင္ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္။ အခုက်ေတာ့ ေအာ္ သၾကၤန္ေရာက္ၿပီလားဆိုတဲ့ စကားေလးတခြန္းေလာက္ပဲ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />မေန႔ညက သူငယ္ခ်င္းက ႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔ ေရႊတိဂံုသြားမလုိ႔ ႏွင္းအတြက္ဆုေတာင္းေပးခဲ့မယ္ဆိုလုိ႔ အရင္တုန္းက ႏွစ္ဆန္းတရက္တိုင္း မာမားနဲ႔ ဘုရားသြားခဲ့တာကို သတိရမိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကိုလည္းေက်းဇူး တင္မိပါတယ္။ အခုေတာ့လဲ အေ၀းတေနရာကေန ရည္မွန္းၿပီး ကန္ေတာ့မိပါတယ္။ လာမယ့္ ႏွစ္သစ္မွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားျဖတ္သန္းရဦးမယ္။<br /><br />ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ လူသားအားလံုး ျမန္မာႏွစ္ဆန္းတရက္ေန႔ကစၿပီး ႏွစ္သစ္မွာ ေဘးကင္းၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-4593929163747837492?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-26867771576260238132010-04-05T13:58:00.003+08:002010-04-05T21:17:22.130+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S7nivpAFasI/AAAAAAAABpQ/hpIVRoWmx-4/s1600/46854.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S7nivpAFasI/AAAAAAAABpQ/hpIVRoWmx-4/s400/46854.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456641731624004290" border="0" /></a><br /><br />လိမ္ညာမႈေတြနဲ႔ လွည့္စားေနတာ<br />ငါ မသိလုိ႔မဟုတ္ဘူးေနာ္<br />မင္းရဲ့သိကၡာအတြက္<br />ငါ မသိသလုိေနလုိက္တာ။<br /><br />အေၾကာင္းျပခ်က္္ရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ<br />တျခားတေယာက္ရွိေနတာသိေပမယ့္<br />ေျခလွမ္းျပင္ေနတဲ့မင္းအတြက္<br />ငါ့နႈတ္ကေျပာထြက္လိုက္တာက<br />ရပါတယ္ သြားပါတဲ့။<br /><br />မခ်စ္လို႔မဟုတ္ဘူးေနာ္<br />ငါ့ခ်စ္သူ စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔အတြက္<br />ႏွလံုးသားကိုစေတးလုိက္တာ။<br /><br />ရယူဖုိ႔အတြက္ ခ်စ္ခဲ့တာမဟုတ္သလို<br />ေပးဆပ္ဖုိ႔တခုတည္းနဲ႔<br />ငါ့ႏွလံုးသားကေတာ့<br />မင္းအတြက္္ အျမဲတမ္း<br />နားလည္ေပးေနမွာပါ။<br /><br />ရာသက္ပန္ အျပစ္မျမင္<br />ခ်စ္ခင္လ်က္ပါပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-2686777157626023813?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-24176398459870767382010-04-05T11:38:00.001+08:002010-04-11T21:05:49.555+08:00ံလူ႔ဘ၀ဟာ တုိတုိေလးပါ။<br />အကုသိုလ္နဲ႔ အခ်ိန္မကုန္ပါေစနဲ႔ ကုသိုလ္ကိုပဲလုပ္ပါ။<br />အရင္တုန္းက မုိက္မွားသမွ်ရွိရင္<br />အခုခ်ိန္ကစၿပီး အားလံုးကို ရပ္ပစ္လုိက္ေတာ့။<br /><br /><br />တိရိစာၦန္လိုမ်ားမ်ားေနရင္ မွတ္ထား<br />ေသရင္တိရိစာၦန္ပဲျဖစ္တာပဲ။<br />တိရိစာၦန္ဟာ အိပ္တယ္ စားတယ္ ကာဂုဏ္ခံစားတယ္။<br />ဒီသံုးမ်ိဳးပဲလုပ္တယ္။ ကုသိုလ္ဆုိဘာမွမလုပ္ဘူး<br />လူျဖစ္ၿပီးေတာ့ အိပ္လိုက္ စားလုိက္ ကာမဂုဏ္ခံစားလုိက္ ဒီလုိပဲေနမယ္<br />ကုသုိလ္ဘာမွမလုပ္ဘူးဆုိရင္ တိရိစာၦန္ပဲ။<br /><br /><br />အထုပ္ကေလး တျပင္ျပင္ အထုပ္ရွင္ေသလုိ႔သြား<br />က်န္တဲ့သူေတြ ေ၀လုိ႔စား။<br />အထုပ္ရွင္မွာအလကား ဘာမွလည္းပါမသြား<br />ေသရြာၾကေတာ့ အပါယ္လား<br />နိဗၺာန္ေရာက္ဖို႔ အခက္သား<br /><br />ဆရာေတာ္ အရွင္ဇ၀န ရဲ့ ဆံုးမစကားေတြပါ။<br /><br /><div style="text-align: justify;">ႏွင္းတုိ႔ေတြမွာ လူရယ္လုိ႔ျဖစ္လာၿပီးရင္ လုိခ်င္တက္မက္စိတ္ေတြ ျဖစ္ခ်င္တာေတြနဲ႔ တေန႔တေန႔ အခ်ိန္ကုန္လာၿပီး အိုမင္းလာတာကို သတိမမူမိပါဘူး။ မအိုမေသေတာ့မယ့္ တည္ျမဲမယ့္အရာေတြလုိ႔ ထင္ၿပီး အရကိုယူခ်င္ေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာၿပီးတာနဲ႔ ေသျခင္းတရားကလည္း ကပ္ပါလာပါတယ္။ မေသခင္ ဘာလုပ္ရမလဲလုိ႔ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လုိက္ရင္ တကယ္ေသရမွာ ေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းလာပါတယ္။<br />အခုခ်ိန္ထိ ကိုယ္ေသဖုိ႔အတြက္ ဘာမွမျပင္ဆင္ရေသးတဲ့အတြက္ တကယ္ေသရမွာေၾကာက္ပါတယ္။ ႏွင္းတုိ႔ေတြ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေနတာေလးေတြကို ဆရာေတာ္က တုိတုိရွင္းရွင္းေလးနဲ႔ ဆံုးမစကားေျပာထားတာေလးကို မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-2417639845987076738?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-35696293186812512792010-04-05T10:03:00.004+08:002010-04-05T11:27:15.535+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S7lYiOg0WOI/AAAAAAAABpI/chLGrb-pIa8/s1600/pure-love2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 251px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S7lYiOg0WOI/AAAAAAAABpI/chLGrb-pIa8/s400/pure-love2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456489768570607842" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S7lXKFp9LuI/AAAAAAAABpA/7P6GRABMPVY/s1600/2009_0423_ss_holding_hands.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br />ခုတေလာ စိတ္ထဲမွာ ခံစားခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ တခါတေလ ၀မ္းနည္းမိသလုိ တခါတေလလဲ ၾကည္နူးမိတယ္။ တခါတေလ ကိုယ္ကေပးဆပ္ေနရတဲ့သူအျဖစ္ ခံစားမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီဘ၀ထဲမွာပဲ ကိုယ္တုိင္ကေပ်ာ္ေနတာပါ။ လူတိုင္းမွာ အတၱဆုိတာရွိတာပါပဲ။ ႏွင္းကို္ယ္တိုင္လဲ ရွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအတၱက ႏွင္းခ်စ္တဲ့သူေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တာပါ။ အတၱဆိုတာရွိလာမွေတာ့ ပူေလာင္မႈလဲပါလာတာေပါ့။ တခါတေလ ကိုယ့္မွာပူေလာင္ေနရေပမယ့္ ကုိယ္ခ်စ္ရတဲ့သူေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္ဆုိရင္ ေက်နပ္တယ္။<br /><br />မာမားေျပာဖူးတဲ့စကားေလးကို သိရမိတယ္။ လူေတြရယ္လုိ႔ ျဖစ္လာေပမယ့္ တခ်ိဳ႔က ေပးဆပ္ဖုိ႔ေရာက္လာၿပီး တခ်ို႕ကေတာ့ ေတာင္းယူဖုိ႔ေရာက္လာတာတဲ့။ ကို္ယ္ဘယ္လုိလူမ်ိုးလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ပါတဲ့။<br /><br />ေပးဆပ္တယ္ဆုိတာကို တခ်ိဳ႕က အရံႈးေပးတယ္လုိ႔ ထင္ခ်င္လဲထင္မယ္။ မနုိင္ေတာ့လုိ႔ အရံႈးေပးလုိက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ အနိုင္အရံႈးဆုိတာ စိတ္ထဲမွာကိုမရွိေတာ့ပဲ ကိုယ့္အတြက္ဘာမွမလုိခ်င္ေတာ့တာပါ။ အျဖဴေရာင္ေမတၱာသက္သက္ ေပးဆပ္ခ်င္တာပါ။ ဘာမွတု႔ံ့ျပန္ဖို႔မလုိပါဘူး။<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-3569629318681251279?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-73656639635249250832010-04-02T21:23:00.002+08:002010-04-02T21:35:06.260+08:00<div style="text-align: justify;">သားသမီးေနရာမွာ<br /><br />ေမေမ ဒါေလးလိုခ်င္တယ္ ၀ယ္ေပးေနာ္ မရရင္စိတ္ေကာက္လုိက္မွာ။<br />အသားပဲစားခ်င္တာေနာ္။ မုန္႔ဖိုးကမေလာက္ဘူး။ ထပ္ေပးေနာ္။ သမီးကေတာ့ သူ႔ကိုပဲခ်စ္တာ ေမေမတို႔လက္ခံေပးေနာ္။<br /><br />ကိုယ္တိုင္မိဘေနရာေရာက္ေတာ့<br /><br />ဒါေလးက သားသမီးအတြက္။ မရရင္သူတုိ႔စိတ္ဆင္းရဲမွာ။အသားေလးကသားသမီးအတြက္ အရိုးေလးပဲစားေတာ့မယ္။ ငါ့အတြက္မလိုပါဘူး။ မုန္႔ဖိုးေလးပိုေပးလုိက္မယ္။ ေကာင္ေလးကိုသေဘာမက်ဘူး ဒါေပမယ့္ သမီးစိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔။<br /><br />ကိုယ္က သားသမီးေနရာမွာရွိတုန္းက မိဘေတြဘယ္လုိျဖစ္လဲမစဥ္းစားခဲ့ဘူး။ မသိခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္အတြက္ဆုိတဲ့ အတၱပဲရွိတယ္။ ကိုယ္တုိင္မိဘေနရာေရာက္မွ မိဘေတြရဲ့ေမတၱာကို ပုိၿပီးသိနုိင္တယ္။ ကိုယ္သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ေပးဆပ္ဖုိ႔အတြက္ မိဘေတြရွိေနေသးတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကံေကာင္းပါတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ားအသိေနာက္က်ခဲ့မယ္ဆုိရင္ ဘာနဲ႔မွ ျပန္အစားထုိးလုိ႔မရေတာ့တဲ့ ဆံုးရံႈးမႈပဲ။ ေနာင္မွသိတာမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ ေနရာေလးကို ခဏအစားထိုးၿပီး ၀င္ၾကည့္လိုက္ၾကပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-7365663963524925083?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-12973608383937918842010-03-27T21:28:00.002+08:002010-03-27T21:35:29.507+08:00<div style="text-align: justify;">ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူတသူတဦးတေယာက္ကမွ လာလုပ္လုိ႔မရပါဘူး။ ျဖစ္လာသမွ်အေၾကာင္းေတြက မိမိကိုယ္တုိင္ျပဳလုပ္ၿပီး ျဖစ္လာတာေတြၾကည့္ပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ကေျပာတယ္။ ကံေကာင္းလုိက္တာ အားက်လုိက္တာတဲ့။ သူဘာေၾကာင့္ကံေကာင္းေနတာလဲ သူကံေကာင္းေအာင္ဘာေတြလုပ္ေနလဲ ၾကည့္ပါ။ ကုိယ္လဲကံေကာင္းခ်င္ရင္ သူ႔လုိလုပ္ပါ။ သားသမီးကံေကာင္းတယ္။ ေပးကမ္းေထာက္ပံ့မယ္သူမ်ားတယ္ဆုိၿပီး အားက်ေနတတ္ၾကတယ္။ သားသမီးကံေကာင္းခ်င္ရင္ ကိုယ္ကလည္း မိဘေပၚ သားသမီး၀တ္ေက်ေအာင္လုပ္ပါ။ ေပးကမ္းေထာက္ပံ့မယ္သူမ်ားခ်င္ရင္ ကိုယ္ကလည္းသူတပါးကိုေပးကမ္းတတ္ပါေစ။ အေပးဆုိတာရွိမွ အယူဆိုတာလည္းရွိမွာပါ။ အယူပဲရွိၿပီးအေပးမရွိရင္ေတာ့ အျမဲမေကာင္းနုိင္ဘူး။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-1297360838393791884?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-50329120445864077262010-02-27T23:43:00.002+08:002010-02-28T23:30:20.388+08:00<div style="text-align: justify;">ကိုယ့္ထက္သာ မနာလုိ ဆုိတဲ့စကားကို ခပ္ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စရင္းေနာက္ရင္းေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ မနာလုိမျဖစ္နဲ႔သိလားဆုိၿပီး မထိတထိလဲ ေနာက္ခဲ့ပါတယ္။ ငယ္ငယ္က အခုလုိေနာက္ေျပာင္ခဲ့ေပမယ့္ သူတပါးကို မလုိစိတ္ထားတာ ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာမသိခဲ့ပါဘူး။ အခ်င္းခ်င္း စေကာင္းလုိ႔သာေျပာျဖစ္ခဲ့တာပါ။<br />လူေတြရဲ့စိတ္ဟာ ေတာ္ေတာ္္ကို ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ္ကသာ သူမ်ားထက္သာခ်င္တယ္။ ကိုယ္ကသာအေပၚကေနခ်င္ၾကတယ္။ တေယာက္ေယာက္ကမ်ား ကိုယ့္ထက္သာသြားရင္ သူ႔အတြက္ ၀မ္းသာမေပးနုိင္ပဲ မနာလုိစိတ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ မုဒိတာ ပြားလုိက္ပါဆုိတဲ့ စကားေလးက သံုးလံုးတည္းပါ။ ဒါေပမယ့္ လုိက္လုပ္ဖို႔ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ေနၾကပါတယ္။ မ်က္ႏွာဖံုးေတြစြပ္ၿပီး ရယ္ျပေနတတ္ၾကေပမယ့္ ေနာက္ကြယ္ကေန သူတပါးထမင္းလုပ္ကုိ ပုတ္ခ်တတ္ၾကတယ္။ သူတပါးစားမယ့္အရာကို မုဒိတာပြားၿပီး မေကၽြးနုိင္ၾကဘူး။ ေငြမ်က္ႏွာကို ၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ မေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြက ၀င္လာၿပီး လုပ္သင့္တာေတြ မလုပ္သင့္တာေတြကို မေတြးေတာ့ပဲ လုပ္တတ္ၾကတယ္။ ပင္လယ္ေရဆုိတာ ကိုယ္တေယာက္ထဲလဲ ေသာက္ ္မကုန္နုိင္ပါဘူး။ ကိုယ္တေယာက္တည္းလဲ အကုန္မေသာက္နုိင္တာကို သူတပါးကိုလဲ ေပးမေသာက္နုိင္ၾကဘူး။ လူဆုိတဲ့အတြက္ စိတ္ကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနတတ္ၾကတာပါပဲ။ မနာလိုစိတ္ဆုိတာကလည္း အနည္းနဲ႔အမ်ားပဲကြာတယ္။ လူတုိင္းမွာ တခဏေတာ့ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ျဖစ္လာတဲ့ စိတ္ကုိ သိၿပီး အခ်ိန္မွီတားနုိင္မယ္ဆုိရင္ အလြန္ေကာင္းမွာပါ။ သူတပါးကို မနာလုိျဖစ္မယ့္အစား သူ႔လုိျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ဘာလုပ္ရမလဲလုိ႔ အေျဖရွာၿပီး ၾကိဳးစားရင္ သူ႔အတြက္ေရာ ကိုယ့္အတြက္ေရာ အက်ိဳးရွိမွာပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-5032912044586407726?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-39606153927228835112010-02-16T13:02:00.007+08:002010-02-16T13:48:28.329+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3os1ZLk7kI/AAAAAAAABoo/wxYq_tCkRRw/s1600-h/DSC02316.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 249px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3os1ZLk7kI/AAAAAAAABoo/wxYq_tCkRRw/s400/DSC02316.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438708795807428162" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3osr28pwZI/AAAAAAAABog/PgmKrcfaOwY/s1600-h/DSC02319.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 249px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3osr28pwZI/AAAAAAAABog/PgmKrcfaOwY/s400/DSC02319.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438708631999201682" border="0" /></a><br />ထိုင္၀မ္ရဲ့ တေနရာက ခ်ယ္ရီပင္တန္း<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3osaZaGeQI/AAAAAAAABoY/fJpASbk2sGQ/s1600-h/DSC02339.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3osaZaGeQI/AAAAAAAABoY/fJpASbk2sGQ/s400/DSC02339.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438708332011878658" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ornY4Rd5I/AAAAAAAABoQ/wyavTqLyfew/s1600-h/DSC02468.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ornY4Rd5I/AAAAAAAABoQ/wyavTqLyfew/s400/DSC02468.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438707455696664466" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ordhaISsI/AAAAAAAABoI/r1JNsA2Pnys/s1600-h/DSC02473.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 270px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ordhaISsI/AAAAAAAABoI/r1JNsA2Pnys/s400/DSC02473.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438707286187461314" border="0" /></a><br /><br />ထိုင္၀မ္ကို စေရာက္ၿပီးကတည္းက ပိေတာက္ပန္းဆုိတာကို မျမင္ရေတာ့ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ ပိေတာက္ကို ဧၿပီလမွာ ျမင္ရသလိုပဲ ထိုင္၀မ္မွာေတာ့ ဇန္န၀ါရီ ေဖေဖာ္၀ါရီဆုိရင္ ခ်ယ္ရီကိုျမင္ရပါတယ္။ ပိေတာက္ကို လြမ္းေပမယ့္ အနားမွာရွိတဲ့ခ်ယ္ရီနဲ႔ပဲ ေက်နပ္လာတာ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္လာပါၿပီ။ ျမန္မာျပည္ကလူေတြ ပိေတာက္ကိုခ်စ္ၾကသလိုပဲ ထုိင္၀မ္ကလူေတြကလဲ ခ်ယ္ရီကိုခ်စ္ၾကပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ဆုိရင္ ခ်ယ္ရီေတြလဲ အစြမ္းကုန္ဖူးပြင့္ေနၿပီျဖစ္လို႔ ခ်ယ္ရီပန္းေတြရွိတဲ့ေနရာမွာ လူေတြစည္ကားေနပါၿပီ။ ႏွင္းကိုယ္တုိင္လဲ ခ်ယ္ရီပန္းေတြကိုခ်စ္တတ္လာပါတယ္။ ခ်ယ္ရီပင္ေတြေအာက္ကို အေရာက္သြားတတ္လာတယ္။ ၁ လပိုင္းတုန္းက ခ်ယ္ရီရွိတဲ့ေနရာကုိသြားခဲ့ၿပီးၿပီ။ ေရႊညာေျမက ပိေတာက္၀ါကိုသတိရတဲ့အခါ ခ်ယ္ရီကိုသာ ပန္ကာေက်နပ္ကြယ္ ဆုိတဲ့ ဦးထီးဆုိင္ရဲ့ သီခ်င္းေလးကို အမွတ္ရမိပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-3960615392722883511?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-2853048530312020942010-02-16T11:23:00.029+08:002010-02-16T13:00:59.965+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3omb-o7E1I/AAAAAAAABoA/9OKtBOuaUlM/s1600-h/DSCN9062.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3omb-o7E1I/AAAAAAAABoA/9OKtBOuaUlM/s400/DSCN9062.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438701762116260690" border="0" /></a><br />က်ိဳက်ဴအ၀င္<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3omPByEIKI/AAAAAAAABn4/1TiEeIcPuDA/s1600-h/DSCN9067.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 204px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3omPByEIKI/AAAAAAAABn4/1TiEeIcPuDA/s400/DSCN9067.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438701539621609634" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3okkdENiTI/AAAAAAAABnw/7BMYUQuriUY/s1600-h/DSCN9218.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 292px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3okkdENiTI/AAAAAAAABnw/7BMYUQuriUY/s400/DSCN9218.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438699708699478322" border="0" /></a>sun moon lake ကေန က်ိဳက်ဴအျပန္ skyline<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3okXbrKxGI/AAAAAAAABno/su47JZqIrVc/s1600-h/DSCN9303.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 382px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3okXbrKxGI/AAAAAAAABno/su47JZqIrVc/s400/DSCN9303.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438699484987704418" border="0" /></a>ခ်ယ္ရီပန္းအျဖဴေရာင္<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ojm0qTvaI/AAAAAAAABng/oiffIU24mKw/s1600-h/DSCN9309.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ojm0qTvaI/AAAAAAAABng/oiffIU24mKw/s400/DSCN9309.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438698649881394594" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ojN9kdLiI/AAAAAAAABnY/4sJkWjtDly8/s1600-h/DSCN9320.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 156px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ojN9kdLiI/AAAAAAAABnY/4sJkWjtDly8/s400/DSCN9320.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438698222776036898" border="0" /></a><br />က်ိက်ဴရဲ့ ခ်ယ္ရီပင္တန္းေလး<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ojAcA_OBI/AAAAAAAABnQ/9d5rOvT6OFY/s1600-h/DSCN9259.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 225px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ojAcA_OBI/AAAAAAAABnQ/9d5rOvT6OFY/s400/DSCN9259.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438697990430603282" border="0" /></a><br />ဒီေနရာမွာ ရိုးရာအကေတြ ကျပၾကတယ္<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oi4W9Ke8I/AAAAAAAABnI/c2lLm1WaMLM/s1600-h/DSCN9258.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 291px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oi4W9Ke8I/AAAAAAAABnI/c2lLm1WaMLM/s400/DSCN9258.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438697851633433538" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ohr3LwcgI/AAAAAAAABnA/hXRqes0vfuw/s1600-h/DSCN9266.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 330px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ohr3LwcgI/AAAAAAAABnA/hXRqes0vfuw/s400/DSCN9266.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438696537434649090" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ohaUB82wI/AAAAAAAABm4/CeuJsURTAkk/s1600-h/DSCN9061.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ohaUB82wI/AAAAAAAABm4/CeuJsURTAkk/s400/DSCN9061.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438696235940502274" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ohLVqb7mI/AAAAAAAABmw/xblWdbzspqY/s1600-h/DSCN9088.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ohLVqb7mI/AAAAAAAABmw/xblWdbzspqY/s400/DSCN9088.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438695978680708706" border="0" /></a>က်ိဳက်ဴကေနတက္လာတဲ့ skyline ေပၚကေန ျမင္ရတဲ့ပံု<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3og9opTNqI/AAAAAAAABmo/K_VpJGUkS-A/s1600-h/DSCN9090.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 159px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3og9opTNqI/AAAAAAAABmo/K_VpJGUkS-A/s400/DSCN9090.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438695743258048162" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogzFYkiMI/AAAAAAAABmg/tw1_1AG2sdY/s1600-h/DSCN9095.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 140px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogzFYkiMI/AAAAAAAABmg/tw1_1AG2sdY/s400/DSCN9095.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438695561993947330" border="0" /></a><br />sun moon lake ရဲ့ skyline ဂိတ္အ၀င္<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogpW2LJ7I/AAAAAAAABmY/euLivF8Gy5I/s1600-h/DSCN9103.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogpW2LJ7I/AAAAAAAABmY/euLivF8Gy5I/s400/DSCN9103.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438695394882824114" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogcchfIBI/AAAAAAAABmQ/3wxOwzlH_yE/s1600-h/DSCN9120.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 258px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogcchfIBI/AAAAAAAABmQ/3wxOwzlH_yE/s400/DSCN9120.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438695173068365842" border="0" /></a><br />ေမာ္ေတာ္ဂိတ္</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogTTtvO9I/AAAAAAAABmI/KnKZQtMK79A/s1600-h/DSCN9123.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 165px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogTTtvO9I/AAAAAAAABmI/KnKZQtMK79A/s400/DSCN9123.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438695016085011410" border="0" /></a>sun moon lake ဘက္က skyline ဂိတ္<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogKSknP9I/AAAAAAAABmA/7qAUyII7Ga4/s1600-h/DSCN9142.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 321px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogKSknP9I/AAAAAAAABmA/7qAUyII7Ga4/s400/DSCN9142.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438694861159481298" border="0" /></a><br />sun moon lake ထဲကေန ျမင္ရတဲ့ skyline<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogCVmagBI/AAAAAAAABl4/X_-ShG6wpcg/s1600-h/DSCN9153.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 342px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ogCVmagBI/AAAAAAAABl4/X_-ShG6wpcg/s400/DSCN9153.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438694724533387282" border="0" /></a><br />ေစ်းတန္းကိုသြားဖုိ႔အတြက္ ဆင္းတဲ့ ဆိပ္ကမ္း<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3of37ANumI/AAAAAAAABlw/bIl1T47sEc0/s1600-h/DSCN9164.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3of37ANumI/AAAAAAAABlw/bIl1T47sEc0/s400/DSCN9164.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438694545595152994" border="0" /></a><br />ေစ်းတန္းေလးအ၀င္</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ofqZnqSXI/AAAAAAAABlo/Ry9pPZeI_Qk/s1600-h/DSCN9165.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ofqZnqSXI/AAAAAAAABlo/Ry9pPZeI_Qk/s400/DSCN9165.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438694313295497586" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ofdJM05GI/AAAAAAAABlg/jSv9mJ1nxzk/s1600-h/DSCN9169.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ofdJM05GI/AAAAAAAABlg/jSv9mJ1nxzk/s400/DSCN9169.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438694085549679714" border="0" /></a>တုိင္းရင္းသားတမ်ိဳးရဲ့ အစားအစာ<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ofOr5-FDI/AAAAAAAABlY/FHfNpOZkSSs/s1600-h/DSCN9186.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ofOr5-FDI/AAAAAAAABlY/FHfNpOZkSSs/s400/DSCN9186.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438693837167793202" border="0" /></a><br />လက္ေဆာင္ပစၥည္းအေရာင္းဆုိင္</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ofAXQP-4I/AAAAAAAABlQ/Ex7es96i1S8/s1600-h/DSCN9187.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ofAXQP-4I/AAAAAAAABlQ/Ex7es96i1S8/s400/DSCN9187.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438693591105928066" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oey-_dJsI/AAAAAAAABlI/r0LDXzltpDE/s1600-h/DSCN9188.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oey-_dJsI/AAAAAAAABlI/r0LDXzltpDE/s400/DSCN9188.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438693361254737602" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oeluFugeI/AAAAAAAABlA/pPDJeAlWYJA/s1600-h/DSCN9189.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oeluFugeI/AAAAAAAABlA/pPDJeAlWYJA/s400/DSCN9189.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438693133379338722" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oeIvIHofI/AAAAAAAABk4/jjDhegxVSbw/s1600-h/DSCN9190.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oeIvIHofI/AAAAAAAABk4/jjDhegxVSbw/s400/DSCN9190.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438692635441603058" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3od6Io3fCI/AAAAAAAABkw/Wb1ROrDT_CQ/s1600-h/DSCN9191.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3od6Io3fCI/AAAAAAAABkw/Wb1ROrDT_CQ/s400/DSCN9191.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438692384591805474" border="0" /></a><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">၁ လပိုင္းတုန္းက စေနပိတ္ရက္တရက္ အလုပ္ကအစ္မေတြနဲ႔ တခါမွမေရာက္ျဖစ္ေသးတဲ့ sun moon lake ကိုသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ sun moon lake ကို ကားနဲ႔တုိက္ရိုက္မသြားပဲ က်ိဳက်ဴလုိ႔ေခၚတဲ့ ကစားကြင္းကေနတဆင့္ skyline စီးၿပီး သြားၾကပါတယ္။ ထိုင္ေပကေန ၃ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ကားစီးသြားၿပီး က်ိဳက်ဴကိုေရာက္ပါတယ္။ က်ိဳက်ဴဆုိတဲ့ေနရာကေတာ့ အရင္ထုိင္၀မ္ကၽြန္းေပၚမွာေနခဲ့တဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ့ ရိုးရာဓေလ့ေတြကို ျပသထားတဲ့ေနရာျဖစ္သလို ကေလးေတြအတြက္လဲ ကစားကြင္းရွိပါတယ္။ က်ိဳက်ဴကေန skyline စီးၿပီး ေတာင္ကုန္း၂ လံုးကို ျဖတ္ၿပီးသြားရင္ေတာ့ sun moon lake ကိုေရာက္ပါတယ္။ က်ိဳက်ဴနဲ႔ sun moon lake ကို သြားဖုိ႔အတြက္ skyline ကို ဂိတ္ႏွစ္ခုေျပာင္းရပါတယ္။ က်ိဳက်ဴေတာင္ေျခကေန ေတာင္အလယ္ထိတခါစီးရၿပီး sun moon lake ကိုသြားဖို႔အတြက္ sun moon lake ဂိတ္ကို တခါေျပာင္းၿပီးစီးရပါတယ္။ sun moon lake ကိုေရာက္ေတာ့ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ပတ္စီးလို႔ရပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ကန္ထဲမွာ ေမာ္ေတာ္ပတ္စီးၾကပါတယ္။ ေရကန္ရဲ့ အလယ္တေနရာမွာေတာ့ ကၽြန္းေလးတခုရွိပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဒီကၽြန္းကေလးက ေတာ္ေတာ္ေလးၾကီးေပမယ့္ အခုေတာ့ ေရမ်က္ႏွာျပင္ ျမင့္တက္လာတဲ့အတြက္ ကၽြန္းေပၚက သစ္ပင္ေလးတပင္အျပင္ ေရေပၚေပၚေနတဲ့ ကုန္းေျမဟာလဲ ေသးေသးပဲက်န္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီကၽြန္းေလးနားကအျပန္မွာေတာ့ ေစ်းတန္းေလးရွိတဲ့ ဆိပ္ကမ္းမွာ ခဏဆင္းလုိက္ပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ့ ရိုးရာအစားအစာေတြအျပင္ ရိုးရာအ၀တ္အစားေတြကိုပါ ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ဆုိင္ေတြရွိပါတယ္။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းဆုိင္ေတြမွာ သူတို႔ရဲ့ ရိုးရာဓေလ့ပန္းပုပန္းခ်ီေတြကုိလဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ပန္းပုေတြက ျမန္မာျပည္က တုိင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးဆင္ပါတယ္။ ေစ်းတန္းေလးထဲ ပတ္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ က်ိဳက်ဴကို ျပန္ဖို႔အတြက္ skyline ရွိတဲ့ေနရာကုိ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးသြားလုိ႔ရသလို ေမာ္ေတာ္စီးၿပီးလဲ ျပန္လုိ႔ရပါတယ္။ ႏွင္းတုိ႔ကေတာ့ ေမာ္ေတာ္စီးၿပီး ျပန္လုိက္ပါတယ္။ က်ိဳက်ဴကုိ ျပန္တဲ့အခ်ိိန္မွာေတာ့ skyline မွာ လူမရွိေတာ့တဲ့အတြက္ တန္းစီစရာမလုိေတာ့ပါဘူး။ က်ိဳက်ဴျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေတာင္ေအာက္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးဆင္းလုိ႔ရသလို skyline နဲ႔ ဆင္းလို႔လဲရပါတယ္။ ႏွင္းတုိ႔ကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ဆင္းၿပီး ဓါတ္ပံုေတြ ေလွ်ာက္ရိုက္ၾကပါတယ္။ ဓါတ္ပံုရိုက္တာရယ္ sun moon lake မွာေလွ်ာက္သြားတာရယ္နဲ႔ အခ်ိန္မရွိေတာ့လို႔ ကစားကြင္းထဲ ၀င္မေဆာ့ျဖစ္ပါဘူး။ ႏွင္းကိုယ္တုိင္လဲ အျမင့္ေၾကာက္တဲ့အတြက္ မေဆာ့ရဲသလို ကိုယ္နဲ႔အတူတူသြားတာကလည္း ၃၀ ေက်ာ္ ၄၀ ေက်ာ္ေတြျဖစ္လုိ႔ မေဆာ့ၾကပါဘူး။ ႏွင္းတုိ႔သြားတဲ့အခ်ိန္က ခ်ယ္ရီေတြ စပြင့္ေနၿပီျဖစ္လုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးလွပါတယ္။ အခုဆုိရင္ေတာ့ ခ်ယ္ရီေတြ အကုန္လံုးပြင့္ေနေလာက္ၿပီျဖစ္လို႔ ပိုလွမွာပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-285304853031202094?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-51592731461301622932010-02-16T10:35:00.000+08:002010-02-16T11:23:22.349+08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oPbZr7UBI/AAAAAAAABko/U6zS_SxIf10/s1600-h/P1090265.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oPbZr7UBI/AAAAAAAABko/U6zS_SxIf10/s400/P1090265.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438676463429308434" border="0" /></a><br />၀ါးလံုးေလးေတြမွာစာေရးၿပီးအခုလိုခ်ိတ္ထားတယ္။</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oMyZ1pyQI/AAAAAAAABkg/K-AzIoPB_IU/s1600-h/P1090279.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oMyZ1pyQI/AAAAAAAABkg/K-AzIoPB_IU/s400/P1090279.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438673560072210690" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oLkPOLYDI/AAAAAAAABkY/Q0MTVrUFcwY/s1600-h/P1090274.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3oLkPOLYDI/AAAAAAAABkY/Q0MTVrUFcwY/s400/P1090274.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438672217192489010" border="0" /></a><br />ပန္းခင္းအေပၚကလမ္းၾကီးကေတာ့ ထုိင္ေပ ေကာင္းရႈံ အျမန္ရထားလမ္းၾကီးပါ။<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gnjH7FY1I/AAAAAAAABkQ/-Fj1dLGKzQo/s1600-h/P1090273.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gnjH7FY1I/AAAAAAAABkQ/-Fj1dLGKzQo/s400/P1090273.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438140034425643858" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gfsK3SVHI/AAAAAAAABkA/KU4oDOrnFkw/s1600-h/P1090268.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gfsK3SVHI/AAAAAAAABkA/KU4oDOrnFkw/s400/P1090268.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438131393740821618" border="0" /></a><br />အခုလိုအသည္းပံုေလးလဲေဖာ္ထားတယ္။</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gdiisFYEI/AAAAAAAABj4/NOMeXqfiO4Q/s1600-h/P1090267.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gdiisFYEI/AAAAAAAABj4/NOMeXqfiO4Q/s400/P1090267.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438129029314338882" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gcqzZ56YI/AAAAAAAABjw/-Wi4Z3ju3nU/s1600-h/P1090263.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gcqzZ56YI/AAAAAAAABjw/-Wi4Z3ju3nU/s400/P1090263.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438128071728818562" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gbyVn002I/AAAAAAAABjo/zQ8FEjNLZu4/s1600-h/P1090257.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gbyVn002I/AAAAAAAABjo/zQ8FEjNLZu4/s400/P1090257.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438127101661467490" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ga-1qf9GI/AAAAAAAABjg/fxMwId9mD88/s1600-h/P1090258.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3ga-1qf9GI/AAAAAAAABjg/fxMwId9mD88/s400/P1090258.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438126216909419618" border="0" /></a><br />အခုလို မုန္႔ေစ်းတန္းေလးမွာ စားခ်င္တာစားရင္ ပန္းခင္းထဲလမ္းေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gaJZTc0aI/AAAAAAAABjY/ydXnyvK5KtI/s1600-h/P1090248.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/S3gaJZTc0aI/AAAAAAAABjY/ydXnyvK5KtI/s400/P1090248.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438125298763485602" border="0" /></a>အလုပ္ပိတ္ရက္တရက္ နယ္ျမိဳ႔ေလးတျမိဳ႕ကိုသြားၿပီး ပန္းျပပြဲကုိ သြားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ပန္းျပပြဲဆုိလုိ႔ ပန္းျခံေတြထဲမွာ အလွဆင္ထားတာမဟုတ္ပဲ လယ္သမားေတြ အလုပ္သိမ္းၿပီးလို႔ လယ္ကြက္ထဲမွာ ပန္းမ်ိဳးေစ့ေတြ က်ဲၿပီး အလွဆင္ထားတာျဖစ္ပါတယ္။ လယ္ကြက္ျပင္ထဲ ပန္းခင္းေတြ တဆက္တည္းျမင္ေနရတာဟာ ပင္လယ္ျပင္လုိျဖစ္ေနလို႔ တခ်ိဳ႕ေတြက ပန္းပင္လယ္ရယ္လုိ႔ တင္စားေျပာဆုိၾကပါတယ္။ အလုပ္ထဲက ဖိအားေတြမ်ားေနရာကေန အခုလို ရႈခင္းမ်ိဳးကို ျမင္လုိက္ရတဲ့အတြက္ စိတ္ကုိ တမ်ိဳးေျပာင္းေစပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-5159273146130162293?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-1895928038457021952010-02-14T23:18:00.002+08:002010-02-14T23:35:05.852+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီႏွစ္ေတာ့ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္က ခ်စ္သူမ်ားေန႔ျဖစ္သလို တရုတ္ရိုးရာ ႏွစ္ဆန္း ၁ ရက္ေန႔လဲ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ ဘာေတြလုပ္ျဖစ္လဲလုိ႔ မေမးနဲ႔ေနာ္။ အိမ္မွာေနၿပီး အိပ္လုိက္စားလုိက္ပါပဲ။ သူမ်ားတကာေတြလုိလဲ တြဲထြက္ရေအာင္ မရွိေလျပန္ေတာ့ အိမ္ထဲမွာပဲ ကို္ယ္နဲ႔မဆုိင္သလို ေနလုိက္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ျဖတ္သန္းလာတာ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာေပါ့။ မာမားတုိ႔နဲ႔ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ ဘာမွကို ထူးထူးျခားျခားရွိပါဘူး။ ႏွင္းရဲ့ အစ္ကို၀မ္းကြဲေတြက လွမ္းေမးၾကတယ္။ ဘယ္မွမသြားဘူးလားတဲ့။ ဟုတ္ သူတို႔လိုမွမရွိတာ ဘယ္သြားရမလဲေနာ္။ ဒါေပမယ့္ တြဲၿပီးၾကည္ႏူးေနတဲ့သူေတြကိုၾကည့္ၿပီး ကိုယ္လဲ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။ သူတုိ႔ေတြအတြက္လဲ ဆုေတာင္းေပးေနမိပါတယ္။ ခ်စ္တဲ့သူေတြ တသက္လံုးေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္တြဲၿပီး ျဖတ္သန္းနုိင္ပါေစ။<br /><br /><center><a href="http://www.glitterlive.com"><img src="http://i131.photobucket.com/albums/p315/ovivip/valentines_day/002.gif" title="More Glitter Graphics at GlitterLive.com" border="0" /></a><br /><center><a href="'http://www.glitterlive.com'"><span style="font-size:85%;">Happy Valentine's Day Glitter Graphics</span></a></center></center><br /> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-189592803845702195?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-88118709229617075602010-02-13T16:27:00.002+08:002010-02-13T16:58:01.791+08:00ဒီေန႔ကေနစၿပီးေတာ့ တရုတ္ရိုးရာ ႏွစ္သစ္ကူးအတြက္ ၉ ရက္ပိတ္ပါတယ္။ ႏွစ္သစ္ကူးတုိင္း ထိုင္၀မ္မွာ မိုးရြာတတ္သလုိ ရာသီဥတုကလည္း ေအးတတ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ အိမ္မွာရိုးရာကန္ေတာ့လုိ႔ ခ်က္ျပဳတ္တာနဲ႔ နည္းနည္းေလးပင္ပန္းပါတယ္။ ပိတ္ရက္မွာ ဘယ္သြားရမလဲ စဥ္းစားေနေပမယ့္ မိုးရြာေနလို႔ စိတ္ညစ္မိပါတယ္။ ပိတ္ရက္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ရက္က်ရင္ေတာ့ အလယ္ပိုင္းသြားၿပီး ခ်ယ္ရီပန္းသြားၾကည့္ဖို႔ စီစဥ္ထားပါတယ္။ ပိေတာက္မရွိတဲ့ေနရာမွာ ပိေတာက္အလြမ္းေျပ ခ်ယ္ရီကုိၾကည့္ၿပီးပဲ ေက်နပ္လုိက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ရက္မ်ားမွာေတာ့ ဘာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားရင္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ့မွာ အခ်ိန္ကုန္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />တရုတ္ရိုးရာႏွစ္သစ္ကူးမွာ လူသားအားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ အရာရာ အဆင္ေျပဖုိ႔ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္။<br /><br /><center><a href="http://www.zwani.com/graphics/chinese_new_year/"><img src="http://images.zwani.com/graphics/chinese_new_year/images/2chinesenewyear_10.gif" alt="zwani.com myspace graphic comments" border="0" /></a><br /><a href="http://www.twitterbackgrounds.org/" target="_blank">Twitter Backgrounds</a></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-8811870922961707560?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-86143286879234794252010-01-30T23:13:00.002+08:002010-01-31T22:50:53.840+08:00ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာေတာ့ ႏွင္းအတြက္ အေရးၾကီးတဲ့သူေတြရဲ့ ေမြးေန႔ေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီထဲကမွ ေဖေဖာ္၀ါရီရဲ့ ၁ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ႏွင္းရဲ့အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေမြးေန႔တူ ရက္တူ ႏွစ္တူ သူငယ္ခ်င္းလဲျဖစ္သလို ညီမေတြလုိလဲျဖစ္ေနတဲ့ ၀ါ၀ါနဲ႔ မြန္မြန္တုိ႔ရဲ့ ေမြးေန႔ပါ။ အခုေတာ့ တေယာက္တနိုင္ငံဆီမွာ ေနေနရတဲ့ သူေတြျဖစ္လုိ႔ အရင္လုိ အတူတူသြားစားတာ ထြက္လည္တာေတြ မလုပ္နုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘ၀လမ္းကို ကိုယ္ဆီေလွ်ာက္ေနရေပမယ့္ တေယာက္ကိုတေယာက္ အျမဲတမ္းသတိတရနဲ႔ စိုးရိမ္ေပးေနတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ အခြင့္အေရးရရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ၃ ေယာက္ဆံုနုိင္ေအာင္ အျမဲတမ္းစဥ္းစားေနတတ္တဲ့သူေတြပါ။ အခုေတာ့ မဆံုနိုင္ေသးခင္ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ အေ၀းကေနပဲ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ရပါတယ္။<br /><br />၀ါ၀ါနဲ႔မြန္မြန္ေရ ေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၁၂၀ တုိင္ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာစြာနဲ႔ ဘ၀လမ္းကို ေအာင္ျမင္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းနိုင္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္။<br /><br /><a href="http://www.glittergraphicsnow.com/" title="Orkut and MySpace Glitter Graphics"><img src="http://i287.photobucket.com/albums/ll149/glittergn/happybirthday/830682zhs68ovvt7.gif" border="0" alt="bday glitters" /></a><br /><a href="http://www.glittergraphicsnow.com/happy-birthday-comments.html"></a><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-8614328687923479425?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-12464170335824322112010-01-25T00:11:00.002+08:002010-01-25T00:49:15.845+08:00အခုတေလာ တရားေတာ္ေတြ နာယူုျဖစ္တယ္။ အဲဒီတရားေတာ္ေတြထဲက တခ်ိဳးစကားလံုးေလးေတြကို စိတ္ထဲစြဲၿပီး မွတ္သားမိပါတယ္။<br /><br />ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းၾကည့္ပဲဆိုၿပီး မေတြးလုိက္နဲ႔ မေကာင္းရင္ ေကာင္းေအာင္လုပ္ရမယ္။<br /><br />ထင္တုိင္းမၾကဲနဲ႔။ အိမ္မွာထင္တိုင္းၾကဲတဲ့သူတေယာက္ရွိရင္ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္။ သူတပါးထင္တုိင္းၾကဲေတာ့ ကို္ယ္စိတ္ဆင္းရဲရသလို ကိုယ္ထင္တုိင္းၾကဲရင္လဲ သူတပါးေတြ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္။<br /><br />သူတပါးလုပ္တာ စိတ္တုိင္းမက်ျဖစ္ရင္ သူမွကိုယ္မဟုတ္တာဆုိၿပီး စိတ္ထဲေတြးလိုက္ပါ။<br /><br />ပူပင္မႈဆုိတာ သူတပါးက လာေပးေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လိုက္ယူတာပါ။<br /><br />မလွဴရင္ေနပါ။ မခိုးပါနဲ႔။လွဴဖို႔ဆုိၿပီး မခိုးမိေစနဲ႔။<br /><br />ရတာေလးတဲ႔ ရွိတာေလးနဲ႔ေရာင့္ရဲပါ။ မေရာင့္ရဲနုိင္ရင္ အကုသိုလ္ျဖစ္မယ္။ မေရာင့္ရဲနုိင္တာ ေၾကာက္စရာပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-1246417033582432211?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-59393096963954739782010-01-24T23:49:00.003+08:002010-01-25T00:07:18.004+08:00<div style="text-align: justify;">အလုပ္ပိတ္ရက္တရက္ အဖြားေလးအိမ္ေရာက္သြားေတာ့ အသိအဖြားတေယာက္ေရာက္ေနတာနဲ႔ သြားတုိးပါတယ္။ မေတြတာၾကာလုိ႔ ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာရင္းကေန သူ႔စိတ္ထဲမွာ အလွဴအတန္းလုပ္ခ်င္တယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ သူမ်ားေတြလုိ ၾကီးၾကီးမားမားမဟုတ္ေပမယ့္ နည္းနည္းပါးပါးေလး လွဴခ်င္တာေတာင္ လက္ထဲမွာ မပိုလွ်ံလုိ႔ စိတ္ရွိတုိင္းမလွဴနုိင္ဘူးလုိ႔ ေျပာျပပါတယ္။ အရင္တုန္းက ကိုယ္တုိင္အလုပ္လုပ္ေတာ့ စိတ္ရွိတုိင္းလွဴနုိင္ေပမယ့္ အခုေတာ့ သားသမီးေတြေပးမွ စားရတဲ့အေျခေနေရာက္ေနေတာ့ ကိုယ္စားဖုိ႔ေတာင္ အနုိင္နိုင္ျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာျပတယ္။ အဲဒီအဖြားကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ မေကာင္းပါဘူး။<br /><br />မိဘလုပ္တဲ့သူက ေမြးထားတဲ့သားသမီး ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား တတ္နုိင္သမွ် ျပည့္စံုေအာင္ လံုေလာက္ေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးနုိင္ခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ သားသမီးေတြက မိဘတေယာက္ စိတ္ခ်မ္းသာျပည့္စံုေအာင္ မျဖည့္ဆည္းေပးနုိင္ၾကပါဘူး။ ဒီသားသမီးက ေပးမလုိ ဟုိတေယာက္ကေပးမလုိနဲ႔ မိဘခမွ်ာ လုိခ်င္တာ လုပ္ခ်င္တာကိုေတာင္ ေျပာမထြက္ပါဘူး။ ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ သားသမီးေတြ စိတ္ညစ္မွာမလုိလားတဲ့ မိဘရဲ့ေမတၱာက ၾကီးမားလွပါတယ္။ ကိုယ့္ဆႏၵကို ျမိဳသိပ္လုိ႔ အလုိက္တသိေပးလာတဲ့အခ်ိန္ကို ေစာင့္စားေနရတဲ့ မိဘေတြရဲ့ ဒုကၡက သနားဖုိ႔ေကာင္းလွပါတယ္။ ဘယ္မိဘကမွ သားသမီးဆီက လုိခ်င္တဲ့စသူဆုိတာမရွိပါဘူး။ တတ္နုိင္ရင္ မိဘက သားသမီးေတြကို အျမဲျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္ေနတဲ့ သူေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ အသက္အရြယ္ၾကီးလာလုိ႔ ကိုယ္မစြမ္းနုိင္တဲ့အခါမွာေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အားငယ္စိတ္ေတြ ၀င္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိဘေမတၱာကို စုန္ေရအျဖစ္ တင္စားေျပာဆုိၾကတာပါ။ ေရဆုိတာ ျမင့္ရာကေန နိမ့္ရာကို စီးဆင္းသလုိပဲ မိဘဆီက သားသမီးကို အျမဲစီးဆင္းခဲ့တာပါ။ သားသမီးဆီကေန မိဘဆီကို ျပန္ဆန္ၿပီးစီးဖို႔ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကိုနည္းပါတယ္။<br /><br />တေန႔က်ရင္ေတာ့ ကိုယ္လည္းပဲ မိဘေနရာကို ေရာက္ၾကမွာပါပဲ။ မေရာက္ခင္ထဲက မိကေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာၿပီး စုန္ေရအျဖစ္ကေန ဆန္ေရအျဖစ္စီးနုိင္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားရဦးမယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-5939309696395473978?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-75089519711038814992010-01-22T20:24:00.004+08:002010-01-22T20:39:19.175+08:00အလုပ္ထဲေရာက္ေနေတာ့လဲ တေန႔တေန႔ အလုပ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတာေတြကိုပဲၾကည့္ၿပီး ျပန္ေတြးမိသလို လူေတြရဲ့သေဘာေတြကုိလည္း ပိုသိလာရတယ္။ အလုပ္ထဲမွာက လူေတြရဲ့ မာနလုိ႔ေျပာတဲ့ ငါသိတယ္ ငါတတ္တယ္။ ငါမရွိရင္ နင္တုိ႔သိမယ္ ဆုိတာေတြကို မၾကာခဏ ၾကားေနရတယ္။ ငါသိတယ္ ငါတတ္တယ္ဆုိတာကေတာ့ ကိုယ္ကသိေအာင္တတ္ေအာင္သင္လာခဲ့လုိ႔ ေျပာတာျဖစ္လုိ႔ ဘာမွသိပ္ၿပီးေတာ့လဲ ကပ္သပ္ၿပီးမေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါမရွိရင္ နင္တုိ႔သိမယ္ဆုိတဲ့ အေတြးကိုေတာ့ သေဘာမက်တာ အမွန္ပါပဲ။ ငါလုပ္ေနတယ္ဆုိတဲ့ အဲဒီေနရာမွာ ငါမလုပ္ခင္တုန္းကေရာ တျခားလူတေယာက္က လုပ္ေနခဲ့တာပါပဲ။ တကယ္လုိ႔ ငါမလုပ္ေတာ့ရင္ အဲဒီေနရာအတြက္ ဒုကၡေရာက္ေနတယ္လုိ႔ မထင္လိုက္နဲ႔ တျခားတေယာက္က ၀င္လုပ္ေနမွာပါပဲ။ ငါမရွိရင္ နင္တုိ႔သိမယ္လုိ႔ မေတြးလိုက္နဲ႔။ ငါမရွိလဲ အလုပ္ကေတာ့ ဆက္လုပ္ေနၾကမွာပဲ။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ငါမရွိခင္တုန္းက ဘယ္လုိေနလဲဆုိတာကိုသတိရပါ။ အဲလုိပဲ ငါမရွိေတာ့ရင္လဲ ဒီအလုပ္က ဆက္လုပ္ေနၾကမွာပဲ ဆုိတာကိုလည္း သိထားပါ။ ငါမရွိရင္ မျဖစ္ဘူးဆုိတဲ့စိတ္ကို မထားပါနဲ႔။ ငါမရွိလည္း ေန႔နဲ႔ညက ေျပာင္းလဲေနမွာပဲ။ ငါမရွိခင္တုန္းကလည္း ဒီလုိပဲ။ ငါရွိလာေတာ့လဲ ဒီလိုပဲ။ ငါမရွိေတာ့ရင္လဲ ဒီလုိပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-7508951971103881499?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-77516536165074564362010-01-22T20:14:00.003+08:002010-01-22T20:24:20.963+08:00<div style="text-align: justify;">ု္လူေတြမွာ ပါးစပ္ေတြရွိေနတာက စကားေျပာဖို႔အတြက္ဆုိတာ သဘာ၀ၾကီးက ဖန္တီးေပးထားၿပီးသားပါ။ ေမြးကင္းစ စကားမေျပာတတ္ေသးခင္ကေတာင္ အသံေလးေတြထြက္ၿပီး ငိုသံရယ္သံ အု အား ဆုိၿပီး ေျပာတတ္ခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္တမ္းစကားေတြ ေျပာတတ္လာတဲ့အခါၾကေတာ့ အလကားရထားတဲ့ ပါးစပ္နဲ႔ စကားေတြတတ္တိုင္း ေျပာေတာ့တာပါပဲ။ တခါတေလ ကိုယ့္အတြက္ ေကာင္းရင္ၿပီးေရာဆုိၿပီး တဖက္ထဲၾကည့္ၿပီး ေျပာလုိက္တဲ့ အလကားရတဲ့ ပါးစပ္ကေန အလြယ္ေျပာလုိ္က္တဲ့ စကားေတြေၾကာင့္ တဖက္လူေတြအေပၚ ထိခိုက္ရတာေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ တခါတေလ ကုိယ့္တာ၀န္ ကုိယ့္အမွားကို တာ၀န္မယူခ်င္လုိ႔ လူေတြယံုေအာင္လဲ စကားတတ္တုိင္း လွည့္ေျပာတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီပါးစပ္ကပဲ ကိုယ္မလုပ္နုိင္တာေတြကို အလြယ္ေျပာၿပီး ကတိဆုိတာေတြလည္း ေပးတတ္ၾကျပန္တယ္။ ေမြးကတည္းက ပါလာတဲ့ပါးစပ္နဲ႔ အလြယ္ေျပာတတ္တဲ့ စကားေတြက ကိုယ့္ရဲ့ ကိုယ့္က်င့္တရားေတြ ကိုယ့္သိကၡာေတြကို ပ်က္စီးေစတယ္ဆုိတာ သတိမထားမိၾကလုိ႔မ်ား အလြယ္ေျပာေနၾကတာလား ..........<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-7751653616507456436?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-35483600224094115082010-01-04T20:20:00.002+08:002010-01-04T20:47:42.719+08:00<div style="text-align: justify;">ဖိုးဖိုး ဖြားဖြားေတြနဲ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အတူတူေနခဲ့ရတဲ့အတြက္ ဖိုးဖြားေတြေျပာေနက်စကားေလးေတြ ဖိုးဖြားေတြေျပာျပတဲ့ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေတြကို မၾကာခဏ ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီထဲကမွ ဖိုးဖိုးေျပာေနက် စကားေလးတခြန္းကုိ အခုခ်ိန္ထိ စိတ္ထဲမွာ စြဲေနပါတယ္။ ဖိုးဖိုးက စကားအလြန္နည္းသလို အေနလည္းေအးပါတယ္။ ရွိတာေလးနဲ႔ ေရာင့္ရဲတတ္တဲ့ ဖိုးဖုိးအတြက္ သူ႔ဘ၀ေလးက အလြန္ေအးခ်မ္းလွပါတယ္။ သားသမီး ၉ ေယာက္ေမြးထားေပမယ့္ သားသမီးေတြအေပၚမွာ ၾသဇာေညာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ မာမားတို႔ေမာင္ႏွမေတြအားလံုး ဖုိးဖိုးကို ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသၾကပါတယ္။ သားသမီးေတြကို တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ မေျပာတတ္ပါဘူး။ လုိအပ္မွပဲ တခြန္းတေလေျပာတတ္ပါတယ္။ ဖိုးဖိုးက ဘာလုိ႔မေျပာတာလဲလုိ႔ ေမးေတာ့ ေျပာပါမ်ားေတာ့ တန္ဖိုးမရွိေတာ့ဘူးတဲ့။ မေျပာပဲေနေတာ့ ၾသဇာပိုရွိတယ္တဲ့ေလ။ ေတြ႔သမွ်ကို လုိက္ေျပာေနေတာ့ ကိုယ့္စကားကို နာခံခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့တဲ့။ ေနာက္တခုေျပာတာကေတာ့ ကိုယ္ကေျပာေနေပမယ့္ တဖက္လူက မလုိက္နာရင္ အလကားျဖစ္သြားမယ္တဲ့။ အဲလုိျဖစ္မယ့္အတူတူ မေျပာပဲေနလုိက္ေတာ့ ပိုၾသဇာရွိသလုိပဲတဲ့ေလ။ <br /><br />အခုေတာ့ ဖိုးဖိုးေျပာျပခဲ့တဲ့ မေျပာ ၾသဇာရွိဆုိတဲ့ စကားေလးက တန္ဖုိးရွိတယ္ဆုိတာ လက္ေတြ႔သိလာရတယ္။ ႏွင္းအခုေရာက္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာတတ္တဲ့ လူေတြကိုေတြ႔ရပါတယ္။ သူတုိ႔ေတြက သူတို႔စိတ္ထဲ သေဘာမက်တာေတြ႔တာနဲ႔ အျမဲလိုေျပာေနတတ္ေတာ့ ေဘးမွာရွိတဲ့လူေတြက သူတို႔စကားေတြကို အေလးမထားေတာ့ပါဘူး။ သူတုိ႔ေတြ အဲလုိေျပာပါမ်ားေတာ့ ေဘးလူေတြအေနနဲ႔ စိတ္ရႈတ္လာသလို သူတို႔အေပၚမွာလဲ အျမင္မၾကည္ေတာ့ပါဘူး။ ေနရာတကာမွာ လုိက္ေျပာေနလုိ႔လဲ အသံုးမ၀င္နုိင္ပါဘူး။ တကယ္အေရးၾကီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကို္ယ္ကေျပာလုိက္လုိ႔ တဖက္လူကလုိက္နာတယ္ဆုိရင္ ေျပာရတဲ့လူေရာ လုိက္လုပ္တဲ့လူေရာ အက်ိဳးရွိပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-3548360022409411508?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-53065213102361418002010-01-01T11:19:00.001+08:002010-01-01T11:21:11.779+08:00ထိုင္၀မ္ရဲ့ ဆိပ္ကမ္းျမိဳ႕ျဖစ္သလို ေတာင္ပိုင္းရဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္တဲ့ ေကာင္းရံႈမွာလဲ အခုလုိဆင္ႏႊဲၾကတယ္။<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/WagRLhTm38c&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/WagRLhTm38c&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-5306521310236141800?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-62014324835206940962010-01-01T11:08:00.002+08:002010-01-01T11:10:50.106+08:00ဟိုအရင္ႏွစ္ကေတာ့ ကမာၻရဲ့အျမင့္ဆံုးတုိက္ျဖစ္ခဲ့သလုိ ထိုင္၀မ္ရဲ့ အျမင့္ဆံုးတိုက္ျဖစ္ရဲ့ ၁၀၁ အေဆာက္အဦးမွာ ႏွစ္တုိင္း new year eve ကို ဆင္ႏႊဲၾကပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ၂၀၁၀ ကိုၾကိဳဆုိတဲ့ ၁၀၁ ရဲ့ မီးပန္းအလွပါ။<br /><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/O-V7fl5QJcs&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/O-V7fl5QJcs&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-6201432483520694096?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-41320208718925684542010-01-01T10:30:00.002+08:002010-01-01T11:01:24.492+08:00<div style="text-align: justify;">၂၀၁၀ ခုႏွစ္ရဲ့ ပထမဆံုးလ ပထမဆံုးရက္မွာ ကိုမိုးေက်ာ္၀င္းနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ဘေလာ့ေပၚမွာ မရႊန္းမီရဲ့ဆုေတာင္းကို ပထမဆံုးရခဲ့တယ္။ အိပ္ယာနုိးနုိးခ်င္း စိတ္ထဲမွာလဲ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ေလးျဖစ္ေနတယ္။ အင္း ၂၀၁၀ ရဲ့အစကေတာ့ ေကာင္းတယ္လုိ႔ပဲေျပာရမွာပဲ။ ႏွစ္သစ္မွာ အေဒၚက အုန္းနုိ႔ေခါက္ဆြဲခ်က္ေကၽြးတယ္။ ညကေတာ့ အိမ္ထဲမွာပဲ ၁၀၁ ရဲ့ မီးပန္းအလွကို တီဗီြကေနပဲၾကည့္လုိက္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၂၀၀၉ မွာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စိတ္ညစ္စရာေတြ ၀မ္းနည္းမႈေတြ အဆင္မေျပမႈေတြကို ေမ့ေပ်ာက္သြားပါၿပီ။ ၂၀၁၀ ကို လူသစ္စိတ္သစ္နဲ႔ ျဖတ္သန္းဖို႔အတြက္ အားသစ္ေတြေမြးေနတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ အသက္တႏွစ္ပိုၾကီးသြားလို႔ ေသဖို႔လဲတႏွစ္နီးလာၿပီေလ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-4132020871892568454?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-81543048427994937642010-01-01T00:39:00.002+08:002010-01-01T00:44:51.151+08:00<span style="color: rgb(204, 51, 204);">HAPPY NEW YEAR AND WELCOME TO 2010</span><br /><br />ႏွစ္ေဟာင္းက စိတ္ညစ္စရာေတြ ၀မ္းနည္းမႈေတြကို ၂၀၀၉ မွာထားခဲ့ၿပီး လာမယ့္ ၂၀၁၀ မွာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္နိင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္။ <br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Zw1vvGYHQBw&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Zw1vvGYHQBw&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-8154304842799493764?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-44906463279463046272009-12-24T23:29:00.002+08:002009-12-25T00:21:49.093+08:00<span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold; font-style: italic;">Merry Christmas</span><br /><br />ဗုဒၶဘာသာ၀င္တေယာက္အေနနဲ႔ ခရစၥမတ္ဆုိတာနဲ႔ မသက္ဆုိင္ေပမယ့္ ျမန္မာျပကၡဒိန္ရဲ့ ရံုးပိတ္ရက္လဲျဖစ္သလို တမာၻလံုးကလူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကတဲ့ေန႔တေန႔ပါ။ ထိုင္၀မ္မွာကေတာ့ တခ်ိဳ႕အလုပ္ေတြက ပိတ္ေပမယ့္ ႏွင္းတို႔အလုပ္ကေတာ့ မပိတ္ပါဘူး။ ႏွင္းအေနနဲ႔ကေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးထဲကလဲ ဘာမွေထြေထြထူးထူးမရွိပဲ အိမ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနၾကျဖစ္လုိ႔ ဒီေန႔လဲပဲ အိမ္ထဲမွာပါပဲ။ မႏွင္းေဟမာက ဂ်ီေတာ့ကေန ဆုေတာင္းေလးပို႔ေပးမွပဲ မနက္ဖန္ဆိုရင္ခရစၥမတ္ေန႔ဆိုတာ သတိရၿပီး စာထေရးျဖစ္တာပါ။ အလုပ္ထဲကလူေတြ ဒီညသြားကဲၾကမယ္ ေျပာသံၾကားေပမယ့္ သတိမထားမိဘူး။ ဒီမွာက ခရစၥမတ္အ၀င္ည ၂၄ ရက္ညမွာ ပါတီေတြသြားၾက ေပ်ာ္ပြဲေတြလုပ္ၾကနဲ႔ေပါ့။ ခရစၥမတ္မတုိင္ခင္ေလးတင္ ထိုင္၀မ္ရဲ့ေတာင္ေပၚတခ်ိဳ႕မွာ ႏွင္းေတြက်ပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာလေရာက္ၿပီဆုိရင္ ေဆာင္းႏွင္းေတြရယ္ ခရစၥမတ္ရက္ရယ္ ႏွစ္တႏွစ္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးရက္ ဒီဇင္ဘာ ၃၁ ရယ္ဆုိတာ အျမဲမခြဲပဲရွိေနတဲ့ အရာေတြေပ့ါ။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြအားလံုး ကမာၻေပၚမွာရွိတဲ့ လူေတြအားလံုး ခရစၥမတ္မွာေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္။<br /><br />ခရစၥမတ္ေရာက္တုိင္း ၾကားေနက်သီခ်င္းေလးေတြ ဘယ္ေတာ့မွရိုးမသြားတဲ့သီခ်င္းေလးေတြနဲ႔ အားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္ေနာ္။<br /><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TeNJmOsBS94&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/TeNJmOsBS94&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/R7iEnkEomSU&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/R7iEnkEomSU&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-4490646327946304627?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-66708847056920797832009-12-24T23:10:00.003+08:002009-12-24T23:27:53.424+08:00<div style="text-align: justify;">ကိုယ္လုပ္တာတခုခုမွားသြားရင္ျဖစ္ေစ ကုိယ့္သားသမီးက မေကာင္းတာတခုခုကို လုပ္လုိက္ရင္ျဖစ္ေစ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြေၾကာင့္လုိ႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ငါက အစကဒီလုိလုပ္ဖို႔မဟုတ္ဘူး သူေျပာလုိ႔လုပ္လိုက္တာကေန ျဖစ္သြားရတယ္လုိ႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ အဲလုိပဲ ကိုယ့္သားသမီးကမဆိုးဘူး အေပါင္းအသင္းဖ်က္လုိ႔ ပ်က္သြားတယ္ ဆုိတာေတြလဲ မၾကာခဏၾကားရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကေျပာလုိ႔ဆုိတဲ့အတုိင္း ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြက ပါးစပ္ကပဲေျပာနိုင္တာပါ။ လက္ေတြ႔လိုက္လုပ္တာက ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ပါ။ အဲဒီေတာ့ ေျပာတဲ့လူရဲ့အျပစ္လား ကိုယ္တုိင္လုိက္လုပ္ခ်င္စိတ္နဲ႔ လုပ္တဲ့သူရဲ့ အျပစ္လား?<br /><br />လူေတြက အျပစ္ျဖစ္လာမွ မေကာင္းတာျဖစ္လာမွ ေဘးကိုလႊဲခ်တတ္ၾကတာပါ။ အဲဒီေနရာမွာသာ အေကာင္းပဲျဖစ္မယ္ ေကာင္းက်ိဳးပဲခံစားရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ေကာင္းလို႔ဆုိၿပီး ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြေကာင္းလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းလို႔ဆုိၿပီး ေျပာတဲ့သူနညး္ပါတယ္။<br /><br />ပတ္၀န္းက်င္က ေကာင္းေစခ်င္လုိ႔ ေျပာေပမယ့္လည္း ကိုယ္ကလုိက္မလုပ္တဲ့ အခါေတြလဲရွိပါတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္တာမေကာင္းမွန္း သိေပမယ့္လည္း သူငယ္ခ်င္းကဆြယ္ေတာ့ လုိက္ေသာက္တာေတြလဲ ရွိတာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အေကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆိုးပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးက ကို္ယ့္ေၾကာင့္ ကို္ယ္တုိင္ဖန္တီးၿပီး ျဖစ္လာတာၾကည့္ပါပဲ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-6670884705692079783?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-67875614209171033322009-12-21T00:20:00.000+08:002009-12-21T01:21:59.708+08:00အလုပ္ေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ ၾကိဳးစားမွရမယ္။<br />သူတပါးက ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ဆက္ဆံတာလုိခ်င္ရင္ ကုိယ္ကလည္းေကာင္းေကာင္းဆက္ဆံရမယ္။<br />သူတပါးခ်မ္းသာတာကို ျမင္တုိင္း ကုိယ္မခ်မ္းသာခ်င္နဲ႔။ သူ႔ုလုိခ်မ္းသာေအာင္ အရင္ထဲကၾကိဳးစားခဲ့ပါလား။<br />ကုိယ္က သူတပါးကုိ အဆုိးျမင္ေနၿပီး သူ႔ဆီက ကုိယ့္ကုိအေကာင္းျမင္ေစဖို႔ မေမွ်ာ္ပါနဲ႔။<br />သူတပါးရဲ့အၿပံဳးကို ျမင္ခ်င္ရင္ ကိုယ္ကလဲၿပံဳးျပတတ္ရတယ္။<br />သူတပါးကံေကာင္းတာျမင္တိုင္း မနာလုိမျဖစ္နဲ႔ သူ႔လုိကံေကာင္းေအာင္ ကိုယ္လဲေကာင္းတာေတြလုပ္ရတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-6787561420917103332?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-9514729407876917242009-12-20T22:34:00.000+08:002009-12-20T22:35:17.588+08:00<div align="justify">နားလည္မႈ ဆုိတဲ့စကားေလးက ေျပာရတာလြယ္သေလာက္ လူေတြအေပၚ နားလည္ေပးနုိင္ဖုိ႔ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေတြအေပၚမွာ တကယ္ နားလည္ေပးနုိင္သြားတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အဆင္ေျပပါတယ။္ အဲလုိပဲ မိသားစုမွာျဖစ္ေစ ခ်စ္သူေတြၾကားမွာျဖစ္ေစ မိတ္ေဆြၾကားမွာျဖစ္ေစ ျပႆနာဆုိတာ ေတာ္ရံုနဲ႔ ျဖစ္မလာေတာ့ပါဘူး။ တဖက္လူကုိ နားလည္ေပးလုိက္တဲ့အတြက္ တဖက္လူလဲ စိ္တ္မညစ္ရသလို ကိုယ္လဲ စိတ္မညစ္ရေတာ့ပါဘူး။ အဲလုိနားလည္ေပးနုိင္ဖို႔အတြက္ သူ႔ေနရာမွာ ကိုယ္က၀င္ၿပီး ၾကည့္မွလဲ သူ႔ရဲ့ခံစားခ်က္ကို နားလည္နုိင္မွာပါ။ ပါးစပ္က နားလည္ပါတယ္ေျပာရံုနဲ႔ မရပါဘူး။ နားလည္ေပးနုိင္သြားတာနဲ႔ အဲဒီလူအေပၚမွာ အျပစ္ဆုိတာလဲ မျမင္ေတာ့ပါဘူး။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-951472940787691724?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-71489936001799585272009-12-20T12:46:00.004+08:002009-12-20T13:04:42.958+08:00<div style="text-align: justify;">မေန႔ညက ထိုင္ေပမွာ ငလ်င္လႈပ္သြားတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အလုပ္ကေနအျပန္ အိပ္ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေရခ်ိဳးမလုိ႔ အ၀တ္လဲေနတုန္း လႈပ္သြားတာ။ အခုေနျပန္ေတြးၿပီးေျပာေနလုိ႔သာ ရယ္နုိင္တာ။ ျဖစ္ေနတုန္းကေတာ့ လူကေတာ္ေတာ္ေလးေၾကာက္သြားတယ္။ အရင္တုန္းကလဲ အခုလို မၾကာခဏလႈပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ၾကီး အရိွန္မျပင္းေတာ့ သိ္ပ္မေၾကာက္ပါဘူး။ မေန႔ညကေတာ့ ပစၥည္းေတြလဲျပဳတ္က် အ၀တ္ေတြလဲျပဳတ္က်နဲ႔ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ဦးေလးအငယ္ကို ေအာ္လုိက္တာ ငယ္သံပါသြားတာပဲ။ အေဒၚအငယ္နဲ႔ ဦးေလးအၾကီးကလဲ မရွိေတာ့ တူ၀ရီးႏွစ္ေယာက္သား ေၾကာက္လန္႔ၿပီး အျပင္ထြက္ေျပးဖုိ႔ ျပင္ေနၾကတာ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ရယ္စရာျဖစ္ေနတယ္။ ႏွင္းကလဲ အိမ္ေအာက္ေျပးဆင္းဆုိၿပီး အခန္းထဲကထြက္လာတယ္။ ဦးေလးအငယ္ကလဲ အိမ္ေပၚေျပးတက္မယ္ဆုိၿပီး တံခါးအတင္းဖြင့္ေနတယ္။ အိမ္ေအာက္ထပ္က အေဒၚၾကီးေတြကလဲ ေအာ္လုိက္တာ ဆူညံသြားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငလ်င္ကေတာ့ ခဏေလးပဲ လႈပ္သြားတာပါ။ လႈပ္သြားတဲ့ခဏေလးမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေၾကာက္သြားၾကတာ။ ဦးေလးအၾကီးနဲ႔ အေဒၚလဲျပန္ေရာက္ေရာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ျဖစ္တာကိုေျပာၿပီး ရယ္လုိက္ၾကတာ။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ လူေတြက ေသရမွာကို ေတာ္ေတာ္ေလးတုန္လႈပ္ၾကပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ သတၱိရွိပါတယ္ေျပာေျပာ တကယ္တမ္းၾကံဳလာရေတာ့ ေၾကာက္ၾကတာပါပဲ။<br /><br />ပထမအရြယ္ ပညာရွာ<br />ဒုတိယအရြယ္ ဥစၥာရွာ<br />တတိယအရြယ္ တရားရွာ<br />ဆုိတဲ့ စကားက မွန္လားမမွန္လားေတာ့မသိဘူး။ တကယ္လုိ႔မ်ား မေန႔ညကသာ အခန္႔မသင့္လို႔ ေသသြားခဲ့ရင္ ေသခ်ာပါတယ္။ တရားမရွိလို႔ ေအာက္ကိုပဲေရာက္သြားမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့ေသမယ္ဆုိတာကို မသိ္တဲ့အတြက္ အရြယ္ေတြ အခ်ိန္ေတြ အသက္အရြယ္ေတြကို ေစာင့္မေနပဲ တရားရွာသင့္ပါတယ္။ ေသရင္ကိုယ့္ေနာက္ပါတာဆုိလုိ႔ ကိုယ္ျပဳတဲ့ေကာင္းမႈကုသိုလ္ပဲရွိပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-7148993600179958527?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-24526851523292348082009-11-29T23:35:00.003+08:002009-11-30T00:03:51.821+08:00<div style="text-align: justify;">လူတုိင္းမွာ အက်င့္တခုစီေတာ့ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲလုိအက်င့္ေလးေတြမွာ တခ်ိဳ႕အက်င့္ေလးေတြက တျခားသူေတြကိုမထိခိုက္နုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕အက်င့္ေတြၾကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို တျခားသူအတြက္ စိ္တ္ညစ္စရာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအက်င့္ေတြထဲမွာ စကားကုိရြဲ့ေျပာတတ္တာက ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္။ သူတုိ႔ေျပာတာကုိ တျခားသူက ရွင္းျပလာရင္ျဖစ္ေစ သူတုိ႔ကုိ တုိင္ပင္တဲ့စကားကုိ လက္မခံခ်င္ရင္ျဖစ္ေစ စကားေတြကုိ ရဲြ့ၿပီးေျပာပါေတာ့တယ္။ အဲလုိရြဲ့ေျပာတတ္တဲ့ သူမ်ိဳးနဲ႔မ်ား ျပႆနာတခုခု ျဖစ္လာၿပီဆုိရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကိုေျဖရွင္းရခက္ပါတယ္။ သူေျပာတာကလဲ ကုိယ္လက္မခံနုိင္စရာျဖစ္ေနသလုိ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာကို တုိင္ပင္ေတာ့လဲ ကိုယ့္ကုိတရြဲ့ၾကည့္ေျပာေနေတာ့ ျပႆနာက ဘယ္လုိမွကို မေျပလည္နုိင္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ျပႆနာဆုိတာကေတာ့ တခုမဟုတ္တခုၾကံဳေနရမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အျမဲတမ္း အဲလုိရြဲ့ေျပာေနမယ္ဆုိရင္ သူနဲ႔အျမဲေနရတဲ့ သူတေယာက္ဆုိရင္ေတာ့ၾကာလာရင္ စိတ္ကုန္လာမွာပါပဲ။ စကားအေကာင္းကုိ ေျပာမရေတာ့ ရလဒ္ေကာင္းဆုိတာလည္း မရနုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ မိတ္ေဆြေတြၾကားမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိသားစုၾကားမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပႆနာတခုျဖစ္လုိ႔ ကုိယ့္အစီအစဥ္အတုိင္း မျဖစ္နုိင္္တာနဲ႔ ရြဲ့ၿပီးလုပ္လုိက္တာေတြ ဆံုးျဖတ္လုိက္တာေတြက အမွားဘက္ကုိ ျဖစ္သြားနုိင္သလုိ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔လဲ အဆင္မေျပနုိင္ပါဘူး။ မိဘစကားကုိ ရြဲ့ၿပီးဆံုးျဖတ္လုိက္လုိ႔ ေနာင္တရေနၾကတဲ့ သားသမီးေတြရွိသလုိ ခ်စ္သူကုိရြဲ့လုိက္မိလုိ႔ လမ္းခြဲၿပီးမွ ေနာင္တရေနတဲ့သူေတြလဲရွိပါတယ္။ ျဖစ္လာတဲ့ ျပႆနာကို ေခါင္းေအးေအးန႔ဲ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းကုိ မစဥ္းစားပဲနဲ႔ ရြဲ့ၿပီးလုပ္လုိက္တာဟာ ကိုယ့္အတြက္လဲမေကာင္းသလို ေကာင္းတဲ့ရလဒ္ေတြျဖစ္လာဖုိ႔ ဆုိတာကလည္း နည္းပါတယ္။<br /><br />မိတ္ေဆြေတြၾကားမွာလဲ ကိုယ္မၾကိဳက္တာနဲ႔ စကားကို ရြဲ့ေျပာတတ္တဲ့သူေတြကို ေတြ႔ဘူးပါတယ္။ လူပတ္၀န္းက်င္မွာ ေနေနတဲ့အတြက္ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာၾကည့္ မျဖစ္နုိင္ပါဘူး။ အားလံုးနဲ႔ လုိ္က္ေလ်ာညီေထြ ေနနုိင္မွ ျဖစ္မွာပါ။ အခုေတာ့ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ မေတြ႔တာနဲ႔ အျမဲတမ္း ရဲ့ြေျပာေနမယ္ဆုိရင္ ၾကာလာရင္ မိတ္ေဆြနည္းသြားနုိင္တယ္။ အဲလုိရြဲ့ၿပီးမေျပာပဲ နားလည္ေပးလိုက္မယ္ဆုိရင္ ပိုအဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ မွားေနတယ္လုိ႔ ထင္ရင္လည္း ဘာျဖစ္သင့္တယ္ ဘာကေတာ့ ပိုေကာင္းတယ္လုိ႔ အၾကံေပးလုိက္တာက ပိုေကာင္းပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-2452685152329234808?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-33346848362672689532009-11-28T22:38:00.002+08:002009-11-29T00:23:35.835+08:00<div style="text-align: justify;">မေန႔ကမွ ေမးလ္ေတြ၀င္စစ္ျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္ကလဲ မအားတာေရာ ေမးလ္ထဲမွာလဲ ဘာမွအေရးတၾကီး မေတြ႔တာေၾကာင့္ ေသခ်ာ၀င္မစစ္ျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္္ မေန႔က၀င္ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ စကၤာပူက သူငယ္ခ်င္းမြန္မြန္ ပို႔ေပးထားတဲ့ forward ေမးလ္ကုိ သြားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ခ်စ္သူေကာင္မေလးအတြက္ ကိုယ့္အသက္ကုိ အဆံုးစီရင္သြားတဲ့ ေကာင္ေလးတေယာက္ရဲ့ပံုေရာ စာေတြေရာပါပါတယ္။ စာေတြကိုေတာင္ေသခ်ာမဖတ္ျဖစ္ပါဘူး။ ေကာင္ေလးရဲ့ နာေရးဖိတ္စာကုိဖတ္လုိက္ၿပီး ဓါတ္ပံုကုိ ျမင္လုိက္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားလုိ႔ တခါတည္းပဲ ေမးလ္ကိုဖ်က္လုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔တေန႔လံုး စိတ္ထဲမွာ မေကာင္းပါဘူး။ အဲဒီေကာင္ေလးပံုကို ျပန္ျမင္ၿပီး ၂၀ ေက်ာ္လူငယ္တေယာက္ အခုလို လုပ္သြားတာကုိ ႏွေမ်ာမိပါတယ္။ အခ်စ္အတြက္နဲ႔ အသက္ကုိ စေတးသြားတဲ့အတြက္ ပိုႏွေမ်ာမိပါတယ္။<br /><br />စိတ္ညစ္စရာဆုိတာ လူတိုင္းမွာ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ျပႆနာတခုျဖစ္လာရင္လည္း ေျဖရွင္းစရာဆုိတာ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျဖရွင္းတဲ့နည္းေတြမတူေတာ့ မျဖစ္သင့္တာေတြျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ အခုလဲ ေကာင္ေလးရဲ့ ေျဖရွင္းလုိက္တဲ့နည္းလမ္းက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေၾကကြဲစရာျဖစ္သြားပါတယ္။<br /><br />အရင္ရက္ေတြက ဆရာေတာ္ေလး ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ) ေရးထားတဲ့ အခ်စ္နွင့္ ၀ိပႆနာဆုိတဲ့ စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ လူတုိင္းမွာ အခ်စ္ဆုိတာရွိပါတယ္။ အခ်စ္နဲ႔လဲ မကင္းနုိင္ၾကပါဘူး။ အဲဒီထဲက စာသားေလးတခ်ိဳ႔ကုိ မွ်ေ၀ေပးလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ျပႆနာကို ဘယ္လုိေျဖရွင္းရမလဲ အခုလိုေျပာထားပါတယ္။<br /><br />ဘယ္လုိျပႆနာမ်ိဳးပဲ ၾကံဳၾကံဳ တရားသေဘာနဲ႔ ေျဖရွင္းနုိင္တဲ့ ပုဂိၢဳလ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္။<br />တခ်ိဳ႕ျပႆနာေတြကို ဒါနေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲၿပီး ေျဖရွင္းရပါတယ္။<br />တခ်ိဳ႕ျပႆနာေတြကို ေမတၱာနဲ႔ ေျဖရွင္းရပါတယ္။<br />တခ်ိဳ႕ျပႆနာေတြကို သနားကရုဏာနဲ႔ ေျဖရွင္းရပါတယ္။<br />တခ်ိဳ႕ျပႆနာေတြကို ဥေပကၡာနဲ႔ ေျဖရွင္းရပါတယ္။<br />တခ်ိဳ႕ျပႆနာေတြကို သည္းခံၿပီးေျဖရွင္းရပါတယ္။<br />တခ်ိိဳ႕ျပႆနာေတြကို သည္းခံတာမဟုတ္ပဲ တံုဏိွဘာေ၀=ဆိတ္ဆိတ္ေနၿပီး ဘာစကားမွကို ျပန္မေျပာပဲ ေျဖရွင္းပစ္ရပါတယ္။<br />တခ်ိဳ႕ျပႆနာေတြကို သစၥာဆုိၿပီး ေျဖရွင္းရပါတယ္။<br />တခ်ိဳ႕ျပႆနာေတြက်ေတာ့ ၀ိပႆနာနဲ႔ ေျဖရွင္းရပါတယ္။<br /><br />ျပႆနာတခုျဖစ္လာၿပီဆုိရင္ ခုတင္ေပၚမွာလွဲ နဖူးေပၚလက္တင္ စိတ္ေရာ ရုပ္ေရာေလ်ာ့ထားၿပီး " ငါ တရားသေဘာနဲ႔ ေျဖရွင္းနိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္ " ဆိုတဲ့ အသိကို ထပ္ကာထပ္ကာ ဆင္ျခင္ေနလုိက္ပါ။ ရင္ထဲမွာ ကို္ယ္ဆင္ျခင္တဲ့ အသိ ေရာက္လာၿပီဆုိရင္ သင့္ေတာ္ရာ တရားသေဘာတစ္ခုခုနဲ႔ ေေျဖရွင္းရမွာပါ။<br /><br />အားတဲ့အခါေလးေတြမွာလည္း တရားသေဘာေလးေတြကို ဆင္ျခင္ေနသင့္တယ္။ ဆင္ျခင္းရင္းနဲ႔ တရားအသိ ေလးေတြ ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ ေပၚလာတဲ့ တရားအသိေလးေတြကို အေျခခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ျပႆနာကို တရားသေဘာနဲ႔ ေျဖရွင္းသြားဖို႔ပါပဲ။<br /><br />ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ျပႆနာကို မတရားတဲ့သေဘာနဲ႔ ေျဖရွင္းလိုက္ရင္ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြကလည္း ေပၚလာရဦးမွာပါပဲ။ တကယ့္ကို ကိုယ္ကျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ျပႆနာေတြကို တရားသေဘာနဲ႔ ေျဖရွင္းခ်င္တယ္ မေျဖရွင္းတတ္ေတာ့ဘူးျဖစ္ေနရင္ ဆရာေတာ္ေတြ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းေတြ လူပညာရွိေတြကို တိုင္ပင္ေျပာျပ အၾကံေတာင္းယူသင့္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လုိမွ မေျဖရွင္းတတ္ေတာ့ဘူူး။ သိပ္ကုိ စိတ္ဆင္းရဲေနရၿပီဆိုရင္ ရိပ္သာ၀င္ၿပီး ၁၀ ရက္ေလာက္ တရားအားထုတ္ပစ္လုိက္ပါ။<br /><br />အခ်စ္ဆုိတာ အနာဂါမ္ေရာက္မွ ပယ္လုိ႔ရမွာပါ။ အနာဂါမ္မျဖစ္ေသးသေရြ့ေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာ ရွိေနဦးမွာပါ။ အခ်စ္ရွိေနသေရြ့ေတာ့ အခ်စ္နဲ႔ယွဥ္တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြနဲ႔လည္း ရင္ဆုိင္ေနရဦးမွာပါ။ စာဖတ္သူ ေအာက္က စာပိုဒ္ေလးကို ႏွစ္ေခါက္ေလာက္တိုးတုိးေလး ဆုိၾကည့္ရေအာင္ေနာ္။<br /><br />"ဘယ္လုိျပႆနာမ်ိဳးပဲၾကံဳၾကံဳ တရားသေဘာနဲ႔ ေျဖရွင္းနုိင္တဲ့ ပုဂိၢဳလ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားလုိက္စမ္းပါ။ ဒါဆုိရင္ စိ္တခ်မ္းသာပါလိမ့္မယ္။"<br /><br />ဆရာေတာ္ေလး ရေ၀ႏြယ္ေရးထားတဲ့ ျပႆနာေျဖရွင္းတဲ့ နည္းလမ္းေလးေတြပါ။<br /><br />ဘယ္ျပႆနာမ်ိဳးနဲ႔ပဲၾကံဳၾကံဳ တရားေသာနည္းနဲ႔ တရားသေဘာနဲ႔ ေျဖရွင္းနုိင္တဲ့လူေတြ ျဖစ္ၾကပါေစ။<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-3334684836267268953?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-30843295065371012212009-11-23T00:41:00.002+08:002009-11-23T00:51:32.047+08:00<div style="text-align: justify;">အခုတေလာ ၂၀၁၂ ရုပ္ရွင္ကားက လူတိုင္းရဲ့ စိတ္၀င္စားမႈကို ရယူသြားပါတယ္။ အဲဒီကားရံုမတင္ခင္ထဲက လူေတြက ၾကည့္ခ်င္ေနၾကတယ္။ ကမာၻပ်က္တာကုိ ရိုက္ထားတာဆုိၿပီး ပိုစိတ္၀င္စားေနၾကတယ္။ ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာမွာ ဘာျဖစ္မလဲဆုိတဲ့စိတ္ေတြ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြးေနၾကမွာပါပဲ။ ႏွင္းကို္ယ္တုိင္လဲ သိခ်င္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းၾကည့္ပါပဲ။ ကိုယ္တေယာက္ထဲ ေတြးေၾကာက္ေနလုိ႔လဲ ၿပီးသြားမယ့္ အရာတခုမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့လဲ လက္ရွိအခ်ိန္က အေကာင္းဆံုးပါပဲ။<br /><br />လူေတြကုိ ဒုကၡေပးေနတာက တျခားအရာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ပါပဲ။ တကယ္မျဖစ္လာေသးတာေတြကုိ စိတ္ကေန ျဖစ္လာေတာ့မွာပဲဆုိတဲ့ စြဲလမ္းစိတ္ေၾကာင့္ ပုိဒုကၡမ်ားသြားတာေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ စိတ္ေၾကာင့္ပဲ လူပင္ပန္းျဖစ္ရတယ္။ အဲဒီမျဖစ္ေသးတာေတြကို ကိုယ့္စိတ္ကအထင္နဲ႔ ထင္ခ်င္ရာထင္ေနေတာ့ တကယ့္အမွန္ကို မျမင္နုိင္ေအာင္လဲ ျဖစ္တတ္တယ္။ ကိုယ္ထင္ခ်င္ရာေတြထင္ ကုိယ့္အထင္အတုိင္းလုပ္ေနၿပီး တကယ္လုပ္သင့္တာေတြကို သတိမရပဲ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ စိတ္ဆုိတဲ့အရာကို ထိန္းခ်ဳပ္နုိင္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ခဲယဥ္းပါတယ္။<br /><br />ခုတေလာ စိတ္ထဲမွာေတြးေနတာေတြကို ေရးေနမိတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-3084329506537101221?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-43214552641103014962009-11-23T00:33:00.002+08:002009-11-23T00:37:54.022+08:00<div style="text-align: justify;">အခ်စ္က ေပးလုိက္တဲ့ ခြန္အားေတြက လူေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲသြားေစတယ္။ ခ်စ္သူကုိခ်စ္တဲ့စိတ္က အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ လုပ္ဖုိ႔အတြက္ တြန္းအားတခုလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ ခ်စ္သူအတြက္ ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔ မေကာင္းတာေရာ ေကာင္းတာေတြေရာ လုပ္မိသြားတတ္တယ္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ ကုသိုလ္လဲျဖစ္နုိင္သလို အကုသိုလ္ကုိလဲ ျဖစ္ေစနုိင္တယ္။ ကုိယ့္ခ်စ္သူကုိ ကုိယ့္အတြက္နဲ႔ ကုသိုလ္မရေစနုိင္ရင္ေတာင္ အကုသိုလ္အျဖစ္နုိင္ေအာင္ ခ်စ္တတ္မယ္ဆုိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။<br /><br />စာဖတ္ရင္းနဲ႔ ေတြးလုိက္မိတာပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-4321455264110301496?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-16254235408544117302009-11-15T21:44:00.003+08:002009-11-15T21:53:38.643+08:00<div style="text-align: justify;">ႏွင္းတို႔တေတြမွာ ခံစားတတ္တဲ့ စိတ္ကပါလာေတာ့လဲ တခုခုဆုိရင္ စိတ္ထဲမွာ ခံစားတတ္ၾကပါတယ္။ တေယာက္ေယာက္ကို သတိရတာတုိ႔ ကုိယ္သံေယာဇဥ္ရွိတဲ့သူကုိ တမ္းတလြမ္းေဆြးေနတာတုိ႔ဆုိတာ လူတုိင္းမွာရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။ လူတေယာက္ကုိ ကုိကသတိတရ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ သူ႔ကုိသတိရလြန္းလို႔ ကုိယ့္စိတ္မွာ ပူေလာင္ၿပီး ေနမထိထုိင္မသာ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တဖက္လူက သိပါ့မလား။ ကုိယ့္ကုိေရာ သတိရပါ့မလား။ ကိုယ္ကသာအိပ္မရျဖစ္ေနတာ သူကအိပ္ေပ်ာ္ေနေလာက္ၿပီ။ ကုိယ္ကသာ ပူေလာင္ၿပီး မေပ်ာ္နုိင္ျဖစ္ေနတာ သူကေတာ့ ေပ်ာ္ခ်င္လဲ ေပ်ာ္ေနေလာက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္စိတ္ကတဖက္သတ္ ဒုကၡေပးေနတာ။ သူက သိခ်င္မွေတာင္သိမွာပါ။ တခါတေလလဲသိမွာေပါ့ တုိင္ဆုိင္မႈေတြရွိတဲ့အခါေလ။ <br /><br />စိတ္ခ်င္းဆက္သြယ္တာေတြရွိတယ္လုိ႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေလးရွားမွာပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-1625423540854411730?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-90279250608614754652009-11-15T21:16:00.005+08:002009-11-15T21:29:14.245+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SwACGpMbGmI/AAAAAAAABjQ/OEtjo5TsIKs/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870066.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SwACGpMbGmI/AAAAAAAABjQ/OEtjo5TsIKs/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870066.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404321866005027426" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SwACAQWHBzI/AAAAAAAABjI/zA4XZHqbE9w/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870070.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SwACAQWHBzI/AAAAAAAABjI/zA4XZHqbE9w/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870070.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404321756255553330" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SwAB5N8F2xI/AAAAAAAABjA/2Vqmq8gcBIQ/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870069.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SwAB5N8F2xI/AAAAAAAABjA/2Vqmq8gcBIQ/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870069.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404321635350469394" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SwAB0aDNJYI/AAAAAAAABi4/jnw9ElbsJvA/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870065.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SwAB0aDNJYI/AAAAAAAABi4/jnw9ElbsJvA/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870065.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404321552702186882" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"><img src="http://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Justify Full" class="gl_align_full" border="0" /></span></span><br /><br />ႏွင္းအခုအလုပ္အသစ္ထဲကုိ ေရာက္တဲ့အခါ ကုိယ္ကလူသစ္လဲျဖစ္သလို အလုပ္သေဘာကုိလဲ သိပ္မသိေသးေတာ့ စိတ္မွာ ဖိအားေတြ မ်ားပါတယ္။ တေယာက္တည္းျပန္လာရလုိ႔ မာမားတုိ႔ကို လြမ္းတာေရာ ဆုိေတာ့ လူကေတာ္ေတာ္ေလး ၀မ္းနည္းလြယ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွင္းအတြက္ ကံေကာင္းတာတခုကေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ စိတ္ပင္ပန္းလာရင္ စိတ္လြတ္လပ္စြာ ေနနိုင္တဲ့ ေနရာေလးတခု ရွိေနလုိ႔ပါ။ ႏွင္းတုိ႔ company က ၁၃ ထပ္မွာဆုိေတာ့ အေပၚဆံုးထပ္ပါ။ တုိက္က ၁၃ ထပ္ပဲရွိေတာ့ အေပၚဆံုးထပ္ျဖစ္လုိ႔ အေပၚမွာ လသာေဆာင္ရွိေနပါတယ္။ အရင္တုန္းက သတိမထားမိတာေရာ တက္လုိ႔မရဘူးလုိ႔ ထင္တာေၾကာင့္ နားခ်ိန္ဆုိရင္ ဒီလုိပဲေနျဖစ္ပါတယ္။ လူအမ်ားၾကားထဲမွာဆုိေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ က်ဥ္းက်ပ္ပါတယ္။ အလုပ္ကအဆင္မေျပတဲ့အခါလဲ စိတ္ထဲမွာက်ိတ္ၿပီး ေနရပါတယ္။ တေန႔ေတာ့ အန္တီတေယာက္က အေပၚကုိ တက္ၾကည့္မလား ေလေအးေအးေလးနဲ႔ ေကာင္းတယ္ဆုိေတာ့ လူကေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အေပၚထပ္ကို တက္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ တေယာက္ထဲ နားခ်ိန္ဆုိရင္ သြားျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးကုိ အေပၚကေနျမင္ေနရသလုိ ေဘးပတ္လည္မွာ ၀ိုင္းထားတဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြကို ျမင္ရတာလည္း စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးခံစားမိပါတယ္။ တခါတေလ ဖိအားေတြမ်ားလာရင္ အေပၚထပ္တက္ၿပီး တေယာက္ထဲ ငိုလုိက္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုလုိ ေနရာေလးရွိေတာ့ ႏွင္းအတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္။ တခါတေလ စိတ္ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေလး ထားလို႔ရတာကလည္း လူကို ေတာ္ေတာ္ေလး သက္သာပါတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာပဲ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး ေနရတာကလည္း တမ်ိဳးပါပဲ။ တေနကုန္ အလုပ္ထဲမွာ ေနရေတာ့ က်ဥ္းက်ပ္ေနတဲ့စိတ္ကို လသာေဆာင္ေပၚကေန ျမင္ရတဲ့ ရႈခင္းေတြက ေျပေပ်ာက္ေစနုိင္တာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-9027925060861475465?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-85375791102348633462009-11-14T21:56:00.014+08:002009-11-15T21:15:29.511+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9qbrYFMI/AAAAAAAABiw/zcMkgLpWjpk/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870086.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9qbrYFMI/AAAAAAAABiw/zcMkgLpWjpk/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870086.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404316983293908162" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9lHWeGhI/AAAAAAAABio/UWaKRZUaCuA/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870085.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9lHWeGhI/AAAAAAAABio/UWaKRZUaCuA/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870085.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404316891938167314" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9fyGpX4I/AAAAAAAABig/1RWIlxkS55Y/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870078.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9fyGpX4I/AAAAAAAABig/1RWIlxkS55Y/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870078.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404316800335306626" border="0" /></a><br />ကုန္တုိက္ေရွ့က ခရစၥမတ္သစ္ပင္ၾကီး<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9aq60A4I/AAAAAAAABiY/r4_M1D2ZZME/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870083.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9aq60A4I/AAAAAAAABiY/r4_M1D2ZZME/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870083.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404316712507278210" border="0" /></a><br />ခရစၥမတ္ေရာက္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ခရစၥမတ္အပင္ေလးေတြနဲ႔ အလွဆင္ေနၾကၿပီ<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9V-d1axI/AAAAAAAABiQ/AXuU7DoZO1w/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870084.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9V-d1axI/AAAAAAAABiQ/AXuU7DoZO1w/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870084.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404316631855098642" border="0" /></a><br />ကုန္တုိက္ထဲမွာ ဒါက လူရွင္းေနတဲ့ေနရာမွာ<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9QHpqeXI/AAAAAAAABiI/7ayXFwpNi3M/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870079.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9QHpqeXI/AAAAAAAABiI/7ayXFwpNi3M/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870079.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404316531241417074" border="0" /></a><br />ေပါင္မုန္႔ေျခာက္ရယ္ ေျပာင္းဖူးရယ္ အုန္းနို႔ရယ္ ဟင္းရယ္ပူပူေလး<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9Lq60NRI/AAAAAAAABiA/7e6iKfbrzcU/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870080.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9Lq60NRI/AAAAAAAABiA/7e6iKfbrzcU/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870080.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404316454809253138" border="0" /></a><br />ၾကက္သား မိႈနဲ႔ အီတလီေခါက္ဆြဲ<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9GYIqBPI/AAAAAAAABh4/2VCu-cdMrKg/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870081.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_9GYIqBPI/AAAAAAAABh4/2VCu-cdMrKg/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870081.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404316363867686130" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ဒါကေတာ့ ဆုိင္ကလက္ေဆာင္ေပးတဲ့ ေရခဲမုန္႔နဲ႔ ကိတ္<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_8_Hi5ZpI/AAAAAAAABhw/ONkm6IguYIc/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870082.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sv_8_Hi5ZpI/AAAAAAAABhw/ONkm6IguYIc/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870082.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404316239155259026" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ခ်မ္းလာလုိ႔ မေသာက္နုိင္ပဲ ထားခဲ့ရတာ<br /></div><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ေတာ့ အခ်ိန္ပိုမဆင္းပဲနဲ႔ အသိအန္တီိတေယာက္နဲ႔ခ်ိန္းၿပီး ကုန္တုိက္ကုိသြားျဖစ္ပါတယ္။ျမန္မာျပည္ကေန ျပန္လာထဲက အလုပ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနၿပီး စိတ္လဲ က်ဥ္းက်ပ္လာပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ တမင္ကုိ အခ်ိန္ပိုမဆင္းပဲ ေလွ်ာက္သြားမယ္ဆုိၿပီး အရင္တပတ္ထဲက ၾကိဳတင္စီစဥ္ခဲ့တာပါ။ အန္တီဆီကုိဖုန္းဆက္ၿပီး ျမန္မာဆုိင္မွာပဲ ခ်ိန္းလိုက္ပါတယ္။ ဦးေလးအငယ္က ဖုန္းကဒ္၀ယ္ခ်င္တယ္ဆုိတာနဲ႔ ႏွင္းကလည္း မုန္႔ဟင္းခါးစားခ်င္တာနဲ႔ဆုိေတာ့ အေတာ္ပဲျဖစ္သြားပါတယ္။ ႏွင္းတုိ႔သြားမယ့္ ကုန္တုိက္က အိမ္နဲ႔ပိုနီးေပမယ့္ ျမန္မာဆိုင္ကုိ အရင္သြားၿပီး မုန္႔စားလုိက္ပါတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးက ျမန္မာျပည္ကလုိ အရသာမတူေပမယ့္ အလြမ္းေျပဆုိၿပီး စားလိုက္ေတာ့လဲ စားေကာင္းေနတာပါပဲ။ အေလာတၾကီးစားလိုက္လို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ေတာင္ ေမ့သြားတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးစားၿပီးတာနဲ႔ ကုန္တိုက္သြားမယ္ဆုိၿပီး ကားစီးၾကပါတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div> </div><br /><div><div style="text-align: justify;">ကုန္တိုက္နာမည္ေတာင္ ေျပာဖို႔ေမ့ေနတယ္။ GLOBAL MALL တဲ့။ ကုန္တုိက္ေရွ့လဲေရာက္ေရာ ခရစၥမတ္သစ္ပင္ၾကီးကုိိေတြ့လုိက္မွပဲ ေနာက္လဆုိရင္ခရစၥမတ္ေရာက္ေတာ့မယ္ ဆုိၿပီးသတိရသြားပါတယ္။ အျပင္ဘက္မွာလဲ ကေလးေတြေရာ လူၾကီးေတြေရာ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္တန္းဆီေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီေန႔ ၂၀၁၂ ကမာၻပ်က္တာကို ရိုက္ထားတဲ့ ရုပ္ရွင္ရံုတင္တာမို႔လုိ႔ လူေတြစိတ္၀င္တစား လာၾကည့္ၾကလုိ႔ ပိုစည္ကားေနပါတယ္။ ၁၀ေက်ာ္သက္အရြယ္ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ပိုမ်ားတာကိုလဲ သတိထားမိပါတယ္။ ကုန္တုိက္က အေပၚထပ္မွာ ရုပ္ရွင္ရံုပါရွိတဲ့အတြက္ ေစ်း၀ယ္ရင္းလဲ ရုပ္ရွင္၀င္ၾကည့္လို႔ အဆင္ေျပပါတယ္။ အထဲကုိ ၀င္လုိက္ေတာ့ ေလွ်ာ့ေစ်းေတြ ခ်ေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ လူေတြကလဲ တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာပါတယ္။ ေန႔လည္ေရာက္ေနၿပီဆုိေတာ့ ေန႔လည္စာဘာစားမလဲ ေျပာရင္း စားေသာက္ဆုိင္ေတြဘက္ ေလွ်ာက္လုိက္ပါတယ္။ ဆုိင္တုိင္းမွာလဲ လူအျပည့္နဲ႔ စားမယ္ဆုိရင္ ေနရာအလြတ္ရမွ ဆုိင္ထဲကုိ၀င္လုိ႔ရမွာျဖစ္လုိ႔ အျပင္မွာ တန္းစီရမယ္။ အဲဒါနဲ႔ အန္တီက တန္းစီၿပီးေတာ့ မေစာင့္ခ်င္ဘူး။ အေပၚထပ္ကိုတက္မယ္ဆုိၿပီး ေအာက္ထပ္က ဆုိင္ေတြမွာမစားေတာ့ဘူးဆိုၿပီး အေပၚကိုတက္လုိက္ပါတယ္။ အေပၚလဲေရာက္ေရာ ပိုဆုိးသြားပါတယ္။ ေနရာလြတ္ကိုမရွိေတာ့တာ ဆိုင္တုိင္းကုိျပည့္ေနတာ။ မထူးပါဘူး အရင္လာစားေနတဲ့ ဆုိင္ကုိပဲ သြားၾကမယ္ဆုိၿပီး UCC COFFEE SHOP ဆုိင္ကုိပံသြားလုိက္ပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ဆုိင္ထဲလဲ၀င္ေရာ ခံုေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ျပည့္ေနပါတယ္။ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လဲလို႔ စားပြဲထိုးေလးကေမးလို႔ ၂ ေယာက္တည္းပါဆုိေတာ့ အတြင္းနံရံဘက္က ၂ေယာက္ခံုကုိေပးပါတယ္။ အျပင္ကုိျမင္ရတဲ့ ေနရာကခံုကုိ ထုိင္ခ်င္တယ္မရဘူးလားဆုိေတာ့ ပိတ္ရက္မိုလုိ႔ ေနရာလြတ္မရွိေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ကုိယ္လုိပဲ ပိတ္ရက္မွ ထြက္လာၾကတဲ့လူေတြၾကည့္ဆုိေတာ့ ဒီလုိပဲၾကံဳမွာေပါ့ဆုိၿပီး ရတဲ့ေနရာမွာပဲ ထုိင္လုိက္ၾကပါတယ္။ ဒီဆုိင္က အီတလီေခါက္ဆြဲက စားရတာ မဆိုးပါဘူး။ အရင္အေခါက္ေတြ လာတုန္းက မစားျဖစ္ေသးတဲ့ ၾကက္သားနဲ႔ မိႈပါတဲ့ အီတလီေခါက္ဆြဲကုိ ၂ စံုမွာလုိက္ပါတယ္။ ဒီဆိုင္မွာက တပြဲခ်င္းလဲ ကိုယ္ၾကိဳက္တာကုိ မွာစားလို႔ရသလို တစံုစာလဲမွာလုိ႔ရပါတယ္။ တပြဲခ်င္းဆုိတာကေတာ့ ေခါက္ဆြဲပဲစားရင္ ေခါက္ဆြဲဖုိးပဲေပးရပါတယ္။ ၁ စံုစာကေတာ့ အရင္ဆံုး ေခါက္ဆြဲမစားခင္ အရံတခုလာခ်ေပးပါတယ္။ ၿပီးရင္ေခါက္ဆြဲလာခ်ေပးပါတယ္။ ၿပီးရင္ မီႏူးထဲမွာရွိတဲ့ အပူအေအး တခုခုကို ၾကိဳက္တာမွာလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ၁စံုစာပါ။ တစံုစာကေတာ့ ပိုၿပီး သက္သာတယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕အေအးေတြက ေစ်းၾကီးတယ္ေလ။ ကိုယ္က ၁စံုစာမွာလုိက္ေတာ့ သူကအျပတ္ယူၿပီးသားျဖစ္လုိ႔ ဘာမွမစဥ္းစားရေတ့ာဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔က ဆုိင္မွာ လာစားတဲ့သူေတြကုိ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့အေနနဲ႔ အခ်ိဳပဲြ ထပ္ေပးပါတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ဆုိင္မွာလူမ်ားေတာ့ တခုနဲ႔တခုလာခ်တာ အရင္ေလာက္မျမန္ပဲ ေစာင့္စားေနရပါတယ္။ သူတုိ႔ကလဲ အားနာပါတယ္ဆုိၿပီးခဏခဏ လာေျပာေနပါတယ္။ လူကမ်ားေနေတာ့ ကိုယ့္လုိပဲေစာင့္ေနၾကရတဲ့လူေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ေန႔လည္စာစားလုိက္တာ ၂ နာရီနီးပါးေလာက္ အခ်ိန္ကုန္သြားပါတယ္။ ရာသီဥတုက ေအးေနတာကုိ သတိမရပဲ သစ္သီးနဲ႔ ေရခဲသုပ္လုိေဖ်ာ္ရည္ကို မွာေသာက္မိလုိ႔ လက္၂ လံုးေလာက္ပဲေသာက္ၿပီး ထားခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လဲ ရယ္မိပါတယ္။ အန္တီကေတာ့ ႏွေမ်ာစရာဆုိၿပီးေျပာေပမယ့္ ေသာက္ရင္းကေန လူကအရမ္းခ်မ္းလာလုိ႔ ဘယ္လုိမွ မတတ္နုိင္ေတာ့ပါဘူး။ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ ကုန္တုိက္ကေန ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘာေတြ၀ယ္လဲလုိ႔ မေမးပါနဲ႔ ေစ်းခ်တယ္ဆုိလုိ႔ သြားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ adidas nike သိတယ္မွတ္လား ဒါေတြေလွ်ာ့ေစ်းဆုိေတာ့ စိတ္၀င္တစား လူေတြၾကိတ္ၾကိတ္တုိးေပါ့။ ႏွင္းလဲ၀င္ၾကည့္တာေပါ့။ ေရးထားတာက ၁ ထည္၀ယ္ ၁ထည္လက္ေဆာင္တဲ့ေလ။ ဟာ တန္တယ္ေပါ့။ အန္တီကလည္း ဒါဆုိရင္ နင္ၾကိဳက္တာ၁ ထည္ ငါၾကိဳက္တာ၁ ထည္၀ယ္ရင္ တန္တာေပါ့လုိ႔ စိတ္ကူးနဲ႔ေပါ့။ တံဆိပ္မွာ ေစ်း ၂ မ်ိဳးကပ္ထားတာေတာ့ ေတြ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလွ်ာ့ေစ်းဆုိၿပီး သပ္သပ္ကပ္ထားတာကိုပဲ ကိုယ္ကၾကည့္လုိက္ပါတယ္။ တကယ္လည္း ၾကိဳက္တာေတြ႔လုိ႔ ေကာင္တာလဲသြားေရာ ေရးထားတဲ့ေစ်းအတုိင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ တံဆိပ္မွာ ကပ္ထားတဲ့ အေပၚက ေစ်းက ၂ ထည္ေစ်းပါတဲ့။ ေအာက္မွာကပ္ထားတာက ၁ ထည္ေစ်းပါတဲ့။ ၁ ထည္တည္းယူမယ္ဆုိရင္ ေအာက္ကေစ်းနဲ႔ ရွင္းရမွာျဖစ္ၿပီး ၂ ထည္ယူမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အေပၚကေစ်းနဲ႔ ရွင္းရမွာပါတဲ့။ ဟာ ေတာ္ၿပီ ဒါဆုိရင္ေတ့ာ ဘာထူးမွာလဲဆုိၿပီး စိတ္တိုၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲလုိမွေတာ့ တထည္ခ်င္းပဲ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ဒီဆိုင္းအသစ္ကုိ ၀ယ္ေတာ့မွာေပါ့ဆုိၿပီး ျပန္လာပါတယ္။ ႏွင္းဖုန္းကလဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေနရာမရွိပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းထည့္တဲ့ဟာေလးပဲ ၀ယ္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ တြတ္ပီတို႔ ကံမေကာင္းပါဘူး။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-8537579110234863346?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-62903276900194701392009-11-12T21:19:00.002+08:002009-11-12T22:14:33.336+08:00<div style="text-align: justify;">လူေတြက အသက္အရြယ္နဲ႔လုိက္ၿပီး စိတ္ခံစားမႈေတြက ကြာျခားသြားတယ္လုိ႔ ေျပာတာကုိ ၾကားဖူးပါတယ္။ ၁၀ ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ အဲလုိေတြ ေျပာေနတာကုိ ၾကားခဲ့ေပမယ့္ မေျပာင္းလဲနုိင္ပါဘူးလုိ႔ ထင္ေနခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ႏွင္းကိုယ္တုိင္ခံစားမႈေတြ ေျပာင္းလဲလာမွပဲ လက္ခံမိပါတယ္။ ႏွင္း ၁၀ ေက်ာ္သက္အရြယ္က ခံယူခ်က္ေတြ ျဖစ္ခ်င္တာေတြက အခု ၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္လာတဲ့အခါမွာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကုိ ျခားနားသြားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ကေန တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ့အခ်ိန္ထိ စိတ္ခံစားမႈက တမ်ိဳးျဖစ္ေနၿပီး အခုခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္ကေတာ္ေတာ္ေလး ေျပာင္းလဲသြားတာ ေတြ႔ရတယ္။ အရင္တုန္းက ျဖစ္ခ်င္တာေတြ လုိခ်င္တာေတြက အခုေနမွာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ မျဖစ္နုိင္တာေတြ မ်ားေနတာကုိ ေတြ႔ရတယ္။ အေတြ႔အၾကံဳ ဗဟုသုတ မရွိေသးတဲ့အရြယ္မွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ခ်င္တာေတြက မျဖစ္နုိင္တဲ့ မျဖစ္သင့္တဲ့အရာေတြ ျဖစ္ေနတယ္။<br /><br />၁၀ ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ မိဘအေပၚမွာ ထားခဲ့တဲ့ စိတ္ခံစားမႈေတြ အျမင္ေတြက တကိုယ္ေကာင္းဆန္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြကုိပဲ စဥ္းစားၿပီး မိဘဘက္ကုိ မၾကည့္ေပးခဲ့ဘူး။ ဒီစကားေတြေျပာလုိက္ရင္ မိဘေတြစိတ္ဆင္းရဲမလားဆုိတာ စဥ္းစားဖုိ႔ေနေနသာသာ ကုိယ္ေတာင္းဆုိတာ ရဖုိ႔ပဲ အဓိကထားၿပီး ေျပာခ်င္တာေတြ လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ခဲ့မိတယ္။ မိဘက ေမတၱာေရွ့ထားၿပီး အျပစ္မျမင္ခဲ့ေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ စဥ္းစားမိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနာင္တရမိသလုိ မိဘရဲ့ ေမတၱာနဲ႔ ေက်းဇူးကုိလဲ သိလာရတယ္။<br /><br />၁၀ ေက်ာ္သက္အရြယ္ဆုိေတာ့ မာန္ေတြ မာနေတြကလဲ ၾကီးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကုိ မထင္ရင္ မထင္သလို ဆက္ဆံမိတဲ့အခါေတြလဲ ရွိခဲ့တာေပါ့။ အခုေနမွာ စဥ္းစားလုိက္ရင္ အဲဒီမာန္ေတြ မာနေတြဆုိတာ တကယ္ေတာ့ ဘာမွသံုးလုိ႔မရပါဘူး။ မာန္မာနေတြ ရွိေနတဲ့အတြက္ လူရဲ့စိတ္ကလဲ မေအးခ်မ္းနုိင္ဘူးဆုိတာ အခုမွ နားလည္နုိင္ခဲ့တယ္။ ၁၀ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာထားခဲ့တဲ့ စိတ္ကေတာ့ သူက ငါ့ကုိ ဒီလုိေျပာရင္ ငါကလည္း ဘယ္လုိျပန္ေျပာလုိက္မယ္ဆုိတာေတြ ငါ့ကုိ လာေက်ာလုိ႔ရမလားဆုိတာေတြက တကယ္ေတာ့ ေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ လူေတြရဲ့ သေဘာသဘာ၀ကုိ နားလည္ေပးနုိင္မယ္ဆုိရင္ ဒီလုိအေတြးေတြ ၀င္မလာနုိင္ေတာ့ပါဘူး။ လူရယ္လုိ႔ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ကုိယ္မၾကိဳက္တာ တခုခုကုိ ေတြ႔လုိက္ရင္ေတာ့ ေဒါသစိတ္ကေလးက ခ်က္ခ်င္းထြက္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေဒါသကို အခ်ိန္မွီျပန္ၿပီး ဆင္ျခင္နုိင္ေအာင္ေတာ့ စိတ္ကုိ ထိန္းသိမ္းနိုင္မွ ျဖစ္မွာပါ။ ႏွင္းကုိယ္တုိင္လည္း ကုိယ္မၾကိဳက္တာကုိ ေတြ႔ၾကံဳလုိက္ရင္ စိတ္ကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းဆုိးတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရင္ ၁၀ ေက်ာ္သက္ေလာက္ကလုိ လက္တံုံ႔ျပန္လုိစိတ္ မထားေတာ့ပါဘူး။ ေဒါသေၾကာင့္ မျဖစ္သင့္တာေတြ ျဖစ္တတ္ၿပီး တခါတေလ ဘာမဟုတ္တဲ့ ေဒါသေလးကေန ျပင္မရတဲ့ အမွားမ်ိဳးေတြ ျဖစ္သြားတတ္တယ္ဆုိတာကုိ သိလာလုိ႔ပါ။<br /><br />၁၀ ေက်ာ္သက္အရြယ္က အခ်စ္နဲ႔ ပက္သက္တဲ့ ခံစားမႈကလဲ အခုေန ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကုိ ရယ္ဖုိ႔ေကာင္းေနပါတယ္။ ၁၇ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္ေလာက္က အခ်စ္ကုိ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးတယ္။ တခါမွ ရည္းစားမထားဖူးေတာ့ လူေတြေျပာေနတဲ့ အခ်စ္ဦးဆုိတာကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး အထင္ၾကီးခဲ့တယ္။ ကိုယ္အတြက္ သူက အခ်စ္ဦး ျဖစ္မွာျဖစ္သလို ကိုယ့္ခ်စ္သူျဖစ္လာမယ့္ သူ႔အတြက္လဲ ကိုယ္ကအခ်စ္ဦးျဖစ္ရမယ္ေပါ့။ အဲလုိကို စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တာ။ တကယ္တမ္း ကိုယ့္ကုိ လာေျပာတဲ့ သူေတြက်ေတာ့လဲ ဘာကိုအေလးထားေမးခဲ့သလဲဆုိရင္ အရင္ရည္းစားထားဖူးလားဆုိတာကုိ အေရးတၾကီးေမးခဲ့တယ္။ ထားခဲ့ဖူးတယ္ဆုိရင္ စိတ္ထဲမွာ ဆက္ၿပီးကုိ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့တာ။ အဲလုိမ်ိဳး ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္ေလာက္ၾကံဳခဲ့ဖူးတယ္။ သူတုိ႔ကလဲ ေမးပါတယ္။ အရင္ရည္းစားထားခဲ့ဖူးတာက အေရးၾကီးသလားေပါ့။ အဲဒီအရြယ္မွာေတာ့ အဲဒီအခ်က္က အေရးအၾကီးဆံုးလုိ႔ထင္ခဲ့မိေတာ့ ဟုတ္ အေရးၾကီးတယ္ေပါ့။ အဲလုိနဲ႔ ေနလာတာ အခုမွ လူတေယာက္ကုိ ဘယ္လုိခ်စ္ရမယ္ဆုိတာ သိလာပါတယ္။ လူငယ္အရြယ္မွာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ စိတ္ခံစားမႈေတြကုိ မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ေတာ့ ကုိယ္သေဘာက်တဲ့ ေကာင္မေလးဆုိရင္ ရည္းစားအျဖစ္ တြဲခ်င္ၾကတာပါပဲ။ အဲဒီလုိေတြ တြဲရင္းကေန အဆင္မေျပလုိ႔ ကြဲသြားၿပီး စိတ္တည္ျငိမ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္တကယ္ခ်စ္တဲ့ ကုိယ္တကယ္သံေယာဇဥ္ရွိတဲ့လူကုိ ေတြ႔တာမ်ိဳးလဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အဲတာကို နားလည္နုိင္သြားေတာ့ ရည္းစားဦးျဖစ္ဖုိ႔ထက္ ကိုယ့္ကိုတကယ္ခ်စ္ဖုိ႔က အေရးၾကီးတယ္ဆုိတာ သိလာပါတယ္။ အခုေတာ့ ရည္းစားဦး အခ်စ္ဦး မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ပဲ ေနာက္ဆံုးခ်စ္သူပဲ ျဖစ္ခ်င္သလုိ အခ်စ္ဆံုးဆုိတဲ့ ေနရာမွာပဲ ေနခ်င္ပါတယ္။<br /><br />အရင္တုန္းက ၁၀ ေက်ာ္သက္အရြယ္ဆုိေတာ့ အခ်စ္က အဓိကျဖစ္ေနတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ အရာရာက မိဘတာ၀န္လုိ႔ ထင္ၿပီး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေနခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္နဲ႔ ဘ၀ဆိုတာ ထပ္တူက်မက်နုိင္ပါဘူး။ ကိုယ္တကယ္ခ်စ္တဲ့သူကုိ ေတြ႔ခဲ့ရင္ေတာင္ ဘ၀အတြက္ ေရြးခ်ယ္ရေတာ့မယ္ဆုိရင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဘ၀အတြက္ကုိပဲ ဦးစားေပးစဥ္းစားၾကပါတယ္။ အဲလိုလူေတြကို တကယ္မခ်စ္လုိိ႔ဆုိၿပီး မေျပာနုိင္ပါဘူး။ လူငယ္ဘ၀မွာေတာ့ ျဖစ္သင့္တာထက္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကုိပဲ ဦးစားေပးလို႔ အခ်စ္ကုိပဲ ေရြးၾကတာမ်ားပါတယ္။ ေနာက္မွ ဘ၀ဆုိတာကုိ သိလာေတာ့ အဆင္မေျပတာေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ႏွင္းကေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ ဘာကိုေရြးမလဲေမးရင္ ဘ၀ဆုိတာကုိပဲ ေရြးျဖစ္မွာပါ။ အခ်စ္ဆုိတာကုိ ေရြးလိုက္ရင္ မလုပ္သင့္တာေတြ မျဖစ္သင့္တာေတြကုိ မစဥ္းစားမိေတာ့ပဲ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာကုိပဲ ဦးစားေပးမွာျဖစ္လုိ႔ ေနာင္မွရမယ့္ ေနာင္တေတြနဲ႔ ၾကံဳလာမွာကုိ မလုိလားလုိ႔ပါ။<br /><br />အခုေနအခါမွာေတာ့ ၁၀ ေက်ာ္သက္အရြယ္ခံစားမႈေတြ ဘ၀နဲ႔ အခ်စ္ကုိ ျမင္တဲ့အျမင္ေတြက ကြာျခားသြားသလို မာန္မာနဆုိတာလဲ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဘာကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အတတ္နုိင္ဆံုး သည္းခံခြင့္လႊတ္နုိင္ေအာင္ စိတ္ကုိ တျဖည္းျဖည္း ေလ့က်င့္ေနပါတယ္။ လူေတြရဲ့ အေလ့အက်င့္ သဘာ၀ေတြကို နားလည္နုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-6290327690019470139?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-21563008685502645682009-11-01T20:27:00.002+08:002009-11-01T21:29:58.186+08:00<div style="text-align: justify;">သီတင္းကၽြတ္ၿပီးေတာ့ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ကုိ ေရာက္တာ ျမန္လုိက္တာလုိ႔ ထင္မိတယ္။ တေန႔တေန႔ အလုပ္ထဲမွာ လံုးပန္းေနတာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္လုိကုန္သြားမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ပါဘူး။ တန္ေဆာင္မုန္းေရာက္ၿပီဆုိရင္ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္က လူတုိင္းသြားခ်င္တဲ့ ေနရာတခုေပါ့။ ကိုယ္တုိင္လဲ သြားဖူးခ်င္ေပမယ့္ တခါမွမေရာက္ျဖစ္ေသးဘူး။ အင္း ႏွင္းေနခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဒီေန႔မွာ ေပ်ာ္စရာေလးတခုရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လမ္းထဲမွာ နိဗၺာန္ေစ်းပြဲေလးလုပ္တတ္ပါတယ္။ အားလံုးကုိ စတုဒီသာေကၽြးတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးလဲေပ်ာ္ရေအာင္ ဆုိင္ကုိနံပါတယ္ေလးေတြ လုိက္ေ၀သလို အိမ္တုိင္းကုိလည္း ကံစမ္းမဲပံုစံမ်ိဳး နံပါတ္အစံုပါတဲ့ စာရြက္ေတြကုိ လုိက္ေ၀ေပးထားပါတယ္။ ဆုိင္နံပါတ္ရယ္ ကုိယ့္မွာရွိတဲ့ နံပါတ္ရယ္ တူေနရင္ေတာ့ အဲဒီဆုိင္ကမုန္႔ကုိ ယူလို႔ရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ့တဲ့အရာတခုေပ့ါ။<br /><br />သီတင္းကၽြတ္လျပည့္တုန္းကေတာ့ မိဘေတြကုိ ကန္ေတာ့ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ မနက္ခင္းထဲက လုပ္ေနက်အတုိင္း ဘုရားကန္ေတာ့ ဆြမ္းေတာ္ကပ္လို႔ ေမတၱာပို႔ပါတယ္။ ဘေလာ့ေပၚေရာက္ေတာ့ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔အတြက္ ကိုေအာင္ဦးတင္ထားတဲ့ ကုမုျဒာေတြ ပြင့္တဲ့ည တရားကုိ နာျဖစ္ပါတယ္။ ဘာကိုမွ ေထြေထြထူးထူးမလုပ္ျဖစ္ေပမယ့္ အခုလို တရားေတာ္ေတြကို မွ်ေ၀ေပးေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြကိုေတာ့ အထူးေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-2156300868550264568?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-82951330389198778462009-10-31T13:53:00.002+08:002009-10-31T14:15:36.086+08:00<div style="text-align: justify;">ႏွင္းတုိ႔ေတြ ျမန္မာျပည္မွာေနတုန္းက ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီဆုိရင္ နုိင္ငံသားကဒ္လုပ္ရပါတယ္။ အဲလုိလုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အခက္အခဲတခုျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေဖာင္ျဖည့္တဲ့အခါ မ်ိဳးရိုးေတြခ်ေရးရပါတယ္။ ပါပါးဘက္က တရုတ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ လူမ်ိဳးျခားအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာေမြးေပမယ့္ နုိင္ငံသားအျဖစ္ လက္ခံဖုိ႔ကို ေတာ္ေတာ္ေလးခက္ခဲခဲ့ပါတယ္။ အဖိုးအဖြားေတြ အဘုိအဘြားေတြအထိလုိက္ျဖည့္ရသလို ျဖည့္ေလရႈပ္ေလဆုိသလုိ ဟိုးအရင္က နုိင္ငံျခားသား မွတ္ပံုတင္ frc အျဖစ္ကိုင္ခဲ့တဲ့လူေတြကေန က်မ္းက်ိန္ၿပီးနုိင္ငံသားအျဖစ္ ေျပာင္းခဲ့တဲ့မိဘက ေမြးတဲ့ သားသမီးေတြျဖစ္ေနလို႔ ဗမာလူမ်ိဳးေတြေလာက္ မလြယ္ကူတာ အမွန္ပါပဲ။ အင္း ျမန္မာျပည္မွာေမြးၿပီး နုိင္ငံသားအျဖစ္ အလြယ္တကူ မရနုိင္တဲ့အျဖစ္ကုိ ေတြးၿပီးရယ္လဲ ရယ္ခ်င္သလို စိတ္လဲညစ္မိပါတယ္။<br /><br />အခုလဲ ထိုင္၀မ္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ ေဖာင္ျဖည့္ရပါတယ္။ ထိုင္၀မ္ကုိ ပထမဆံုးအၾကိမ္ စ၀င္ဖို႔အတြက္ လုပ္တုန္းကလဲ တရုတ္လူမ်ိဳးစစ္မွန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံခ်က္ေတာင္းပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ေနတုန္းကက်ေတာ့လဲ တရုတ္ျဖစ္လို႔ မိဘေတြ နိုင္ငံသားအျဖစ္ က်မ္းက်ိန္ထားတာေတြ နိုင္ငံသားအျဖစ္တကယ္ ခံယူမယ္ဆိုတာေတြကို ေတာင္းခံရပါတယ္။ အခုက်ေတာ့လဲ တရုတ္ျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ တရုတ္ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ေထာက္ခံခိုင္းျပန္တယ္။ ေအာ္ ဘ၀နဲ႔ ကုိယ့္ဟာကုိ ဘယ္နုိင္ငံသားမွန္း ဘာလူမ်ိဳးမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။<br /><br />အလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့လဲ ႏွင္းတုိ႔ေတြကို တရုတ္လူမ်ိဳးအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပမယ့္ ျမန္မာေတြလုိ႔ပဲေခၚပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ထိုင္၀မ္မွာေမြးတဲ့ တရုတ္မဟုတ္လုိ႔ပါတဲ့။ ျမန္မာျပည္မွာေနတုန္းက ႏွင္းတုိ႔ကို တရုတ္ ဆုိၿပီးေျပာျပန္တယ္။ အခုတေခါက္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့လဲ တရုတ္မျပန္လာလည္တာလားတဲ့။ ဘယ္ေတာ့ ျပန္မွာလဲတဲ့။ အင္း ဘယ္ဟာက ကိုယ့္အိမ္မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ တခါတေလ ကိုယ့္ဟာကုိ ဘယ္နုိင္ငံသားအျဖစ္ ေျပာရမလဲေတာင္ မသိပါဘူး။ အခုက ၂ နုိင္ငံမွာပဲ ေနလုိ႔ ဒီေလာက္ပဲျဖစ္တာပါ။ ေနာက္နုိင္နုိင္ငံတခုခုကုိမ်ား ထပ္သြားျဖစ္မယ္ဆုိရင္ ဘယ္နုိင္ငံမွာေနၿပီး ဘယ္နုိင္ငံမွာ ေသရမလဲေတာင္ သိမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-8295133038919877846?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-63536322810998252602009-10-26T21:20:00.003+08:002009-10-26T22:12:56.067+08:00<div style="text-align: justify;">မေန႔က ဦးေလးအၾကီး အျပင္သြားၿပီးျပန္လာေတာ့ နင္တုိ႔ညေက်ာင္းက ဆရာမဆံုးသြားလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းအစ္မၾကီးေတြ သြားၾကတယ္လုိ႔ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္ဆရာမပါလိမ့္ ဆုိၿပီး ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ဒီတုိင္းေနလိုက္ပါတယ္။ ႏွင္းသိတဲ့ ဆရာမထဲကေတာ့ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူးေပါ့။ သိတဲ့ဆရာမေတြက အားလံုးက်န္းမာေရးေကာင္းၾကပါတယ္လို႔ ေတြးၿပီး အစ္မကုိ လွမ္းမေမးျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ကုိစာသင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာမမ်ားျဖစ္ေနမလားလုိ႔ ထင့္ေနမိပါတယ္။ ဒီေန႔ညေနမွာေတာ့ မေအာင့္နုိင္တာနဲ႔ အစ္မဆီကုိ ဖုန္းဆက္ေမးျဖစ္ပါတယ္။ အစ္မေရ ဆရာမဆံုးသြားလို႔ဆို ဘယ္တေယာက္လဲေပါ့။ အဲဒီေတာ့မွ ႏွင္းတုိ႔အတန္းပုိင္ဆရာရဲ့ အမ်ိဳးသမီး အစ္မတုိ႔အတန္းရဲ့ အတန္းပိုင္ဆရာမဆုိတာ သိလုိက္ရတယ္။ ႏွင္းတို႔အတန္းကုိ မသင္ရေပမယ့္ အတန္းထဲကို အျမဲလာတတ္ၿပီး အားလပ္ခ်ိန္ဆုိရင္ အျပင္သြားဖို႔ ဆရာ့ကိုအျမဲလာေခၚတတ္ပါတယ္။ အျမဲတမ္း မ်က္ႏွာကၿပံဳးေနတတ္ၿပီး နုိင္ငံေပါင္းစံုက ေရာက္လာတဲ့ တရုတ္စာမတတ္တဲ့ ႏွင္းတုိ႔လုိလူေတြကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္သင္ေပးတတ္တဲ့ ဆရာနဲ႔ဆရာမ စံုတြဲျဖစ္လုိ႔ ႏွစ္တန္းလံုးက ခ်စ္ခင္ၾကပါတယ္။ ညေနပိုင္းေက်ာင္းကို ႏွစ္ေယာက္အတူတူတြဲလာတတ္သလုိ တေယာက္ကုိတေယာက္လဲ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေနတတ္တဲ့ စံုတြဲပါ။ ဆရာကစာအသင္ေကာင္းတယ္လို႔ အစ္မကိုေျပာရင္ ဆရာမကလဲအရမ္းေကာင္းတာလို႔ ေျပာျပပါတယ္။<br /><br />နုိင္သံျခားသားေတြဆုိတဲ့အျမင္မ်ိဳး ဆရာနဲ႔ဆရာမတုိ႔စိတ္ထဲမွာ မရွိဘူးဆိုတာက ႏွင္းတို႔ကို စကားေျပာတဲ့အခါမွာ သိရပါတယ္။ ကေလးေလးေတြကုိ သင္သလုိ ေသေသခ်ာခ်ာသင္ေပးတတ္ၿပီး နားမလည္ရင္လဲ နားလည္လာေအာင္ တရုတ္လိုေရာ အဂၤလိပ္လိုေရာ သူတုိ႔တတ္နုိင္သေလာက္ ရွင္းျပတတ္ပါတယ္။ နုိင္ငံေပါင္းစံု လူမ်ိဳးေပါင္းစံုကို တခ်ိန္တည္းသင္ေနရေပမယ့္ အာလံုးကုိ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ အသံထြက္မွန္ေအာင္ နားလည္ေအာင္ သင္ေပးပါတယ္။ အလုပ္တဖက္နဲ႔ ညေက်ာင္းကုိ လာတက္ေနၾကတဲ့လူေတြမို႔ ဆရာဆရာမေတြက နားလည္ေပးၿပီး မအားရင္လဲ မလာလုိ႔ရသလို အခ်ိန္ေလးရွိရင္ေတာ့ လာခဲ့ဖုိ႔ အျမဲေျပာတတ္ပါတယ္။ အိမ္မွာေနတာထက္စာရင္ ေက်ာင္းကုိလာေတ့ာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာေတာ့ဖတ္ျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး စာသင္ခ်င္ေအာင္ အျမဲအားေပးတတ္ပါတယ္။ ေန႔ခင္းဘက္ ကေလးေတြကုိ စာသင္ေပးရၿပီး ညဘက္ ႏွင္းတို႔ေတြကုိ စာသင္ေပးရတာကုိ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ညည္းသံမၾကားခဲ့ရပါဘူး။<br /><br />ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေတာ့မွာမုိ႔ ေက်ာင္းမတက္နုိင္ေတာ့ဘူးဆုိေတာ့ တကယ္လုိ႔ ျပန္လာခဲ့ရင္လဲ လာတက္ပါလုိ႔ မွာလိုက္တဲ့ ဆရာ့ဆီကုိ အလုပ္မွာအခ်ိန္ေပးလိုက္ရတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းကိုျပန္မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အစ္မက ေက်ာင္းျပန္တက္ဖုိ႔ေခၚေပမယ့္ အလုပ္ခ်ိန္က ေနာက္က်ေနတဲ့အတြက္ ဆက္မတက္နုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းကေလးနဲ႔ ဆရာဆရာမေတြကို ရင္ထဲမွာအျမဲသတိရေနခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ၾကားလိုက္ရတဲ့သတင္းက စိတ္မေကာင္းစရာျဖစ္သလို ႏွင္းတုိ႔လုိ လူေတြအတြက္ အဖိုးတန္တဲ့ လူတေယာက္ ကေလးေတြအတြက္ လမ္းျပေပးမယ့္ ဆရာမတေယာက္ ဆံုးရံႈးလိုက္ရပါတယ္။ လူတုိင္းတေန႔သြားရမယ္ဆုိတာသိေပမယ့္ အခုလို ေစာၿပီးထြက္သြားလိမ့္မယ္လုိ႔ မထင္ထားခဲ့ပါဘူး။ အစ္မေျပာတာကေတာ့ အရင္တပတ္က ေခါင္းမူတယ္ဆုိၿပီး ေဆးရံုတင္လုိက္တာကေန သတိမလည္ေတာ့ပဲ ေနာက္ ၂ ရက္ေလာက္မွာဆံုးသြားတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဘာေ၀ဒနာမွ မခံစားလုိက္ရဘူးဆုိေတာ့ ဆရာမအတြက္ ေကာင္းပါတယ္လို႔ပဲ ေတြးလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အစ္မတုိ႔က ေဆးရံုကေနဆင္းၿပီးရင္ စာလာသင္မွာပဲဆုိၿပီး ေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာနုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ႏွင္းတုိ႔ဆရာလဲ ခြင့္ယူထားတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ဆရာမကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ ဆရာအတြက္လဲ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ က်န္ေနခဲ့တဲ့ သမီးေလး ၃ ေယာက္အတြက္ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။<br /><br />ေတြ႔ဆံုၾကံဳကြဲ ျဖစ္ျမဲပါပဲ။ တေန႔ေတာ့ ႏွင္းတို႔ေတြလဲ ဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္ၾကရမွာပါပဲ။ အခုေတာ့ ဆရာမက အရင္သြားႏွင့္ၿပီပဲ။ ဆရာမတေယာက္ ေကာင္းမြန္ရာဘံုဘ၀ကုိ ေရာက္ရွိပါေစ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-6353632281099825260?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-18428618041482817252009-10-25T20:04:00.002+08:002009-10-25T21:32:53.721+08:00<div style="text-align: justify;">လူေတြဟာ တခါတေလက်ရင္ ကုိယ့္အျမင္ ကုိယ့္အေတြးတခုထဲနဲ႔ သူတပါးကုိ အလြယ္တကူ အျပစ္ျမင္လိုက္တတ္ပါတယ္။ အခုလဲ အလုပ္ထဲမွာ အဲဒီျပသနာကုိ ေန႔တုိင္းေတြ႔ေနရပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့သူဆိုတာက လက္ေအာက္က၀န္ထမ္းေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္ဖုိ႔အတြက္ ထားထားတာပါ။ လက္ေအာက္၀န္ထမ္းေတြ အမွားလုပ္လုိက္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ဆမႈတခုခုျဖစ္ခဲ့ရင္လဲ ဒီေခါင္းေဆာင္ကပဲ ေခါင္းခံေျဖရွင္းေပးရတာပါ။ အဲလုိေတြေၾကာင့္ ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့သူက အမွားနည္းေအာင္ အလုပ္ထဲမွာ မေပါ့ဆဖုိ႔ ေန႔တုိင္းသတိေပးတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ လက္ေအာက္၀န္ထမ္းေတြက သေဘာမက်က်ပါဘူး။ သူဘာလုိ႔ ဒီလုိေန႔တုိင္း သတိေပးေနရတာလဲ ကုိယ့္ဖာသာ ဘာလုပ္ရမလဲ သိတယ္လုိ႔ ေျပာၿပီး ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူကုိ မုန္းစိ္တ္ေတြ၀င္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္လုပ္ရတာ တကယ္မလြယ္ပါဘူး။ ကိုယ့္လက္ေအာက္က ၀န္ထမ္းေတြရဲ့ မုန္းတီးမႈကုိ ခံရသလုိ အလုပ္မၿပီးလုိ႔ရွိရင္လဲ ကုိယ့္ထက္ၾကီးတဲ့ အထက္လူၾကီးရဲ့ ျငိဳျငင္ဆူပူမႈကိုလည္း ခံရပါတယ္။ လက္ေအာက္၀န္ထမ္းအမွားတခုခု လုပ္လုိက္ျပန္ရင္လည္း ေခါင္းေဆာင္မေကာင္းလုိ႔ဆုိၿပီး အျပစ္တင္ခံရျပန္တယ္။<br /><br />လူေပါင္းစံုကုိ အလုိက္အထုိက္လုိက္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေနရတာျဖစ္သလို ၀န္ထမ္းခ်င္းမတည့္တဲ့အခါမွာလဲ သူကပဲ ၾကားကေနေျပလည္ေအာင္ လုပ္ေပးရျပန္ပါတယ္။ မတည့္တဲ့၀န္ထမ္းခ်င္း အလုပ္ထဲမွာ ျပသနာမျဖစ္ရေအာင္လဲ လူကုိစီစဥ္ေပးရျပန္ပါတယ္။ ႏွင္းတုိ႔ေတြအိမ္ျပန္တဲ့အခ်ိန္ အလုပ္မျပီးရင္လဲ တေယာက္ထဲေနခဲ့ၿပီး ၿပီးေအာင္ဆက္လုပ္ရျပန္ပါတယ္။ တခါတေလ အထက္ကသူ႔ကုိဆူလုိက္လုိ႔ စိတ္မၾကည္တဲ့အခါ အလုပ္ၿပီးေအာင္ ျမန္ျမန္လုပ္ဖုိ႔ ေအာ္မိတာေတြေတာ့ရွိတာေပါ့။ ဒါကုိအျပစ္တခုလုိျမင္ၿပီး သူ႔ကုိ မုန္းေနၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေအာက္က၀န္ထမ္းေတြကုိ သူလဲဘယ္ေျပာခ်င္ပါ့မလဲ။ သူ႔ကုိ အထက္ကလူေတြက ဖိအားေတြေပးၿပီး လုပ္ခိုင္းေနလုိ႔သာ သူလဲလုပ္ေနရတာပါ။ သူက လက္ေအာက္၀န္ထမ္းေတြကုိ မေျပာပဲ ေနျပန္ေတာ့လဲ အထက္က သူ႔ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔အတြက္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာမွာထားတာ ဘာလုိ႔မေျပာလဲ ျဖစ္ျပန္တယ္။ <br /><br />ေခါင္းေဆာင္ဆုိတဲ့ တာ၀န္ကုိယူထားတဲ့ လူတေယာက္အတြက္ သူယူထားတဲ့တာ၀န္ေတြကို ေက်ေအာင္ထမ္းေဆာင္ရမွာပါပဲ။ ႏွင္းတို႔ေတြကလဲ လက္ေအာက္၀န္ထမ္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ရဲ့ အမိန္႔ကုိ နာခံၾကရမွာပါပဲ။ သူကလဲ သူ႔တာ၀န္္ေက်ေအာင္ေျပာမွာပဲ။ ဒါကုိလုိက္ၿပီး မုန္းမေနပဲ ကုိယ္ကလဲ ကုိယ့္တာ၀န္ေက်ေအာင္ လုပ္လုိက္ရင္ ၿပီးတာပါပဲ။ သူ႔ကုိမုန္းေနလို႔လဲ ကုိယ္ဘာမွအက်ိဳးမရွိပဲ အကုသိုလ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />သူ႔ေနရာမွာ ႏွင္းတုိ႔ေတြဆုိရင္ေရာ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ အထက္လူၾကီးရဲ့ ဆူပူမႈကုိပဲ ခံၿပီး လက္ေအာက္၀န္ထမ္းေတြ အမုန္းကုိမခံရေအာင္ ဘာမွမေျပာပဲေနမလား။ အလုပ္မၿပီးတဲ့အခါ အထက္လူၾကီးရဲ့ အဆူအပူကိုပဲခံမလား။ ေခါင္းေဆာင္ေနရာမွာ ေနတဲ့လူတေယာက္ရဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကို မထုတ္သံုးေတာ့ပဲ ေနသာသလုိပဲေနေတာ့မလား။ သူ႔ေနရာမွာ ကိုယ္ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆုိတာ စဥ္းစားၿပီး သူ႔ကုိမုန္းသင့္မမုန္းသင့္ ဆံုးျဖတ္သင့္တယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-1842861804148281725?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-33051452399303231422009-10-14T20:40:00.000+08:002009-10-14T21:13:37.579+08:00<div align="justify">ဂုဏ္ ဆုိတဲ့အရာကုိ လူေတြေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်ပါတယ္။ ကုိယ့္အလုပ္ေအာင္ျမင္ရင္ျဖစ္ေစ ကုိယ့္သားသမီးက ေတာ္ေနရင္ျဖစ္ေစ ကုိယ့္အသိုင္းအ၀ိုင္းက ထင္ေပၚေနတဲ့အခါမွာျဖစ္ေစ လူေတြၾကားထဲမွာ ဂုဏ္ယူၿပီး ထုတ္ေဖာ္ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာလည္း လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔သဘာ၀ပဲမုိ႔ အျပစ္လုိ႔မေျပာလိုပါဘူး။ လူတုိင္းမွာျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေတြၾကေတာ့ ဂုဏ္ယူတဲ့ေနရာေတြ မွားေနသလားလုိ႔ေတာင္ ထင္မိတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ဥပမာ ကုိယ့္ထက္ၾကီးတဲ့သူေတြကုိ နုိင္စားရတာ ကုိယ့္ထက္သိမ္ငယ္တဲ့လူေတြအေပၚမွာ အနုိင္ယူရတာေတြကုိ ဂုဏ္ယူစရာလို႔ထင္ေနၾကတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္ေတြက်ျပန္ေတာ့လဲ ေယာက်ာၤးကမိန္မကုိ နုိင္ရတာ မိန္းမက ေယာက်ာၤးကုိ နုိင္ရတာေတြကုိ မိတ္ေဆြေတြေရွ့မွာ ဂုဏ္ယူၿပီးေျပာတတ္ၾကျပန္တယ္။ ကုိယ့္ထက္ၾကီးတဲ့သူအေပၚမွာလဲ နုိင္စားစရာမလုိသလို ကုိယ့္ထက္နိမ့္က်တဲ့သူအေပၚ အနုိင္ရတာကလဲ ေကာင္းတဲ့အလုပ္မွမဟုတ္တာ ဒါေတြကုိ ဘာလုိ႔မ်ား ဂုဏ္ယူစရာလို႔ ထင္ေနၾကတာလဲ။ ကုိယ့္အိမ္ေထာင္ဘက္ကုိ အနုိင္ရတာကေရာ ဘာမ်ားေကာင္းေနလုိ႔လဲ။ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကုိ နိုင္တဲ့အေၾကာင္း လူအမ်ားေရွ့မွာေျပာေတာ့ေရာ လူေတြကခ်ီးက်ဴးမယ္ထင္ေနၾကသလား။ ကုိယ့္ေရွ့မွာေတာ့ ေကာင္းတယ္ေျပာေနေပမယ့္ ကြယ္ရာမွာေတာ့ ကိုယ့္ကုိ အနုိင္က်င့္တတ္တဲ့ လူတေယာက္အျဖစ္ သတ္မွတ္လုိက္မွာပါ။ ကုိယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ရဲ့ သိကၡာလဲ က်ပါတယ္။ ႏွစ္ဦးစလံုးအတြက္မေကာင္းတာကုိ ဘာလုိ႔ဂုဏ္ယူၿပီးေျပာေနသလဲဆုိတာ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">အခုတေလာလဲ ကုိယ္ေတြ႔လို႔ပဲေျပာရမယ္။ ႏွင္းကုိ အန္တီအရြယ္ အမ်ိဳးသမီးၾကီးေတြက လာေျပာပါတယ္။ ညီမေလး ျမန္မာဟင္းေတြ ဘယ္လုိခ်က္လဲ စာေလးနဲ႔ေရးေပးပါလားတဲ့ေလ။ ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့ရပါတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူဆက္ေျပာလုိက္တာက အစ္မတုိ႔က ထမင္းဟင္းမခ်က္တတ္ဘူးေလ။ အေမက ငယ္ငယ္ထဲက အိမ္ေဖာ္နဲ႔ထားၿပီး ဘာမွေပးမလုပ္လုိ႔ အခုအရြယ္ထိမခ်က္တတ္ဘူး ဆုိၿပီးေျပာပါတယ္။ အခုုအရြယ္ဆုိတဲ့အခ်ိန္မွာ အသက္က ၄၀ ေက်ာ္ေနပါၿပီ။ အေမက ေပးမလုပ္တာကုိ လက္ခံပါတယ္။ ဘယ္မိဘမဆုိ သားသမီးကုိ အပူအပင္ကင္းကင္းနဲ႔ မပင္ပန္းေစခ်င္ပါဘူး။ ဒါကမိဘေတြရဲ့ ေမတၱာတရားပါ။ ကုိယ့္မိဘကတတ္နုိင္လုိ႔ အိမ္ေဖာ္နဲ႔ ေနရတာကိုလည္း နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိဘက ေပးမလုပ္လို႔ အလုပ္လုပ္မယ့္ အိမ္ေဖာ္ရွိလို႔ ဘာမွမလုပ္တတ္ဘူးဆုိတာကို ဘယ္လုိနားလည္ရမလဲ။ ဒါဆုိရင္ မိဘက ခ်က္ေကၽြးသလို အိမ္ေဖာ္ကခ်က္ေကၽြးသလိုပဲ စားၾကေတာ့မွာလား။ ဘယ္စားမလဲ ကုိယ္စားခ်င္တာကုိ ခ်က္ခိုင္းတဲ့အခါလဲ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ရွိမွာပါပဲ။ အဲလုိိအခါမွာ ကုိယ္ကိုယ္တုိင္ခ်က္တတ္ေနရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလား။ သူမ်ားခ်က္ေကၽြးတာပဲ စားရတာနဲ႔ ကုိယ္တုိင္ခ်က္တတ္ၿပီး သူမ်ားကုိ ေျပာျပၿပီး ခ်က္ခိုင္းတာ ဘယ္ဟာက ပုိအဆင္ေျပမလဲ။ မိဘက ေပးမလုပ္လဲ ကုိယ္တုိင္က လုပ္ခ်င္စိတ္ရွိရင္ လုပ္တတ္ပါတယ္။ ကုိယ္မလုပ္ခ်င္တာကုိ မိဘေတြေခါင္းေပၚပံုခ်လုိက္တာကေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ဒီအရြယ္ထိ မခ်က္တတ္ပဲ သူမ်ားခ်က္ေကၽြးတာကုိ စားေနရတာကုိ ဂုဏ္ယူစရာလို႔ထင္ၿပီး လူအမ်ားေရွ့မွာ လာေျပာတဲ့အခါ သူ႔အတြက္ ဂုဏ္ယူေပးရမလားဆုိတာ စဥ္းစားမိတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ေနာက္တခုကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာေမြးၿပီး ျမန္မာအစားအစာေတြစားလာတာ ႏွစ္ေပါင္းပဲမနည္းေတာ့ပါဘူး။ အခုမွ နုိင္ငံျခားကုိလာတာ ၁၀ ႏွစ္ေတာင္မျပည့္ေသးပဲနဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာ စားေသာက္လာခဲ့တဲ့ ဟင္းရြက္ေတြကုိ မခြဲတတ္ေတာ့ဘူးတဲ့။ မက်ီးရြက္နဲ႔ ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ ဘယ္လိုခြဲရမွန္းမသိလို႔ ဘာကိုၾကည့္၀ယ္ရမလဲ ျမန္မာျပည္က အရြက္ေတြကုိ သိပ္မသိေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။ ကဲ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ တကယ္ပဲ မသိေတာ့တာလား။ ထားလုိက္ပါေတာ့ ေမးလာမွေတာ့လဲ ေျဖလိုက္ရေတာ့တာေပါ့။ မက်ီးရြက္က အစိမ္းေရာင္ေလးေတြ ဆူးမပါဘူး။ ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ကေတာ့ အေရာင္ပုိရင့္ၿပီး တခ်ိဳ႕ဆုိရင္ နီညိဳေရာင္ေလးသန္းၿပီး ဆူးေတြပါ ပါတယ္လို႔။ ကဲ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ၾကမလဲ လူေတြက တခါတေလမွာ ဂုဏ္ယူစရာလို႔ထင္ၿပီး ေျပာလုိက္တာေတြက ဂုဏ္ယူစရာမျဖစ္ပဲ ကုိ္ယ္အသံုးမက်တာကုိ ထုတ္ေျပာလိုက္သလို ျဖစ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ လုပ္တတ္တာ ကုိယ္ၾကိဳးစားလို႔ ေအာင္ျမင္မႈရတဲ့အခါ ကုိယ္ထုတ္ေဖာ္မေျပာလဲ လူအမ်ားက ကုိယ့္ကုိ ဂုဏ္ျပဳၾကသလို ကုိယ္တုိင္လဲ ဂုဏ္ယူနုိင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ မိန္းကေလးေတြ ျဖစ္ေနရဲ့သားနဲ႔ အိမ္အလုပ္ မလုပ္တတ္တာေတြ ထမင္းဟင္းမခ်က္္တတ္တာေတြ ကုိယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကုိ နုိင္စားလုိ႔ရတာေတြကုိ ဂုဏ္ယူၿပီး ေျပာေနၾကပါတယ္။ မိန္းမတေယာက္လုပ္ေနၿပီး ကုိယ္စားမယ့္ထမင္း ကုိယ့္ေနတဲ့ အိမ္မႈကိစၥေတြကိုေတာင္မလုပ္တတ္တာကို ဂုဏ္ယူေနရင္ တခ်ိဳ႕ေယာက်ာၤေလးေတြ ကုိယ့္ထမင္းကိုယ္ခ်က္စားၿပီး အလုပ္တဖက္လုပ္ေနတာေတြ ေက်ာင္းတဖက္တက္ေနတာေတြကုိ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ။ အလုပ္တဖက္နဲ႔မို႔ တျခားကိစၥေတြနဲ႔မုိ႔ ကုိယ္တုိင္၀င္မလုပ္နုိင္ရင္ရွိမယ္။ ဒါေတြကုိေတာ့ ကုိ္ယ္တုိင္တတ္ထားသင့္ပါတယ္။ ကုိယ္တုိင္တတ္မွလဲ သူမ်ားကုိ ျပန္ခုိင္းနုိင္မွာပါ။ ကုိယ္တုိင္မွမတတ္ရင္ေတာ့ သူမ်ားေကၽြးသမွ်ပဲစားၿပီး ေနရမွာပါ။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ႏွင္းရဲ့ဖုိးဖုိး ေျပာခဲ့တာေတြကို မွတ္မိေသးတယ္။ အိမ္မွာက ဦးေလး ၅ ေယာက္ရွိတယ္။ အစ္မေတြေအာက္မွာျဖစ္ေပမယ့္ ဖိုးဖုိးက ဦးေလးေတြကို အိမ္မႈကိစၥ ထမင္းခ်က္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ အိမ္သိမ္း အကုန္ခိုင္းပါတယ္။ ကိုယ္တုိင္ ထမင္းမခ်က္တတ္ရင္ ထမင္း၀င္မစားနဲ႔တဲ့။ မိန္းကေလးပဲထမင္းခ်က္ရမယ္ မသတ္မွတ္ထားဘူး။ ထမင္းစားတတ္တဲ့လူတုိင္း ခ်က္တတ္ရမယ္တဲ့။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-3305145239930323142?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-14267642277593086992009-10-12T21:05:00.003+08:002009-10-12T21:10:33.213+08:00<div align="justify">တခါတေလ ကုိယ္သိေနေပမယ့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလို္က္တာက ကုိယ့္အတြက္ပိုစိတ္ခ်မ္းသာတယ္။</div><div align="justify">တခါတေလ ကုိယ္မသိခ်င္တဲ့အတိတ္ေတြကို တမင္ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလုိက္တာက ကုိယ့္အတြက္ပိုေကာင္းတယ္။</div><div align="justify">တခါတေလ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ လူ႔စည္းကမ္းေတြကို ဘာမွနားမလည္သလိုနဲ႔ ႏွလံုးသားရဲ့အလုိအတုိင္း ေနလုိက္တာက ပုိေကာင္းတယ္။</div><div align="justify">တခါတေလ အားလံုးနဲ႔ေ၀းရာမွာ ေနလုိက္တာက ပုိစိတ္ခ်မ္းသာတယ္။</div><div align="justify">တခါတေလ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္သလို လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ပစ္လိုက္တာက ပုိေကာင္းတယ္လို႔ထင္တယ္။ </div><div align="justify">တခါတေလ ဆုိတဲ့အတုိင္း အျမဲတမ္းေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-1426764227759308699?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-53020909574056746172009-10-11T20:55:00.007+08:002009-10-11T23:52:28.482+08:00<div align="justify">ဂီတဆုိတာက လူရဲ့စိတ္ကုိ ေျပာင္းလဲေစတယ္ဆုိတာ ႏွင္းကေတာ့ လက္ခံမိတယ္။ တခါတေလ စိတ္ညစ္ေနတဲ့အခါ သီခ်င္းဖြင့္ၿပီး လုိက္ေအာ္လုိက္ရင္ ရင္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ သက္သာသြားတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ အေမ့ရုပ္ရည္လုိ သီခ်င္းမ်ိဳးကုိမ်ား နားေထာင္မိတဲ့ေန႔ဆုိရင္ေတာ့ တကယ္ကုိ လုိက္ငိုမိတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းကုိ ဘယ္အခ်ိန္ပဲနားေထာင္ ခံစားခ်က္ကေတာ့ အတူတူပဲ။ ရင္ထဲမွာ နင့္ေနေအာင္ခံစားမိသလို အသက္အရြယ္ၾကီးလာတဲ့ မာမားကုိၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္က်မိပါတယ္။ </div><p align="justify">သီခ်င္းေတြကို မရူးသြပ္ပါဘူး။ သီခ်င္းတုိင္းကုိလည္း သိပ္နားမေထာင္ျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္ထဲက မာမားကအိမ္မွာ စိုင္းထီးဆိုင္တုိ႔ စိုင္းဆိုင္ေမာ၀္ တုိ႔ရဲ့ သီခ်င္းေတြကုိ နားေထာင္တဲ့အတြက္ သူတို႔သီခ်င္းေတြနဲ႔ ၾကီးပ်င္းခဲ့ရတယ္လို႔ ေျပာလို္႔ရပါတယ္။ ဘယ္အဆုိေတာ္ကိုၾကိဳက္လဲေမးရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိုင္းထီးဆုိင္ ကုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကိဳက္သလို္ သီခ်င္းေတြကလဲ ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးပါဘူး။ စာသားေတြကလဲ တကယ္ကိုေကာင္းပါတယ္။ အခုတေလာလဲ စိုင္းထီးဆုိင္သီခ်င္းေတြကို နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။ </p><div align="justify">mouse love rice ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးကုိေတာ့ တရုတ္လို နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ တရုတ္သီခ်င္းဆုိ လံုး၀ကုိ နားမေထာင္ျဖစ္ဘူးလုိ႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီသီခ်င္းေလးကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္လည္းၾကိဳက္သလို တခါတေလလည္း ပါးစပ္ထဲမွာ ဆုိညည္းျဖစ္ပါတယ္။ </div><p> </p><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-ea6c5a14c3b978cf" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v1.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dea6c5a14c3b978cf%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331346079%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D2525E3E64F7ECBC8A813DF531AA28DF948854F3D.4EC5090D0E561473DA8B272224BEE741AD977AE1%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dea6c5a14c3b978cf%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DCVNaeNme1QyriA8L_aa6Nlqcy58&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v1.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dea6c5a14c3b978cf%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331346079%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D2525E3E64F7ECBC8A813DF531AA28DF948854F3D.4EC5090D0E561473DA8B272224BEE741AD977AE1%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dea6c5a14c3b978cf%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DCVNaeNme1QyriA8L_aa6Nlqcy58&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><p></p><br /><p></p><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-2914c2a9947fdea6" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v2.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D2914c2a9947fdea6%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331346079%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D460967EB2D3EABBACBB30A660F715A5BAA95AF91.1ECD5960ECBDB1D5F750D97776B53CDB561D9BB8%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D2914c2a9947fdea6%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DHGMDk9FMUjNx7Jo29GfOmsDiUS0&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v2.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D2914c2a9947fdea6%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331346079%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D460967EB2D3EABBACBB30A660F715A5BAA95AF91.1ECD5960ECBDB1D5F750D97776B53CDB561D9BB8%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D2914c2a9947fdea6%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DHGMDk9FMUjNx7Jo29GfOmsDiUS0&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-5302090957405674617?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-63894356303183673162009-10-10T19:52:00.003+08:002009-10-10T21:20:11.902+08:00<span style="color:#ffffff;">ကေလးဘ၀ ျဖဳစင္လွ</span><br /><span style="color:#ffffff;">အလိမ္အညာေတြ သူတို႔မသိၾက</span><br /><span style="color:#ffffff;">အျဖဴေရာင္ သူတို႔ဘ၀</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;">အသက္ကေလးရေတာ့ လိမ္တတ္ၾက</span><br /><span style="color:#ffcc33;">ျဖဴစင္မႈဆိုတာမရွိၾက</span><br /><span style="color:#993399;">အေရာင္ေတြဆိုးတဲ့ သူတို႔ဘ၀</span><br /><br />တစ္ခါတစ္ေလမ်ား ျပန္တမ္းတ<br />ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးဘ၀<br />လိုခ်င္ေသာ္လည္း ျပန္မရ<br /><br /><div align="justify">စိုင္းထီးဆုိင္သီခ်င္းထဲကလိုပဲ အပူအပင္ကင္းတဲ့ ကေလးေလးဘ၀ကုိ တခါျပန္ၿပီး ရခ်င္ေသးတယ္။ အခုေတာ့ ကေလးဘ၀ကုိ ျပန္တမ္းတတတ္ေနပါၿပီ။ ကေလးေလးဘ၀ဆုိတာ တကယ္ကုိျဖဴစင္သလို အပူအပင္ဆုိတာလဲမရွိပဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွလဲ မနာလိုတာ မေကာင္းျမင္တာ မရွိပါဘူး။ အသက္ေတြၾကီးလာေလ လိမ္တတ္ ညာတတ္ မေကာင္းျမင္တတ္လာပါတယ္။ ကုိယ့္အတြက္ပဲၾကည့္တတ္လာပါတယ္။ ကေလးေတြမွာ ဟန္ေဆာင္တာေတြ တမင္လုပ္ေျပာတာေတြမရွိပဲ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာရွိတဲ့အတုိင္းပဲ ေျပာလုိက္လုပ္လုိက္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကေလးေလးတေယာက္ေလာက္ေတာင္မွ ႏွင္းတုိ႔ေတြက စိတ္ထဲရွိတာကုိ မလုပ္နုိင္မေျပာနုိင္ပဲ ဟန္ေဆာင္လိမ္ညာေနတဲ့ အေရာင္ဆုိးထားတဲ့ လူေတြျဖစ္ေနပါတယ္။ အသက္ၾကီးလာေလ ျဖဴစင္မႈဆုိတာေတြနဲ႔ ေ၀းမွန္းမသိပဲ ေ၀းလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ အျပစ္ကင္းၿပီး ျဖဴစင္တဲ့ ကေလးေလးေတြရဲ့ အျပံဳးအရယ္ေလးေတြကုိ ျမင္လုိက္ရင္ပဲ ရင္ထဲမွာေအးခ်မ္းသြားပါတယ္။ ၂ ခါျပန္မရေတာ့တဲ့ ကေလးဘ၀ကို ျပန္လိုခ်င္မိတယ္။ ကေလးဘ၀တုန္းက လူၾကီးျဖစ္ခ်င္ေနခဲ့မိတယ္။ အခုလို လူၾကီးျဖစ္လာေတ့ာမွ ကေလးဘ၀က ပိုေကာင္းသလို အျပစ္ပုိကင္းတယ္ဆုိတာကုိ သိလာပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-6389435630318367316?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-28463677286409494342009-10-07T21:30:00.000+08:002009-10-07T22:11:26.141+08:00<div align="justify">ထိုင္၀မ္မွာ ေႏြရာသီကေန ေဆာင္းရာသီကုိ ကူးေျပာင္းေရာက္လာေတာ့မယ္။ တရုတ္လမုန္႔ပြဲေတာ္ၿပီးရင္ စေအးလာမယ္ဆုိတာက ထုိင္၀မ္ရဲ့ ေဆာင္းရာသီအစလို႔ ေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ လမုန္႔ပြဲေတာ္ေရာက္ခါနီးမွာ အပူခ်ိန္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး က်လာတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ မုန္တုိင္း၀င္နုိ္င္တယ္ဆုိၿပီး သတိေပးခ်က္ ရွိေနတာေၾကာင့္လဲ မုန္တုိင္းအရွိန္နဲ႔ လမုန္႔ပြဲေတာ္မွာ မိုးရြာမွာကုိ စိုးရိမ္ေနၾကပါတယ္။ ေတာ္ပါေသးတယ္။ မုိးကမရြာပဲနဲ႔ ညေနပုိင္းေလာက္မွာ ေအးရံုပဲေအးလာလုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔မွာေတာ့ မုန္တုိင္းကမလာေပမယ့္ မနက္ခင္းထဲက မုိးရြာလုိ္က္တာ အခုထိကုိ မတိတ္ေသးပါဘူး။ အပူခ်ိန္ကလည္း ေႏြရာသီကေလာက္ မပူေတာ့သလို မိုးကလည္းရြာေနၿပီး ေလေလးကပါတုိက္လာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေအးပါတယ္။ ထုိင္၀မ္ရဲ့ ေဆာင္းတြင္းမွာ မိုးရြာမွာကုိ မႏွစ္သက္ပါဘူး။ ေဆာင္းတြင္းမုိလို႔ ေအးပါတယ္္ဆုိမွ မုိးကရြာၿပီး ေလကပါထပ္တုိက္လုိ႔ပါ။ မုိးမရြာပဲ ေလတုိက္ရံုဆုိရင္ ခံနိုင္ပါတယ္။ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔ေလးနဲ႔ ေအးေအးေလးမုိ႔ အေတာ္ကုိသေဘာက်ပါတယ္။ အဲ မုိးရြာတယ္ဆုိရင္ေတာ့ အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္ ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္ပါတယ္။ </div><p align="justify">ထုိင္၀မ္ရဲ့ေဆာင္းတြင္းက ဂ်ပန္တုိ႔ ကိုးရီးယားတုိ႔ေလာက္ ေရခဲမွတ္ေလာက္အထိ မေအးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ေတာင္ေပၚေတြမွာေတာ့ ႏွင္းက်ပါတယ္။ ႏွင္းတုိ႔ေနတဲ့ ေနရာေတြမွာေတာ့ တခါတေလ ၄ ဒီဂရီ ၅ ဒီဂရီေလာက္အထိေတာ့ က်တတ္ပါတယ္။ အေအးလိႈင္းျဖတ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အျဖစ္မ်ားပါတယ္။ ေႏြေရာ ေဆာင္းေရာ မုိးကရြာတတ္ပါတယ္။ ေဆာင္းေရာက္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ ေႏြရာသီအ၀တ္ေတြကုိ ေစ်းခ်ၿပီးေရာင္းေလ့ရွိပါတယ္။ ေဆာင္း၀င္ေတာ့မယ္ဆုိတာနဲ႔ မႏွစ္ကသိမ္းထားတဲ့ ေဆာင္းတြင္း၀တ္တဲ့ အ၀တ္ေတြကုိ ျပန္ထုတ္ရေတာ့မယ္။ အေႏြးထည္ေတြ အသားကပ္အက်ၤီေတြ ေဆာင္းတြင္းမွာျခံဳတဲ့ ေစာင္ကအစေပါ့။ ႏွင္းကေတာ့ ရာသီေတြထဲမွာ ေဆာင္းရာသီကုိအၾကိဳက္ဆံုးမို႔ ေဆာင္း၀င္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းအ၀တ္ေတြ ၀တ္ရတာကိုလည္း ႏွစ္သက္သလို ေအးေအးေလးနဲ႔ ေကြးေနရတာကိုလည္း ၾကိဳက္တယ္။ အရမ္းေအးတဲ့ေန႔ေတြဆုိရင္ စကားေျပာလိုက္တုိင္း ပါးစပ္က အေငြ႔ေလးေတြထြက္တာကုိ သေဘာက်ပါတယ္။ ကေလးဆန္တယ္ပဲေျပာေျပာ မာမားနဲ႔အျပင္သြားလို႔ စကားေျပာရင္း အေငြ႔ထြက္တာကိုျမင္ရင္ သေဘာက်ၿပီး မာမားေရ အရမ္းေအးလို႔ အေငြ႔ေတာင္ထြက္တယ္ဆုိၿပီး ေျပာတတ္ပါတယ္။ </p><div align="justify">ေဆာင္း၀င္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ခင္ညႊန္႔ရီဆုိထားတဲ့ ေဆာင္းအမွီသီခ်င္းေလးကုိ သြားသတိရမိတယ္။ ေဆာင္းအမွီေရာက္ေအာင္သာျပန္ခဲ့ ခင့္ဆီ ဆုိတဲ့စာသားေလးက ေဆာင္းတြင္းရဲ့ ေအးခ်မ္းမႈရယ္ ေဆာင္းတြင္းအမွီ ခ်စ္တဲ့သူကုိ မိမိဆီျပန္လာေစခ်င္တဲ့သေဘာေလးရယ္ကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ အင္း အဲလုိသာ ေခၚလို႔ရရင္ေတာ့လဲ ေကာင္းသား။ ေဆာင္းတြင္းေအးတဲ့ဒဏ္ကုိ ခ်စ္သူရင္ခြင္ထဲမွာ ခုိလံႈလုိ႔ ရတာေပါ့။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-2846367728640949434?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-75856530815046822602009-10-04T19:10:00.002+08:002009-10-04T19:38:42.599+08:00<div align="justify">၃၇ မင္းနတ္ေတြထဲမွာ နာမည္ၾကီးတယ္လုိ႔ပဲေျပာရမလား ႏွင္းသိတာက ဒီႏွစ္ခုပဲရွိတယ္ေျပာရမလားပဲ။ အေမဂ်မ္းတုိ႔ ကုိၾကီးေက်ာ္တုိ႔ကိုေတာ့ လူေျပာမ်ားလုိ႔ သိပါတယ္။ ကုိၾကီးေက်ာ္ကိုသိတာကေတာ့ သူ႔ကိုဆက္ခ်င္ရင္ အရက္ပုလင္းက မပါမျဖစ္မုိလို႔ အရက္ၾကိဳက္တယ္တဲ့ နတ္ဆုိၿပီး သိတာပါ။ အေမဂ်မ္းကေတာ့ အေျပာအဆုိၾကမ္းတယ္ဆုိၿပီး နတ္ကနားပြဲေတြကုိ သြားၾကည့္ဖူးတဲ့ အေဒၚေတြေျပာျပလို႔သိရတာပါ။ ပါပါးတုိ႔ မာမားတုိ႔ကလဲ မကိုးကြယ္ေတာ့ ဘာနတ္ဆုိတာကုိ ေသေသခ်ာခ်ာမသိသလို ဘာေၾကာင့္လူေတြအားကိုးေနတယ္ဆုိတာကိုလဲ မသိပါဘူး။ ကုိယ္ယံုၾကည္ရာကုိ အားကုိေနတာဆုိေတာ့လဲ ကုိယ့္အၾကိဳက္နဲ႔ကုိယ္ေပါ့။ အခုေတာ့ အေမဂ်မ္းတို႔ ကိုၾကီးေက်ာ္တုိ႔ထက္ ပုိဆုိးတဲ့လူေတြကို ျမန္မာျပည္ျပန္မွပဲေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။</div><div align="justify"> </div><div align="justify">ျမန္မာတုိ႔ရဲ့ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ သၾကၤန္ပြဲဆိုတာ ေရသဘင္ပြဲေတာ္ပါ။ အခုေတာ့ အရက္သဘင္ပြဲေတာ္လုိ႔ေတာင္ ေျပာရမလုိျဖစ္ေနတယ္။ ဒီႏွစ္ျပန္သြားတဲ့အခ်ိန္ကလဲ ၂ လပုိင္းေလာက္ကေန ၇ လပိုင္းမွ ထုိင္၀မ္ကုိျပန္လာျဖစ္တာေၾကာင့္ သၾကၤန္ကို ျမန္မာျပည္မွာပဲ ဆင္ႏႊဲျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာ သၾကၤန္အၾကိဳေန႔မနက္ပဲ ေနျဖစ္ၿပီး ေန႔လယ္ပုိင္းမွာေတာ့ နယ္ကအိမ္ကုိျပန္ေရာက္ေနပါၿပီ။ ရန္ကုန္မွာကေတာ့ အၾကိဳေန႔ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘာမွအရမ္းၾကီးစည္တယ္ဆိုတာ မေတြ႔ရပါဘူး။ ေနာက္တရက္မွာေတာ့ စေတြ႔ရပါၿပီ။ အိမ္က ရန္ကုန္-မႏၱေလးကားလမ္းေဘးျဖစ္တာေၾကာင့္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာအကုန္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ သၾကၤန္ရက္ဆိုေတာ့လဲ အရင္ပံုမွန္ထက္ လူပုိမ်ားသလို တျမိဳ႕နဲ႔တျမိဳ႕ သြားလည္ၾကပါတယ္။ ဆုိင္ကယ္ေတြ ကားေတြနဲ႔ ရႈပ္ရွက္ခပ္ေနပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ရိုးရိုးသၾကၤန္လည္ၾကတာပါ။ အခုေတာ့ သၾကၤန္လည္ရင္ျဖင့္ အရက္ျဖစ္ျဖစ္ ဘီယာျဖစ္ျဖစ္ေသာက္ရမယ္လုိ႔ အမိန္႔ထုတ္ထားသလားေတာင္ ထင္ရတယ္။ ေယာက်ၤာေလးေတြေရာ မိန္းကေလးေတြေရာ မူးမူးရူးရူးနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္သလိုကုိ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ၁၀ ေက်ာ္သက္ကေလးေတြျဖစ္ေနေပမယ့္ တကယ့္ကိုလူၾကီးေတြနည္းတူ မူးေနၾကတာပါ။ မိဘေတြကေတာ့ ခြင့္ျပဳမွာမဟုတ္ေပမယ့္ အိမ္ကထြက္သြားေတာ့ သူတုိ႔လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ေနၾကတာပါ။ ဘယ္သူကမ်ား သၾကၤန္မွာ အရက္ေသာက္ရမယ္လို႔ ထြင္သြားသလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ လူၾကီးေတြေသာက္တာကေန အခုဆုိရင္ ကေလးေတြကပါ လုိက္လုပ္ေနေတာ့ ဒီကေလးေတြအတြက္ ရင္ေလးစရာပါ။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">အခုေတာ့ ေယာက်ာၤေလးေတြတင္မဟုတ္ေတာ့ပဲ မိန္းကေလးေတြကလဲ ကုိးရီးယားကားေတြထဲက မင္းသမီးေတြလို အရက္ေသာက္လာၾကပါတယ္။ ကုိးရီးယားက မိန္းကေလးေတြ အရက္ေသာက္တာက သူတုိ႔ေနရတဲ့ ရာသီဥတုက ေရခဲမွတ္ေအာက္ေရာက္ေနေတာ့ က်န္းမာေရးအရေရာ သူတုိ႔နုိင္ငံရဲ့ ဓေလ့အရေရာ ေသာက္တာျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ျမန္မာနုိင္ငံက မိန္းကေလးေတြက ဘာလုိ႔မ်ားဒီလိုမ်ိဳးေတြကို အတုခိုးခ်င္ရတာလဲ။ ဒါေတြက ေခတ္မွီတယ္လုိ႔မ်ားထင္ေနၾကလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ေယာက်ာၤေလးနဲ႔ မိန္းကေလး တန္းတူအခြင့္အေရးရွိတယ္လို႔မ်ား ထင္ေနၾကလို႔လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်ာၤေလးကုိ ဘယ္ေလာက္ပဲ တန္းတူလိုက္နုိင္တယ္ေျပာေျပာ မိန္းမက မိန္းမပါပဲ။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">အခုသၾကၤန္လည္ေတာ့ ေကာင္ေလးေတြက ေကာင္မေလးေတြကို လုိ္က္ထိန္းေနရတယ္လို႔ အစ္ကုိ၀မ္းကြဲက ေျပာျပပါတယ္။ ဘာလိုိ႔လဲ အကိုးရဲ့ ဆုိေတာ့ ေကာင္ေလးေတြထက္ ေကာင္မေလးေတြက ေသာက္နုိင္ၿပီး ရမ္းေနၾကလို႔တဲ့။ ဒါက အစ္ကုိကေျပာသြားတာပါ။ ေဟာ ဦးေလးေနာက္တေယာက္ကလဲ ေျပာျပျပန္တယ္။ သမီးေရ အခုသၾကၤန္မွာဆုိရင္ အေမဂ်မ္းေတြက ပုိၾကမ္းေနလို႔ ကိုၾကီးေက်ာ္က ျငိမ္ေနရတယ္တဲ့။ ေခတ္မွီတာေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္နုိင္ငံ ကုိယ့္ဓေလ့ေတြကိုေတာ့ အတတ္နိုင္ဆံုးထိန္းသိမ္းနုိင္ရင္ ပိုင္ေကာင္းမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-7585653081504682260?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-79351682222214630272009-10-03T22:31:00.000+08:002009-10-03T22:35:53.719+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdQ1LQm-7I/AAAAAAAABho/3_A86em7hgQ/s1600-h/DSCN8035.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388364353657830322" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdQ1LQm-7I/AAAAAAAABho/3_A86em7hgQ/s400/DSCN8035.JPG" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdMksW5TNI/AAAAAAAABhg/4rnb-Z4G8q0/s1600-h/DSCN8031.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388359672438279378" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdMksW5TNI/AAAAAAAABhg/4rnb-Z4G8q0/s400/DSCN8031.JPG" /></a><br /><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdMDsbC-9I/AAAAAAAABhY/2W3l8Fh_4W4/s1600-h/DSCN8032.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388359105520008146" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdMDsbC-9I/AAAAAAAABhY/2W3l8Fh_4W4/s400/DSCN8032.JPG" /></a> ျမစိမ္းေတာင္ေပၚက ျမင္ရတဲ့ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕<br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdLierSNKI/AAAAAAAABhQ/BSwEhfSioL8/s1600-h/DSCN8034.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388358534894335138" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdLierSNKI/AAAAAAAABhQ/BSwEhfSioL8/s400/DSCN8034.JPG" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdKZaHXXiI/AAAAAAAABhI/VcDi1RvGvQo/s1600-h/DSCN8029.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388357279539486242" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdKZaHXXiI/AAAAAAAABhI/VcDi1RvGvQo/s400/DSCN8029.JPG" /></a> ျမစိမ္းေတာင္ ဘုရားမွာရွိတဲ့ ဘုရားရဲ့အရိုးကြင္းဆက္ေတာ္<br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdJ0hNTnCI/AAAAAAAABhA/AwH-m9pLWPc/s1600-h/DSCN8017.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388356645788294178" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdJ0hNTnCI/AAAAAAAABhA/AwH-m9pLWPc/s400/DSCN8017.JPG" /></a> ျပန္လည္ျပဳျပင္ထားတဲ့ ဘုရားဆင္းတုေတာ္<br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdI778VlCI/AAAAAAAABg4/TlZxUZCgzBY/s1600-h/DSCN8012.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388355673712333858" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdI778VlCI/AAAAAAAABg4/TlZxUZCgzBY/s400/DSCN8012.JPG" /></a> ေမြေတာ္ကကၠဴေစတီေတာ္<br /><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdILwjRlEI/AAAAAAAABgw/osgZ9bBJ6ls/s1600-h/DSCN8009.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388354846020703298" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdILwjRlEI/AAAAAAAABgw/osgZ9bBJ6ls/s400/DSCN8009.JPG" /></a><br />ေမြေတာ္ကကၠဴဘုရားမ်ား<br /><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdHcIoSW3I/AAAAAAAABgo/x0lbxRLrsBs/s1600-h/DSCN8010.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388354027850455922" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsdHcIoSW3I/AAAAAAAABgo/x0lbxRLrsBs/s400/DSCN8010.JPG" /></a><br /><div>ေညာင္ေရႊကေန ေန႔လည္ ၁၂ နာရီေက်ာ္ေလာက္ကေနထြက္လာၿပီး ေတာင္ၾကီးကုိေတာ့ ညေနဘက္ ၂ နာရီေလာက္ရွိမယ္နဲ႔တူတယ္။ ေသခ်ာေတာင္မမွတ္ထားလုိက္မိဘူး။ ဟုိးအရင္က ေတာင္ေပၚအတက္အဆင္းကုိ တလမ္းထဲပဲရွိပါတယ္။ အခုက်ေတာ့ ေတာင္ေပၚအဆင္းတလမ္း အတက္တလမ္း ၂ လမ္းေဖာက္ထားသလို ကမ္းပါးယံေဘးေတြမွာလဲ ေတာင္ျပိဳတာကုိ ကာကြယ္ဖုိ႔အတြက္ ကြန္ကရစ္ေတြနဲ႔ ကာထားတာကုိိ ေတြ႔ခဲရတယ္။ ေတာင္ေစာင္းတေလွ်ာက္မွာလဲ အရင္လာတုန္းက စိုက္ထားတဲ့ ပ်ိဳးပင္ေလးေတြက အခုအခါမွာေတာ့ သစ္ေတာေလးတခုလိုျဖစ္ေနၿပီး ေတာင္တက္လမ္းကုိ အုပ္မိုးလို႔ေနပါတယ္။ ေတာင္တက္လမ္းတေလွ်ာက္ ေအာက္ဘက္ကုိၾကည့္ၿပီး ရင္ေအးမိသလို ဟုိး ခပ္ေ၀းေ၀းက လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ က်ီးျဖဴကန္ကုိၾကည့္ၿပီး ဖိုးဖိုးအရင္တုန္းက အဲဒီကန္မွာ ငါးသြားမွ်ားတတ္တဲ့အေၾကာင္း ဖိုးဖိုးေျပာျပခဲ့တာေတြကို ျပန္သတိရသြားပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးကုိေရာက္ခါနီးမွာေတာ့ ျမိဳ႕ထဲကုိမ၀င္ခင္ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔မွ ၾကိဳဆုိပါဧ။္ ဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုဒ္ေအာက္မွာ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ ၄၇၁၂ ေပဆုိတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျမိဳ႕အ၀င္က ၾကိဳးတံတားကုိလဲ ကားေပၚကေနပဲ ေမာ့ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးၾကိဳးတံတားဆုိတာ ခဏခဏေရာက္ဖူးေနလုိ႔ ဒီတေခါက္ေတာ့ မသြားခဲ့ပါဘူး။ </div><div> </div><div>ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ထဲကုိ ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ေမြေတာ္ကကၠဴဘုရားကို ဆက္သြားဖို႔အတြက္ တိုင္ပင္လိုက္ၾကပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆက္သြားမယ္ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကပါတယ္။ ေမြေတာ္ကကၠဴကိုဆက္မသြားခင္ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕အစြန္က စူဌာမုဏိဘုရားကုိ အရင္သြားဖူးလိုက္ပါတယ္။ ဘုရားမွာပဲ ေန႔လည္စာကုိ ထမင္းမစားေတာ့ပဲ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ စားလုိက္ပါတယ္။ တျခားလူေတြကလဲ တို႔ဖူးေႏြးတုိ႔ တုိ႔ဖူးသုတ္တုိ႔ ၾကိဳက္တာမွာစားၾကတယ္။ ေတာင္ၾကီးကုိေရာက္ေနမွေတာ့ ထမင္းမစားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ရိုးရာအစားအစာေလးပဲ စားခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ ေမြေတာ္ကကၠဴကုိ ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ေမြေတာ္ကကၠဴဘုရားကုိ ႏွင္းတေယာက္ထဲပဲ ေရာက္ဖူးတာျဖစ္လို႔ ပါပါးတုိ႔ကလဲ လမ္းမသိပါဘူး။ ႏွင္းကလည္း တကၠသိုလ္တက္တုန္းက သြားထားျဖစ္လို႔ အခုမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ လမ္းမွားၿပီး ဟုိပံုးဘက္ကုိ ေမာင္းသြားမိလုိ႔ ေတြ႔တဲ့လူကုိေမးၾကည့္မွပဲ ေတာင္ၾကီးတကၠသိုလ္ဘက္ကေန သြားရတယ္ဆုိလုိ႔ လမ္းမွန္ျပန္ေရာက္သြားပါတယ္။ </div><p>အရင္လာတုန္းက ေမြေတာ္ကကၠဴသြားတဲ့ဘက္မွာ အခုေလာက္ မတိုးတက္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ရြာေတြမွာ ကုိယ္ပုိင္ကားေတြ ၂ ထပ္တုိက္ေတြနဲ႔ ေဘး၀ဲယာမွာလည္း ေတာင္ယာစိုက္ခင္းေတြနဲ႔ ရႈခင္းေတြကို ၾကည့္ရတာဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးနုိင္ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ကေန ထြက္လာၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ မိုးစရြာလာပါတယ္။ သြားေနရင္းကေန မုိးကေတာ္ေတာ္ေေလး သည္းလာေတာ့ ၾကီးၾကီးေမက ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ဖုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖြားဖြားက ထြက္လာၿပီးရင္ ျပန္မလွည့္ခ်င္ဘူးဆုိၿပီး ဆက္သြားခုိင္းပါတယ္။ ၁ နာရီခြဲေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းရမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ သြားေနရင္းကေန ဘုရားနားေရာက္ခါနီးမွာေတာ့ မိုးတိတ္သြားၿပီး ေကာင္းကင္တခုလံုးၾကည္လင္လာေတာ့မွ အားလံုးစိတ္ခ်မ္းသာခဲ့ရတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ား မုိးသာဆက္ရြာေနရင္ ဒုကၡပဲဆုိၿပီး ေတြးပူေနရတာက လြတ္သြားပါတယ္။ ဘုရားနားမေရာက္ခင္ကတည္းက ေမြေတာ္ကကၠဴရဲ့ ေစတီေတာ္ေတြကို လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာေတာ့ ဘုရားကုိေရာက္သြားပါတယ္။ ဘုရား၀န္းရဲ့အျပင္ဘက္မွာေတာ့ ေညာင္ပင္အၾကီးၾကီးေတြရယ္ ေစ်းဆုိင္တန္းေလးေတြရယ္ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘုရား၀န္းကို ၀င္လိုက္တာနဲ႔ပဲ ဆည္းလည္းသံေလးေတြကုိၾကားရတာဟာ ရင္ကုိေအးခ်မ္းသြားပါတယ္။ ဘုရား၀န္းထဲက ေရွးေဟာင္းဘုရားျပိဳပ်က္ေနတာေတြကို ျပဳျပင္ေနတာကိုလဲ ေတ႔ြခဲ့ရပါတယ္။ဟိုးအရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လာတုန္းကထက္ ပိုတုိးတက္လာပါတယ္။ ဘုရားရဲ့ လံုျခံဳေရးအတြက္ ပအို၀့္ စစ္တပ္က တာ၀န္ယူထားတာကုိေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ဘုရားဖူးေတြအဆင္ေျပဖုိ႔ အိမ္သာေတြကိုလဲ ေသေသခ်ာခ်ာလုပ္ေပးထားပါတယ္။ အဲဒီကေနအျပန္မွာေတာ့ မုိးေလ၀သကလဲ ေကာင္းေနပါတယ္။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကုိ ေငးေမာရင္းနဲ႔ သဘာ၀အလွေတြကို တ၀ၾကီးခံစားခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ကုိေတာ့ ညေနပုိင္း ၆ နာရီေလာက္မွာျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးမွာ ညအိပ္ဖုိ႔ဆုိၿပီး တည္းခိုခန္းေတြ လုိက္ရွာၾကပါတယ္။ ျမိဳ႔ထဲမွာပဲ တည္းခ်င္တယ္ဆုိလုိ႔ ျမိဳ႕ေတာ္တည္းခိုခန္းကုိ သြားေမးၾကပါတယ္။ အဲဒီေနရာက လမ္းမတန္းျဖစ္သလို ေစ်းဆုိင္ေတြ စတုိးဆုိင္ေတြနဲ႔ စည္းကားလုိ႔ ၾကီးၾကီးေမတုိ႔က ညဘက္လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေကာင္းတယ္ ဆုိၿပီး ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွင္းတုိ႔ခရီးသြားေတာ့ အိမ္ကကုိးကြယ္တဲ့ ဘုန္းၾကီးတပါးကုိ ပင့္သြာတာေၾကာင့္ အဆင္မေျပျဖစ္သြားပါတယ္။ တည္းခုိခန္းပိုင္ရွင္က လူမ်ိဳးျခားျဖစ္ေနေတာ့ လက္မခံပါဘူး။ ၿပီးေတာ့လဲ ဘုန္းၾကီးနဲ႔ တည္းခိုခန္းမသင့္ေတာ္ပါဘူးဆုိၿပီး ေတာင္ၾကီးအမွတ္ ၄ အထက္တန္းေက်ာင္းနားက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိ သြားေမးလိုက္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းတပါးတည္း ညအိပ္တည္းခုိခြင့္ေတာင္းတာပါ။ အဲဒီက ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းၾကီးကလည္း ဘုန္းၾကီးတပါးတည္းမဟုတ္ဘူး အားလံုးပဲ ဒီမွာတည္းပါဆုိၿပီး ဧည့္သည္လာရင္တည္းဖုိ႔ ေနရာလုပ္ေပးပါတယ္။ အစကေတာ့ ႏွင္းတုိ႔က တည္းခိုခန္းမွာတည္းမယ္။ ဘုန္းဘုန္းကုိ ေက်ာင္းမွာတည္းခိုင္းမယ္ ဆုိၿပီးစီစဥ္ထားတာပါ။ ဘုန္းဘုန္းကလည္း မေရာက္ဖူးတဲ့အရပ္မုိလို႔ တစ္ပါးတည္းေတာ့ မထားခဲ့ပါနဲ႔ဆုိတာနဲ႔ အားလံုးပဲ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက စီစဥ္ေပးတဲ့အခန္းမွာ ညအိပ္လိုက္ပါတယ္။ မနက္က်ေတာ့ အေစာၾကီး ေတာင္ၾကီးက ျမစိမ္းေတာင္ေပၚကုိ ကားနဲ႔တက္ပါတယ္။ အရင္ခပ္ငယ္ငယ္က ျမစိမ္းေတာင္ကုိ တက္ခဲ့တဲ့ ျမင္ကြင္းနဲ႔ အခုျမင္ကြင္းက တျခားစီပါပဲ။ အခုေတာ့ အရမ္းကုိတုိးတက္ေနသလို ေတာင္တက္လမ္းေဘး ၀ဲယာက အိမ္ေတြဆုိတာကလည္း တကယ္ကုိပဲ ေနခ်င္စရာ အိမ္ျခံအက်ယ္ၾကီးေတြနဲ႔ ပန္းခင္းေတြနဲ႔ လွပါတယ္။ ေတာ္ရံုပိုက္ဆံရွိရံုနဲ႔ေတာ့ အခုလုိ မေနနုိင္ပါဘူး။ အဲလိုေတြ အားက်ေငးေမာရင္းနဲ႔ ေတာင္ေပၚကုိ ေရာက္သြားပါတယ္။ ျမစိမ္းေတာင္ ဘုရားကေတာ့ အရင္လုိပါပဲ မေျပာင္းလဲပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အရင္တုန္းက မေတြ႔ခဲ့တဲ့ နဂါးရံုဘုရားေတြ တျခားေစာင္းတန္းေတြနဲ႔ ပိုၿပီး တုိးတက္လာပါတယ္။ ေတာင္ေပၚကေန ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ကုိ ျမင္ရတဲ့ ရႈခင္းကလဲ ေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ အရင္တုန္းက ေတာင္ၾကီးရဲ့ ျမိဳ႕အေနအထားက အခုေလာက္ထိ မက်ယ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ ဘယ္ေနရာကိုၾကည့္ၾကည့္ တုိက္ေတြနဲ႔ ျမိဳ႕ကလည္း အက်ယ္ၾကီးျဖစ္ေနပါၿပီ။ </p><p>ေတာင္ေပၚကေန ျပန္ဆင္းလာေတ့ာ မနက္စာစားၾကမယ္ဆုိၿပီး ဘယ္မွာစားမလဲဆုိေတာ့ မာမားက စ၀္စံထြန္းေစ်းမွာ သြားစားမယ္။ ႏွင္းတုိ႔လဲ ေရာက္ဖူးေအာင္ ေခၚသြားမယ္ဆုိၿပီး သြားၾကပါတယ္။ ေစ်းထဲကုိေလွ်ာက္ၾကည့္ၿပီး တုိ႔ဖူးေႏြးစားလုိက္ၾကပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးမွာကေတာ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေတြကုိ ေတြ႔ခဲ့ရသလို ဘုရားပန္းေတြဆုိတာကလည္း တကယ္ကုိလွပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးဘက္ကုိ ေနခ်င္တယ္ဆုိတာကေတာ့ အဲဒါေတြေၾကာင့္ပါပဲ။ ႏွင္းတုိ႔သြားတဲ့အခ်ိန္က ၆ လပိုင္းဆုိေပမယ့္ အပူခ်ိန္က ၂၀ ေက်ာ္မွာပဲရွိတဲ့အတြက္ ႏွင္းအေနနဲ႔ကေတာ့ သေဘာက် အၾကိဳက္ေတြ႔မိပါတယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္းက ပူတယ္အိုက္တယ္ဆုိၿပီး တခ်ိန္လံုးညည္းတြားလာခဲ့သမွ် အခုေတာ့ သေဘာက်ေနမိပါတယ္။ ထုိင္၀မ္က ရာသီဥတုနဲ႔ သိပ္မကြာလို႔ပါ။ အဲဒီကေနၿပီးေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကုိျပန္သြားၿပီး ပစၥည္းေတြသိမ္းဆည္းၾကပါတယ္။ တုိက္တိုက္ဆုိင္ဆို္င္ပဲ အဲဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ေတာင္ေပၚမွာ တရားစခန္းေဆာက္ေနတယ္လို႔ သိရေတာ့ မာမားက အလွဴေငြထည့္ခ်င္တယ္ဆုိတာနဲ႔ မာမားသေဘာက် ထည့္လုိက္ပါတယ္။ ေနာက္တခါလာရင္လဲ အခုလုိပဲ လာတည္းဖုိ႔ ေက်ာင္းကဘုန္းၾကီးေတြက ေျပာလိုက္သလို တန္ေဆာင္တုိင္လာမယ္ဆုိရင္ တည္းဖို႔အခန္းခ်န္ထားမယ္။ ဖုန္းၾကိဳဆက္လုိက္ပါလုိ႔လဲ မွာလုိက္ပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္ကိုေတာ့ အခါအခြင့္သင့္ရင္ သြားပါဦးမယ္။ ဘုန္းၾကီးေတြကုိ အလွဴေငြကပ္ၿပီးတာနဲ႔ ဖြာဖြားက ဦးေလးအငယ္ေနတဲ့ ရပ္ေစာက္ကုိ သြားမယ္ဆုိတာနဲ႔ ရပ္ေစာက္ကုိ ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ </p><p> </p></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-7935168222221463027?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-47274980502601973332009-10-02T21:27:00.005+08:002009-10-03T15:31:54.709+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsbugcYtQ9I/AAAAAAAABgg/pzcZ9NT_4wk/s1600-h/Paper+Lantamp+(6)%5B1%5D.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388256245338424274" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsbugcYtQ9I/AAAAAAAABgg/pzcZ9NT_4wk/s400/Paper+Lantamp+(6)%5B1%5D.jpg" /></a><br /><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsbubQNYpcI/AAAAAAAABgY/uadOKMHgi0c/s1600-h/paper+lanptamp+(8)%5B1%5D.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 350px; DISPLAY: block; HEIGHT: 350px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388256156170364354" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SsbubQNYpcI/AAAAAAAABgY/uadOKMHgi0c/s400/paper+lanptamp+(8)%5B1%5D.png" /></a><br />အခုလိုပဲ အလြမ္းေျပ မီးပံုးေလးထြန္းလိုက္မယ္ေနာ္</div><br /><div align="center"><br /><br /><div align="justify">ဒီေန႔ဆုိရင္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ပါ။ ျမန္မာေတြအေနနဲ႔ကေတာ့ ၀ါလကင္းလြတ္ သီတင္းကၽြတ္ၿပီဆုိရင္ သက္ၾကီးရြယ္အုိ မိဘဘုိးဘြားေတြကုိ ကန္ေတာ့ၾကပါတယ္။ ၀ါတြင္း ၃ လတာကာလပတ္လံုး ၀ါဆုိေနၾကတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခရီးသြားလာခြင့္ ရသြားတဲ့အခ်ိန္လဲျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးသူငယ္ေတြ အားလပ္ရက္ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ ဘိုးဘြားေတြဆီျပန္လို႔ ကန္ေတာ့ၾကတဲ့အခ်ိန္လဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔ကုိ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္အျဖစ္ ႏွင္းတုိ႔ ျမန္မာေတြ တန္ဖိုးထားၾကတာကေတာ့ ျမတ္စြားဘုရားရွင္က တာ၀တႎသာမွ လူ႔ျပည္ကုိ ဆင္းသက္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္တာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကုိ ပူေဇာ္တဲ့အေနနဲ႔ ဆီမီးေတြ မီးပံုးေလးေတြ ထြန္းၿပီး ပူေဇာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ငယ္ငယ္ကသင္ခဲ့ရတဲ့ စာကေလးကုိ တပိုင္းတစ မွတ္မိေသးတယ္။ သီတင္းကၽြတ္တန္ေဆာင္မုန္း လနတ္ေတာ္ ေကာက္ဦးေပၚလုိ႔ မုန္႔ဆန္းေလွာ္ ဆုိသလိုပဲ ေကာက္ဦးေကာက္ဖ်ားေပၚတဲ့အခ်ိန္လဲျဖစ္တာေၾကာင့္ မုန္႔ဆန္းလုပ္ၿပီး ဘူရားလွဴၾကပါတယ္။ ႏွစ္တုိင္း အဖုိးအဖြားေတြကုိ ကန္ေတာ့ျဖစ္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ထဲက မာမားကလဲ သီတင္းကၽြတ္ၿပီဆုိရင္ မုန္႔ေတြ၀ယ္ထားၿပီး ဘယ္သူ႔ကုိသြားကန္ေတာ့ရမယ္။ ၿပီးရင္ဘယ္သူ႔ဆီကို သြားေနာ္ဆုိတဲ့ လမ္းညႊန္မႈေတြနဲ႔ ၾကီးပ်င္းခဲ့ရသလို အဲလုိအခ်ိန္ေလးေတြကုိလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လဲ သီတင္းကၽြတ္ဆုိရင္ အဖိုးအဖြားေတြကုိ ကန္္ေတာ့ရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အသိစိတ္က အျမဲတမ္းရင္ထဲမွာ ရွိေနပါတယ္။ ကုိယ္ကကန္ေတာ့လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျပံဳးၿပီးျပန္ၾကည့္ေနတဲ့ အဖိုးအဖြားေတြရဲ့ မ်က္ႏွာကုိ ျမင္ရတာဟာ ရင္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းပါတယ္။ </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ကုိ္ယ္တုိင္ကုိယ္က် လက္အုပ္ခ်ီၿပီး မကန္ေတာ့နုိင္ခဲ့တာ အခုဆိုရင္ ၄ ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လုပ္အားနဲ႔ရတဲ့ ေငြနဲ႔ ကန္ေတာ့ခြင့္ရတဲ့အတြက္ေတာ့ ပီတိျဖစ္မိပါတယ္။ ဒီေန႔လဲ ပါပါးနဲ႔ မာမားဆီကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး ကန္ေတာ့လုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပါပါးနဲ႔မာမားအတြက္ သံုးခ်င္ရာသံုးဖုိ႔ဆုိၿပီး ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။ ပါပါးနဲ႔ မာမားတုိ႔အတြက္ ႏွင္းကန္ေတာ့တဲ့ ေငြဟာ ဘာမွမေျပာပေလာက္ေပမယ့္ ႏွင္းအတြက္ကေတာ့ ကိုယ့္လုပ္အားနဲ႔ရွာထားၿပီး မိဘေတြကုိ အခုလို ကန္ေတာ့ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။ အဲလုိပဲ ႏွစ္တုိင္းကန္ေတာ့ခြင့္ရေအာင္ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ ေနေပးေနတဲ့ ဖြားဖြားကိုလဲ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">ဒီႏွစ္ကေတာ့ တရုတ္လုိ လမုန္႔ပြဲေတာ္ေန႔ ျဖစ္သလို ျမန္မာလို အဘိဓမၼာအခါေတာ္ေန႔ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔နဲ႔လဲ တုိက္ဆုိင္ေနပါတယ္။ ျမန္မာေတြက လူၾကီးေတြကို ကန္ေတာ့ၾက ဘုရားေက်ာင္းကန္သြားၾကသလို ထိုင္၀မ္က တရုတ္ေတြကလဲ ရိုးရာကန္ေတာ့ၾကၿပီး ဒီေန႔မွာေတာ့ အသားကင္ေတြ လုပ္စားၾကပါတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြက မာမားရွိေနေတာ့ မိသားစုေတြ အသားကင္လုပ္စားျဖစ္ေပမယ့္ ဒီႏွစ္ေတာ့ မာမားက ျမန္မာျပည္ျပန္သြားၿပီျဖစ္လုိ႔ ဘာမွလုပ္မစားေတာ့ပါဘူး။ </div><br /><div align="justify">ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ဒီေန႔ဆုိရင္ ဘုရားေတြမွာ ဆီမီးေတြထြန္းလို႔ စည္ကားေနမွာပါပဲ။ ေဗ်ာက္ေဖာက္ရင္ဖမ္းမယ္ ဆုိတာေတာင္ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ ကစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ အဲလုိအခ်ိန္ေတြက အမွတ္တရရွိခဲ့ဖူးတယ္ဆုိတဲ့ စကားလံုးရဲ့ေနာက္မွာ က်န္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သီတင္းကၽြတ္္ဆုိတဲ့ စကားေလးကုိ တႏွစ္တခါေတာ့ ၾကားေနရဦးမွာပါပဲ။ အဲလုိပဲ ၾကားတုိင္းလည္း အရင္အတိတ္ကအေၾကာင္းေတြကို ျပန္လည္ၿပီး သတိတရရွိေနဦးမွာပါ။<br /></div><br /><div align="justify">ေမခလာဆုိထားတဲ့ သီခ်င္းထဲကလုိပဲ ဒီေန႔မွာေတာ့ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ တဦးတည္းပါပဲ။ တြဲေလွ်ာက္ရေအာင္္လည္း အနားမွာမရွိပါဘူး။ အလြမ္းေျပ သီခ်င္းေလးပဲ နားေထာင္ေနမိပါတယ္။ </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-4727498050260197333?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-37929567950431799422009-09-28T23:57:00.002+08:002009-09-29T00:18:32.828+08:00<div align="justify">ဟုိတေလာထဲက gmail ထဲကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြ လွမ္းပုိ႔ေနတဲ့ facebook ဆုိတာကုိ သိေနခဲ့တာၾကာပါၿပီ။ ဒီလိုပဲ ၀က္ဆုိဒ္ေတြကေန လာဖိတ္ေနက်ဆုိေတာ့ ဖြင့္မၾကည့္ပဲ ထားထားတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ တေန႔ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ႏွင္း ေရ facebook မွာရွိလားတဲ့ ေမးလာပါတယ္။ အင္ သူေျပာတဲ့ဟာက ဘာမ်ားလဲေပါ့။ အြန္လိုင္းသံုးေနၿပီး ကုိယ္မသိပါလား။ ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်ေနၿပီဆုိၿပီး ေတြးမိပါတယ္။ ဒါကလည္း ေတြးမိရံုပါပဲ။ ဘယ္မွာလုပ္ရမလဲဆုိတာ ဆက္မစဥ္းစားပါဘူး။ အလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့လဲ အတူတူလုပ္တဲ့ တရုတ္မေလးက အြန္လိုင္းမွာ အခုေခတ္စားေနတဲ့ ကစားနည္းမေဆာ့ဘူးလားလို႔ ေမးလာျပန္တယ္။ ဘာကစားနည္းမိုလုိ႔လဲ အဲေလာက္ေတာင္လူၾကိဳက္မ်ားလားေပါ့။ ကုိယ္တံုးတာလူသိပါတယ္။ ဗဟုသုတနည္းမွန္း သိသာပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ရွက္သြားတယ္။ အဲဒီမွာအပင္စုိက္တာတုိ႔ အေကာင္ေမြးတာတုိ႔ ပါတယ္။ ကစားၾကည့္ပါလားတဲ့။ ထုိင္၀မ္က သတင္းမွာေတာင္ ဒီအေၾကာင္းကုိ ေျပာသြားေသးတယ္တဲ့။ နဲနဲေတာ့ စိတ္၀င္စားသြားပါတယ္။ ဘာလို႔မ်ားလူၾကိဳက္မ်ားေနတာလဲလို႔ စဥ္းစားသြားတယ္။ ဂိမ္းဆုိရင္ စိတ္မ၀င္စားလို႔ ဘာကိုမွ ၀င္မေဆာ့ပါဘူး။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ဘေလာ့ေတြ </div><div align="justify">၀င္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီမွာလဲ ဘေလာ့ဂါတေယာက္က သူကေတာ့ အားရင္facebook မွာကစားတယ္လုိ႔ ေရးထားတာေလး ေတြ႔လုိက္မိတယ္။ အင္း ဒါဆုိရင္ေတာ့ ႏွင္းက ေတာ္ေတာ္ကို ေနာက္က်ေနၿပီ။ ဘာလဲဆုိတာသိေအာင္လုပ္မယ္ဆုိၿပီး facebook ထဲကုိ၀င္ၿပီး အေကာင့္ေဖာက္လို႔ ၀င္ကစားလိုက္ပါတယ္။ စကစားေတာ့ ေရာင္လည္လည္နဲ႔ help ကုိ ခဏခဏေျပးဖတ္လုိက္ ျပန္ေဆာ့လုိက္နဲ႔ ခ်ာခ်ာကုိလည္ေနတာပဲ။ အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကစားတတ္ေနၿပီေပါ့။ အျပင္မွာ အပင္စိုက္လို႔မရေတာ့လဲ အြန္လိုင္းေပၚမွာ အပင္စုိက္လုိက္ပါတယ္။ ဂိမ္းဆုိတာကုိ မၾကိဳက္တဲ့ ႏွင္းတေယာက္ အခုေတာ့ ညတုိင္း ဂိမ္းေဆာ့တတ္ေနၿပီ။ ကုိကုိကေတာင္ ေနာက္ေနပါတယ္။ အခု ၂ ရက္မွာ ငယ္ေလးဘာလုပ္ေနလဲေမးရင္ အပင္စိုက္ေနတယ္ၾကည့္ေျပာလုိ႔ အပင္ကအသီးေတြေရာင္းလို႔ ပုိက္ဆံရရင္ သူ႔ကိုေခ်းပါဦးတဲ့။ ဘေလာ့ၿပီးေတာ့ facebook ဘက္ေရာက္သြားျပန္ၿပီ။ အဲဒီ ၂ ခုနဲ႔တင္ တညတာ အားလပ္ခ်ိန္က ဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းကုိ မသိေတာ့ပါဘူး။ ေအာ္ ထြင္တဲ့လူကလဲ ထြင္တတ္သလို ႏွင္းတုိ႔ေတြကလဲ ရူးတတ္ပါေပတယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-3792956795043179942?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-45129659544933936572009-09-26T23:30:00.003+08:002009-09-27T00:05:31.489+08:00<div align="justify">ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္မလာေသးတဲ့အခ်ိန္ေတြရယ္<br />ကုိယ္ေမွ်ာ္လင့္တာ ျဖစ္လာပါ့မလားလုိ႔ ေမွ်ာ္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြရယ္<br />လူတေယာက္ကုိ ေစာင့္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြရယ္<br /><br />ဒီအခ်ိန္ေတြမွာ တကယ္ကုိ ရင္ေမာရပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္တၾကီး ေစာင့္စားေနရတဲ့အခ်ိန္ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ ေျပာျပရခက္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ ဘာမွမသိရတဲ့ အခ်ိန္ဆုိေတာ့ အေတြးေပါင္းစံုနဲ႔ ရင္တခုလံုး ပူပင္ေနပါတယ္။ ရင္ပူတယ္ဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္က ဒါမ်ိဳးကုိ ေျပာတာျဖစ္မယ္။ ဘယ္သူမွမသိပဲ ကုိယ့္တေယာက္ထဲျဖစ္ေနတာဆုိေတာ့လဲ ဘာမွမလုပ္တတ္ဘူး။ သိေအာင္လုပ္လုိ႔ရရင္ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ပစ္လုိက္ခ်င္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ဘယ္လုိမွ လုပ္မရေတာ့ ပိုဆုိးေနတယ္။ ကုိ္ယ္လုပ္လုိက္မွ ရလဒ္ကဆုိးေနရင္ ဘယ္လုိမွခံစားနုိင္မွာမဟုတ္လုိ႔ပါ။ အေတြးေတြနဲ႔ ခ်ာခ်ာလည္ မ်က္ရည္ေတြကို အေဖာ္ျပဳလုိ႔ ဒီလိုပဲ ေမွ်ာ္ေနရပါတယ္။</div><div align="justify"> </div><div align="justify">စိတ္ထဲမထိန္းနုိင္လို႔ လုပ္လုိက္မိတဲ့အတြက္ ျပန္ရလုိက္တာက ေဒါသထြက္မႈတခုပါပဲ။ ကုိယ္တကယ္ကုိ မသိလုိ႔ပါ ရင္ထဲမွာလဲ အရမ္းပူေနလုိ႔ပါ အခုေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ ရလဒ္ကဆုိးပါတယ္။ ေနာက္ကုိ ကုိယ္ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ေနပါ့မယ္။ ေနာင္ကုိ အခုလိုမျဖစ္ေအာင္ ကုိယ္ေနပါ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ တခုပါပဲ စိတ္ေတာ့ မဆုိးလုိ္က္ပါနဲ႔ ကုိယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-4512965954493393657?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-80389340422094421322009-09-26T20:50:00.015+08:002009-09-26T21:46:51.480+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XyLdzSUI/AAAAAAAABgQ/BQd6zD4ho-w/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870054.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385768355220375874" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XyLdzSUI/AAAAAAAABgQ/BQd6zD4ho-w/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870054.jpg" /></a> အန္တီေနတဲ့အခန္းကုိ ေအာက္ကေနလွမ္းရို္က္ထားတာပါ။<br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XsCn7nbI/AAAAAAAABgI/ux7ulVHK6lc/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870052.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385768249767730610" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XsCn7nbI/AAAAAAAABgI/ux7ulVHK6lc/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870052.jpg" /></a> တုိက္ေတြရဲ့အလယ္မွာ အခုလို အပင္ေလးေတြနဲ႔ ေရကန္ေလးေတြရွိတယ္။<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XmWMBKGI/AAAAAAAABgA/oXq4hO78U70/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870053.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385768151940147298" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XmWMBKGI/AAAAAAAABgA/oXq4hO78U70/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870053.jpg" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XggdyVpI/AAAAAAAABf4/_lbETMvk-h0/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870055.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385768051619813010" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XggdyVpI/AAAAAAAABf4/_lbETMvk-h0/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870055.jpg" /></a> တေယာထုိးေနတဲ့ ပန္းပုလို႔ပဲေခၚမလား ဘယ္လုိေခၚမလဲေတာ့မသိဘူး အလွဆင္ထားတာကလည္း တမ်ိဳးေလးခံစားမိပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XaB44LXI/AAAAAAAABfw/dXWQXoZeJVI/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870056.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385767940332727666" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XaB44LXI/AAAAAAAABfw/dXWQXoZeJVI/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870056.jpg" /></a> ဒီေနရာကေတာ့ ဒီတုိက္ေတြမွာေနတဲ့လူေတြ ေရေႏြးစိမ္ၿပီး ေခၽြးထုတ္တဲ့ေနရာပါ။<br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XVFa5XvI/AAAAAAAABfo/vvmoiSnNOOw/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870057.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385767855381372658" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XVFa5XvI/AAAAAAAABfo/vvmoiSnNOOw/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870057.jpg" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XMN8hu_I/AAAAAAAABfg/fkRYBSKQVsk/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870061.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385767703051090930" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XMN8hu_I/AAAAAAAABfg/fkRYBSKQVsk/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870061.jpg" /></a> စြမ္းဟုိေဆးရံုရဲ့ အ၀င္က အလွလုပ္ထားတဲ့ဟာပါ။ ဘာသေကၤတလဲေတာ့ မသိပါဘူး။<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XGy1_N5I/AAAAAAAABfY/5YHLAMNvRWM/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870060.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385767609876559762" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XGy1_N5I/AAAAAAAABfY/5YHLAMNvRWM/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870060.jpg" /></a> ေဆးရံုရဲ့ အဓိက ၀င္ေပါက္ပါ။ စြမ္းဟုိေဆးရံု ဆိုၿပီးဆုိင္းဘုတ္ကပ္ထားတာပါ။ က်န္္တဲ့စာေတြကေတာ့မသိပါဘူး။<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XBg0diSI/AAAAAAAABfQ/h-S_tG1vwR0/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870058.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385767519138973986" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4XBg0diSI/AAAAAAAABfQ/h-S_tG1vwR0/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870058.jpg" /></a> ဟုိမွာရပ္ထားတဲ့ မီနီဘတ္စ္ကားက ေဆးရံုလာတဲ့သူေတြ အဆင္ေျပေအာင္ အခမဲ့ေျပးဆြဲေပးေနတာပါ။ ေဆးရံုကေန အနီးနားက က်င္အန္းဘူတာရံုကုိလဲသြားသလို ႏွင္းတုိ႔ေနတဲ့ ထူခ်န္ဘက္ကုိလဲ ဆြဲပါတယ္။ တျခားေနရာေတြကိုလဲ ေျပးဆြဲေပးပါတယ္။ သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ အခ်ိန္မွန္ထြက္ေပးပါတယ္။ အ၀ါေရာင္ ကားေတြကေတာ့ ထိုင္၀မ္ရဲ့ တကၠစီကားေတြပါ။ ထိုင္၀မ္ရဲ့ တကၠစီေတြအားလံုးဟာ အ၀ါေရာင္ေတြၾကည့္ပါပဲ။ တျခားခြဲထားတာ ရွိမရွိေတာ့ မသိပါဘူး။<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4W7tfva0I/AAAAAAAABfI/RgzcbYK_q_Y/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870059.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385767419462511426" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4W7tfva0I/AAAAAAAABfI/RgzcbYK_q_Y/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870059.jpg" /></a> ေဆးရံုရဲ့ အဓိက၀င္ေပါက္ကေန ၀င္၀င္ခ်င္းမွာ အခုလို စႏၵရားေလးတီးၿပီး သီခ်င္းဆုိျပေနတာကိုလဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အျမဲတမ္းေတာ့ မရွိပါဘူး။<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4W18QTrOI/AAAAAAAABfA/WHQzLCYnFxg/s1600-h/%E7%9B%B8%E7%89%870062.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385767320345095394" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/Sr4W18QTrOI/AAAAAAAABfA/WHQzLCYnFxg/s400/%E7%9B%B8%E7%89%870062.jpg" /></a> ေဆးရံုလာတဲ့လူနာေတြ အဆင္ေျပေအာင္ အခုလို ၀ီွးခ်ဲေတြကို အဆင္သင့္လုပ္ေပးထားပါတယ္။</div><div><br /><div align="justify">ဒီေန႔ေတာ့ အရင္အလုပ္ထဲက ထုိင္၀မ္တရုတ္အမ်ိဳးသမီး အန္တီက သူ႔အိမ္ကုိ လာလည္ဖို႔ အရင္တပတ္ထဲက ဖိတ္ထားတာရယ္ အရင္အလုပ္ကလူေတြန႔ဲလဲ ေတြ႔ရေအာင္ဆုိၿပီး အခ်ိန္ပိုကုိ ေန႔တ၀က္ပဲ ဆင္းၿပီး ေန႔လည္ပုိင္းမွာ သူ႔အိမ္ကုိ သြားပါတယ္။ မေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ လူေတြ ေတြ႔တုန္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေလး ျဖစ္သြားေအာင္ မသြားခင္အလုပ္ကေနၿပီးေတာ့ pizza hot က ပီဇာလွမ္းမွာၿပီး အလုပ္ထဲကေနပဲ တန္းသြားလုိက္ပါတယ္။ သြားမယ့္ေနရာက စြမ္းဟုိေဆးရံုနားမွာဆုိေတာ့ ေဆးရံုကုိေရာက္တဲ့ အခမဲ့ကားပဲ စီးသြားလုိက္ၿပီး လမ္းနဲနဲေလွ်ာက္လုိက္ေတာ့ သူ႔အိမ္ကုိေရာက္သြားပါတယ္။ အိမ္က ကြန္ဒိုဆုိေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။ အခန္းေလးေတြ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ လံုျခံဳေရးအတြက္ကုိလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ထားပါတယ္။ တုိက္ေတြရဲ့ အလယ္မွာလဲ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးအပန္းေျဖစရာ သစ္ပင္ေလးေတြ ေရကန္ေလးေတြနဲ႔ ရွိတဲ့ေနရာေလးမွာ အဆင္ေျပေျပေလး ျပဳျပင္ထားပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ေနတဲ့လူေတြအတြက္ ေရေႏြးစိမ္ကန္ ေခၽြးထုတ္ခန္းေတြကုိလဲ တုိက္ရဲ့ေအာက္ထပ္မွာ သပ္သပ္လုပ္ေပးထားပါတယ္။ တုိက္ခန္းေစ်းေတြလား မေမးပါနဲ႔ အဲေလာက္ျပည့္စံုေအာင္ လုပ္ထားတာဆုိေတာ့လဲ သိတယ္မွတ္လား ေခါင္ခိုက္ေနတာပါပဲ။ သူတို႔၀ယ္တုန္းကေတာင္ ထုိင္၀မ္ေငြ ေသာင္း ၉၀၀ ေက်ာ္တဲ့။ ဘုရားတမိသြားတယ္။ ႏွင္းရတဲ့လခနဲ႔မ်ား ၀ယ္မယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေတာ့မွကုိ </div><div align="justify">၀ယ္နုိင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔ေတြကေတာ့ ဒီမွာေမြး ဒီမွာၾကီးၿပီး ငယ္ငယ္ထဲကစုလာတာရယ္ အိမ္ေထာင္ဖက္ကလဲ ၀င္ေငြေကာင္းတာရယ္ေၾကာင့္ အခုလိုေနနိုင္တာပါ။ တုိက္ခန္းရဲ့ အက်ယ္က ႏွင္းတို႔ေနေနတဲ့ အခန္းေလာက္မက်ယ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဖြဲ႔စည္းပံုကေလးက ေကာင္းတာရယ္ အခ်က္ျပစနစ္ေတြ သန္႔ရွင္းေရးအတြက္လုပ္ထားတာေတြရယ္က ေခတ္မွီၿပီး အခန္းထဲကစကားေျပာေနတာကုိ အျပင္ဘက္က ေတာ္ရံုမၾကားရေအာင္ လုပ္ထားတာေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီ၀န္းထဲကုိ </div><div align="justify">မ၀င္ခင္အရင္ဆံုး ဧည့္ခန္းမေဆာင္ကုိ ျဖတ္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ လံုျခံဳေရးကလဲ အျမဲရွိေနၿပီး ကုိယ္သြားမယ့္အခန္းကုိမေရာက္ခင္ ေလွခါးထဲ၀င္ဖို႔ကိုလဲ သူတို႔ေသာ့ရွိမွပဲ ၀င္လို႔ရပါတယ္။ ေတာ္ရံုသူခုိးကေတာ့ ၀င္လုိ႔မရတာေသခ်ာပါတယ္။ အိမ္အသစ္ကုိ လာလည္ေစခ်င္တာရယ္ မေတြ႔တာၾကာတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကုိ ေတြ႔ေစခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ အဲဒီအန္တီက တမင္ခ်ိန္းေပးလိုက္တာပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ အတူတူ တြဲလုပ္ခဲ့တဲ့သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႔ ျပန္ေတ႔ြရေတာ့ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ အလုပ္ကုိယ္စီနဲ႔ဆုိေတာ့ အခုလိုေတြ႔ဖုိ႔ဆုိတာ ခဲယဥ္းလွပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">အဲဒီကေနအျပန္မွာေတာ့ အိမ္ျပန္ဖုိ႔အတြက္ ကားစီးမယ္ဆုိေတာ့ ကားမွတ္တုိင္ကေတာ့ရွိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးေ၀းတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘာစီးသြားရင္ေကာင္းမလဲဆုိၿပီးေမးေတာ့ အလာတုန္းကစီးတဲ့ စြမ္းဟိုေဆးရံုကေနဆိုရင္ အိမ္ကုိေရာက္တဲ့ ကားရွိတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီမီနီဘတ္စ္ကားက အခ်ိန္မွန္ထြက္တာျဖစ္ၿပီး အလကားလုိ႔သိရပါတယ္။ အင္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိုက္ဆံလဲမကုန္သလို အိမ္လဲတန္းေရာက္မယ္ဆုိေတာ့ စီးေတာ့မစီးဖူးေပမယ့္ စမ္းၿပီးစီးၾကည့္မယ္ဆုိၿပီး စီးခဲ့ပါတယ္။ ကားမလာေသးခင္ ေဆးရံုေအာက္က ခန္းမေဆာင္ထဲမွာ ခဏ၀င္နားရင္းက အစ္မတေယာက္ရဲ့ laptop ကုိ အြန္လို္င္း၀င္ၾကည့္ေပးရင္းနဲ႔ ေလွ်ာက္လုပ္ၾကည့္လုိက္ေသးတယ္။ ၄ နာရီကားထြက္မွာလို႔ စာေရးထားတဲ့အတုိင္းပဲ ကားက ၄ နာရီမွာေရာက္လာေတာ့ ကားေပၚတက္ၿပီး စီးလာခဲ့ပါတယ္။ ပံုမွန္လမ္းအေျဖာင့္တိုင္းဆုိရင္ အိမ္ေရာက္ဖုိ႔ ၂ မွတ္တုိုင္ပဲလုိေပမယ့္ ဒီကားက အဲဒီနားက ရပ္ကြက္ေတြထဲကုိ ပတ္ၿပီးေတာ့မွ အိမ္ဘက္ကုိ ျပန္ပတ္ပါတယ္။ သူက အခမဲ့ကားျဖစ္သလို ေဆးရံုကုိလာခ်င္တဲ့သူေတြ အဆင္ေျပေအာင္ အခုလုိ ဆြဲေပးေနတာလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တခါမွ မေရာက္ျဖစ္ေသးတဲ့ ေနရာေေလးေတြကုိ ကားေပၚကေနၾကည့္ၿပီး စီးလာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္နားကမွတ္တုိင္ကုိ ၄ နာရီ ၃၀ မွာေရာက္မယ္ဆုိတဲ့ ေၾကာ္ျငာထားတဲ့အတုိင္း အခ်ိန္မွန္ကုိေရာက္ပါတယ္။ အင္း သူမ်ားနုိင္ငံမွာမ်ား အခုလိုပဲဆိုၿပီး တေယာက္ထဲေတြးမိပါေသးတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔လဲ ေတြ႔ရသလို မစီးဖူးတဲ့ကားကုိစီးၿပီး မေရာက္ျဖစ္တဲ့ ေနရာေတြကိုလဲ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ </div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-8038934042209442132?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-87124091587496448292009-09-24T21:17:00.003+08:002009-09-24T22:57:08.883+08:00<div align="justify">လူေတြရဲ့စိတ္က လုိခ်င္တာေတြ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ တက္မက္စိတ္ေတြ သိပ္ကုိမ်ားပါတယ္။ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္သလို ကုိယ္လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ခြင့္ရေနရင္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ပါတယ္။ ကုိယ့္စိတ္တုိင္းက်မ်ား ျဖစ္မလာေတာ့ဘူး ဆုိရင္ျဖင့္ တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာလုိ႔ကုိမၿပီးနုိင္သလို စိတ္တုိၾက စိတ္ဆိုးၾကနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို ေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ ႏွင္းကုိယ္တုိင္ေရာ အင္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တခါတရံေပါ့။ ဟိုး အရင္ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းကလုိေတာ့ မိဘေတြကုိ စိတ္ဆုိးတာ သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။ အရင္တုန္းကေတာ့ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္သလို မျဖစ္ရရင္ ဆႏၵျပတတ္ပါတယ္။ အခုေတာ့လဲ ေတာ္ေတာ္ေလး နားလည္ေပးနိုင္သြားၿပီလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကို ထင္ထားတာပဲ။ နားလည္ေပးတတ္တာကလဲ တဖက္လူအတြက္လဲ ေကာင္းသလို ကုိယ့္အတြက္လဲ ေကာင္းပါတယ္။ တဖက္လူကုိ နားလည္မႈမေပးႏိုင္ရင္ အဲလူအေပၚ စိတ္ဆုိး ေဒါသေတြျဖစ္ေနေတာ့ ကုိယ္တုိင္လည္း ပင္ပန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နားလည္ေပးပါတယ္ေျပာၿပီး တကယ္ကုိ နားလည္ေပးနုိင္မွ ႏွစ္ဖက္စလံုး စိတ္ခ်မ္းသာရမွာပါ။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">လူျဖစ္ေနသေရြ့ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ အခက္အခဲေတြ ျပႆနာေတြ ဆုိတာ ၾကံဳေနရမွာပါပဲ။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ မျဖစ္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္ရင္ေတာ့ ေတြ့ေနရမွာပါပဲ။ အဲလုိေတြ့လာတဲ့အခါ ကုိယ္ဘယ္လုိ လုပ္မလဲလုိ႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify">အခုေတာ့ နားညည္းတာကုိ မၾကိဳက္သလို အေၾကာင္းအရာတခုကို အက္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ေျပာတတ္တာကုိ မႏွစ္သက္ေပမယ့္ အဲလုိလူေတြနဲ႔ သူတို႔အလိုက်ေနၿပီး အတူတြဲေနရပါတယ္။ တခါတေလေတာ့ စိတ္ညစ္ေပမယ့္ အသက္ၾကီးလို႔ ခုလိုျဖစ္တတ္တာပါဆုိၿပီး အငယ္ျဖစ္တဲ့ ကုိယ္ကပဲ နားလည္ေပးၿပီး ေရွာင္ေနလိုက္ပါတယ္။ တခါတေလ ကိုယ္ကစတာကုိ စမွန္းမသိပဲ အတည္ေပါက္ၾကီး ျပန္ေျပာတာကိုလဲ သည္းခံရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကုိယ္လဲ လူပဲေလ စိတ္ေလးေတာ့လဲ တခါတေလ တုိတတ္တာေပ့ါ။ သိတယ္မွတ္လား ကုိယ္ကအငယ္ဆုိေတာ့လဲ တုိေနတာေတြ ျပန္သိမ္းလို႔ အခန္းထဲ၀င္ၿပီး တံခါးပိတ္ထားလုိက္ရတယ္။ ဒါတင္ၿပီးေရာလားဆုိေတာ့ အခုလဲ အလုပ္ထဲမွာ ဘယ္လုိေနရမလဲလို႔ စဥ္းစားေနရပါၿပီ။ အလုပ္ထဲက ေခါင္းေဆာင္က ပစၥည္းကို ျမန္ျမန္ထြက္ေအာင္ လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ အဲ ေခါင္းေဆာင္အလုိက် လုပ္လုိက္ေတာ့ ေနာက္က အဆင့္ဆင့္လုပ္ေနတဲ့လူေတြက ျမန္ျမန္လုပ္ရလုိ႔ ဆုိၿပီး မၾကိဳက္ၾကျပန္ဘူး။ ကဲ လူေတြအလိုက် ဘယ္လိုမ်ား ေနမွရမလဲ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဟုိလူေျပာသလိုလုပ္ေတာ့ ဒီလူကမေက်နပ္ျပန္ဘူး။ ဒီလူေျပာသလုိ လုပ္မယ္ဆုိေတာ့လဲ ဟိုလူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ရနဲ႔ လူေတြရဲ့အလိုကို ဘယ္လုိမွ မလုိက္နုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သူတုိ႔အလိုက် လုိက္လုပ္ေနမယ္ ဆုိရင္လဲ ဘယ္လုိပဲလုပ္ေပးေပး အလိုက်နုိင္မွာကို မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အတတ္နုိင္ဆံုးေတာ့ ၾကိဳးစားၿပီး ေနေနတာပါပဲ။ မတတ္နုိင္တဲ့တေန႔က်ရင္ေတာ့ အင္း................ </div><div align="justify"></div><div align="justify">ဒါေၾကာင့္မ်ား လူ႔အလုိ နတ္မလုိက္နုိင္ဆုိၿပီး ေျပာခဲ့ၾကတာလားလုိ႔ စဥ္းစားရင္း လူေတြရဲ့အလိုကုိ ဘယ္လုိမ်ားျဖည့္ေပးရင္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္နုိင္မလဲ စဥ္းစားၿပီး မနက္ျဖန္အလုပ္ထဲမွာ ဘာေတြျဖစ္မလဲ .............</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-8712409158749644829?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-53777456990427987502009-09-20T19:24:00.002+08:002009-09-20T22:24:21.087+08:00<div align="justify">ဒီတပတ္ေတာ့ အလုပ္ေတြပင္ပန္းေနတဲ့ၾကားကပဲ အန္တီ့ဆီကုိ ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး sunday က်ရင္ ဟြားရွင္းက်ဲလာမယ္ ဆိုၿပီး ခ်ိန္းလိုက္ပါတယ္။ အလုပ္ေတြပိေနေတာ့ လူကလဲ မလန္းဆန္းပဲ စိတ္ေတြလဲ ပင္ပန္းေနပါတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ အန္တီနဲ႔ေတြ႔ၿပီး စကားေလးဘာေလးေျပာ စားခ်င္တာေလးစားလိုက္ရင္ တမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး အလုပ္ပင္ပန္းတာေတြေတာ့ ခဏေမ့သြားတာအမွန္ပါပဲ။ ဖုန္းလွမ္းဆက္ၿပီး ခ်ိန္းတုန္းကေတာ့ မုန္႔စားမယ္ စကားေျပာမယ္ေပါ့. အဲ ဟိုလဲေရာက္သြားေရာ အေတြးကတမ်ိဳးေျပာင္းသြားေရာ။ ေအာ္ လူ႔စိတ္ဆုိတာ ေမ်ာက္စိတ္နဲ႔တူတယ္ဆုိတာ ျဖစ္နုိင္တယ္လို႔ ကုိယ့္ဟာကုိ ေတြးမိပါတယ္။ ဆံပင္ကလဲ နည္းနည္းရွည္လာတာရယ္ မ်က္စိေရွ့မွာ လာ၀ဲေနတာရယ္ကုိ ညွပ္လုိက္ရင္ေကာင္းမယ္လုိ႔ အန္တီကေျပာေနတာၾကာပါၿပီ။ စိတ္ကလဲ အင္း ဒီေန႔ေတာ့ ဆံပင္ညွပ္လို္က္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆုိၿပီး စိတ္ေျပာင္းသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အန္တီေရ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ သြားရေအာင္ဆုိၿပီး စားတဲ့ဆီမေရာက္ေတာ့ပဲ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ေရာက္သြားပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ဆုိတာ ႏွင္းအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ အေရာက္ေပါက္နဲတဲ့ေနရာလုိ႔ ေျပာရမယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္ ၃ ၄ တန္းေလာက္ကထဲက ဆံပင္အရွည္ေလးထားခဲ့ရတယ္။ ေတာ္ရံုတန္ရံု အဖ်ားေလးတိတာေလာက္ကုိေတာ့ မာမားကပဲ လုပ္ေပးေနတာဆိုေတာ့ ဆုိင္ကုိမေရာက္ပါဘူး။ အဲလုိနဲ႔ ဆံပင္အရွည္ထားလာလိုက္တာ ထုိင္၀မ္မလာခင္အထိ ၂၀၀၅ အထိထားခဲ့ရတယ္။ မာမားရဲ့ အေဖ ႏွင္းရဲ့ ဖုိးဖိုးက ဆံပင္အရွည္ထားတာကုိ ၾကိဳက္တယ္ဆုိလို႔ ေျမးေတြအမ်ားၾကီးထဲကမွ အတူတူေနတဲ့ ႏွင္းကပဲ ဖိုးဖိုး ဖြားဖြားတုိ႔ သေဘာက် ထားေပးခဲ့ရပါတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္ထဲက ထားခဲ့ေတာ့ ကိုယ္တုိင္လည္း သေဘာက်လာခဲ့တယ္။ အရင္တုန္းက ေပါင္လည္ေက်ာ္ေလာက္ရွည္တဲ့ဆံပင္ကုိ နုိင္ငံျခားထြက္မယ္ဆုိတာနဲ႔ ပခံုးေက်ာ္ေလး ညွပ္ပစ္လုိက္ရတယ္။ အဲဒီတခါကေတာ့ ဆုိင္မွာ ဆံပင္ျပင္တဲ့ ပထမဆံုးတခါပါပဲ။ အဲလုိနဲ႔ </div><div align="justify">ထုိင္၀မ္မွာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ေနလာခဲ့တာေတာင္ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ကုိ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မေရာက္ပဲ ဆံပင္အရွည္ျပန္ထားလိုက္တာ ခါးေက်ာ္သြားပါေရာ။ အလုပ္ထဲမွာလဲ ဆံပင္ရွည္လို႔ လူတကာေျပာပါတယ္။ အလုပ္ထဲမွာဆုိေတာ့ စက္ေတြၾကားထဲညွပ္မွာ ေၾကာက္ရလို္႔ပါ။ အႏၱရာယ္ မ်ားတာကုိ သိေပမယ့္ မာမားက ညွပ္ရင္ႏွေျမာစရာၾကီး ဆုိတဲ့စကားနဲ႔႔ပဲ မညွပ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">အခုတခါ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ေရာက္သြားေတာ့လဲ မညွပ္ျဖစ္ေသးပဲ ထားလုိက္ပါတယ္။ ထိုင္၀မ္ျပန္သြားမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးေတာ့ မာမားဆီက ဆံပင္ညွပ္ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ မာမားလဲ ခြင့္ျပဳလိုက္ပါတယ္။ အရွည္ထားလာတာလဲ ႏွစ္ေတြၾကာလာၿပီ တမ်ိဳးေျပာင္းလုိက္ေပါ့ ဆုိတဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ဆံပင္ညွပ္လုိ္က္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဆုိင္ကုိအရင္မေရာက္ေသးပဲ ဖြားဖြားက ဆံတုလုိခ်င္တယ္ဆုိလို႔ သူကုိယ္တုိင္ ႏွင္းဆံပင္ေတြကုိ ဆံတုျဖတ္ပါတယ္။ ဖြားဖြားျဖတ္လုိ႔ ၿပီးမွ ဆုိင္ေရာက္သြားၿပီး ပံုျပန္သြင္းရပါတယ္။ နယ္ျမိဳ႔ေလးကဆုိင္မွာ ပံုလဲသြင္းၿပီးေရာ ရန္ကုန္အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေဘးက အန္တီက သူ႔အသိဆုိင္မွာ ဆံပင္ေျဖာင့္လိုက္ပါလားဆုိတာနဲ႔ တခါသြားေျဖာင့္လိုက္တာ ညေနထဲကသြားတာ ညမိုးခ်ဳပ္မွပဲ ျပန္ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ မာမားကေတာ့ သိပ္အျမင္မၾကည္ေတာ့ပါဘူး။ အရင္တုန္းက ဆုိင္ဆုိတာကုိ မေရာက္ပဲ အခုေလာက္လဲ အလုပ္မရႈပ္ပါဘူး။ အခုဆံပင္က တုိလာခါမွ ပိုအလုပ္ရႈပ္ေနတယ္္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ၿပီးေရာလားဆုိေတာ့ မၿပီးေသးပါဘူး။ ေနာက္ေန႔ ေလဆိပ္ဆင္းမယ္လဲဆိုေရာ ညပိုင္းမွာ မာမားကုိ လျပည့္၀န္းသြားမယ္ဆုိၿပီး ေခၚသြားၿပီး ေယာက္လမ္းထဲက အသိအန္တီၾကီးဆိုင္မွာ မာမားကုိပါ ဆံပင္တုိတိုေလး ညွပ္လုိက္ေနာ္ဆုိၿပီး အတင္းညွပ္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ မာမားလက္ခံလာေအာင္ေတာ့ ေျပာရတာေပါ့။ အသက္ၾကီးလာရင္ ဆံပင္အတုိေလးထားတာပိုေကာင္းပါတယ္။ ေခါင္းေလွ်ာ္လဲ မၾကာသလို အေအးမိမွာလဲ မပူရဘူးေပါ့။ ဆံပင္ခ်ည္ရတဲ့ ဒုကၡလဲမရွိေတာ့ဘူးဆုိၿပီး ေျပာယူရပါတယ္။ အဲလိုလဲၿပီးေရာ ႏွင္းလဲတခါထပ္ညွပ္လိုက္တာ ဆံပင္ကေတာ္ေတာ္ေလး တုိသြားပါတယ္။ ဂုတ္၀ဲေလးျဖစ္သြားပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">အခုလဲ ထိုင္၀မ္ျပန္ေရာက္တာ ၂ လေက်ာ္ပဲရွိေသးတယ္ ဆံပင္ရွည္လာေတာ့ မေနတတ္ေတာ့ပါဘူး.။ အထူသျဖင့္ မ်က္စိေရွ့မွာ လာက်ေနတာက ေတာ္ေတာ္ေလး ေနရခက္တာပါ။ အလုပ္ထဲမွာ ပစၥည္းကုိၾကည့္ေနရတဲ့အခါ ဆံပင္ကက်ေနေတာ့ စိတ္ရႈတ္ပါတယ္။ ဒါေတြကုိ အေၾကာင္းျပခ်က္ထားၿပီး ဆုိင္ကုိေရာက္သြားပါတယ္။ အစကေတာ့ ညွပ္လုိက္ရင္ရၿပီဆုိၿပီး ၀င္သြားတာပါ။ ဆုိ္င္ထဲလဲေရာက္ေရာ ဘာလုပ္မလဲ ဆုိေတာ့ အန္တီက တခါတည္း ေျဖာင့္လုိက္ပါလား. ေရာက္လက္စနဲ႔ မထူးပါဘူးတဲ့။ နဂိုထဲက သိပ္ၿပီးေျပာစရာမလုိတဲ့လူဆုိေတာ့လဲ ဟုတ္ကဲ့ ေျဖာင့္လုိက္္မယ္ေပါ့။ အဲလုိ လွခ်င္တာလဲ မေျပာပါနဲ႔။ ေဟာ ေျဖာင့္လုိ႔ၿပီးခါနီးလဲက်ေရာ အေရာင္းေလးပါ တခါတည္း ဆုိးလုိက္ပါလား။ ပံုစံတမ်ိဳးေလး ေျပာင္းသြားတာေပါ့တဲ့။ လုပ္ၿပီးရင္ လွသြားမွာပါဆုိတာနဲ႔ အင္း ေျပာင္းၾကည့္လုိက္မယ္ဆုိၿပီး တခါတည္း ေဆးဆုိးလုိက္ပါတယ္။ မိန္းကေလးမ်ား လွလာမယ္လုိ႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ဘာမွကုိမစဥ္းစားေတာ့ဘူး လုပ္မယ္ဆုိတာၾကည့္ပါပဲ။ အခုလုိ ပံုစံကုိမ်ား ဖိုးဖုိးေတြ႔ရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရိုက္ခ်င္မလဲ မသိပါဘူး။ ဆံပင္နက္ေမွာင္ေနတာကုိမွ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ဖိုးဖုိးဖြားဖြားတုိ႔သာ ျမင္ရင္ေတာ့ ႏွင္း ပတ္ေျပးေနရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။</div><div align="justify"> </div><div align="justify">အခုေတာ့ ဆံုးသြားတဲ့ ဖိုးဖိုးကုိလဲ သတိရမိသလို ကိုယ့္ဟာကုိ အခုလိုအလွၾကိဳက္လို႔ ဒီေန႔ကုန္သြားတဲ့ ပို္က္ဆံကိုလည္း ႏွေမ်ာေနမိပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ဘတ္ဂ်က္ ထိခိုက္သြားပါတယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-5377745699042798750?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-69964709696847860622009-09-19T19:55:00.001+08:002009-09-19T22:18:34.218+08:00<div align="justify">ႏွင္းတေယာက္ကလဲ စိတ္ထဲရွိရင္ ေျပာလုိက္ခ်င္တာ အက်င့္ျဖစ္ေနတယ္။ ရင္ထဲမွာ ျမိဳသိပ္ထားရတာကုိ မခံနုိင္ပါဘူး။ မိဘေတြနဲ႔လဲ ဒီလုိပဲ အျမဲေျပာျပတတ္လုိ႔ မာမားတုိ႔မွာ တခါတေလ စိတ္ပူရတာေတြ မ်ားလာတယ္။ ဘာမဟုတ္တာကအစ ေျပာျပတတ္လို႔ ကေလးက်ေနတာပဲလုိ႔ အေျပာခံရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုဆုိရင္လဲ ကုိ္ယ့္အျမင္မွာ မေကာင္းဘူးလို႔ ထင္ေနရင္လဲ ကုိယ္နဲ႔မဆီမဆုိင္ ေျပာတတ္ေသးတယ္။ ကုိယ္မသိတဲ့လူဆုိရင္ေတာ့ ဘာမွသိပ္မေျပာပါဘူး။ ကုိယ္က ေကာင္းမယ္ထင္လုိ႔ ေျပာတာကုိ သူကလက္မခံနုိင္ရင္ ႏွစ္ဖက္စလံုးအတြက္ မေကာင္းဘူးထင္လုိ႔ပါ။ </div><p align="justify">အခုလဲ စိတ္ထဲမွာ မေျပာပဲကုိ မေနနုိင္ေတာ့လုိ႔ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ အြန္လိုင္းသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို အြန္လုိင္းအျမဲမသံုးဖို႔ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ သူကလဲ ႏွင္းစိတ္ကုိသိလုိ႔ စိတ္မဆုိးပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းက အလုပ္တဖက္နဲ႔ အားတဲ့အခ်ိန္မွာ အြန္လုိင္းလာလာသံုးတတ္ပါတယ္။ သူဘာေတြလုပ္တယ္ဆုိတာကုိ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းဆုိေတာ့ ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူက အလုပ္ထဲမွာ ဖိအားေတြ မ်ားလာတဲ့အခါ စိ္တ္ထြက္ေပါက္အျဖစ္ လာသံုးတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ႏွင္းအျမင္မွာေတာ့ စိတ္ထြက္ေပါက္လို႔ မထင္ပါဘူး။ သူ႔မွာ အျပင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြရွိတယ္။ ကုိယ့္နုိင္ငံမွာ ကုိယ္ဘာပဲလုပ္ခ်င္ခ်င္ လုပ္နုိင္ပါတယ္။ အြန္လုိ္င္းကုိလာၿပီး စကားေတြေျပာေန ခ်က္တင္ေတြ လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အြန္လိုင္းသံုးခပုိက္ဆံကုန္ေနတဲ့အျပင္ ျပန္မရေတာ့မယ့္ အခ်ိန္ေတြလဲ ကုန္သြားပါတယ္။ မသံုးနဲ႔လို႔ မေျပာပါဘူး။ အြန္ုလိုင္းသံုးတတ္တဲ့သူအခ်င္းခ်င္း ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အြန္လုိင္းဆုိတာက သံုးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာသံုးျဖစ္မယ္ဆုိတာ မေသခ်ာပါဘူး။ တခါတေလ သံုးၿပီးသြားမွ ဟယ္ အခ်ိန္ေတြ အဲေလာက္ေတာင္ ကုန္သြားၿပီဆုိၿပီး သံုးၿပီးမွ ႏွေမ်ာသြားတာပါ။</p><div align="justify">ႏွင္းကုိယ္တုိင္လည္း ျမန္မာျပည္မွာ အြန္လိုင္းစသံုးတုန္းက ဘာကုိစသံုးရမယ္မသိေတာ့ အားလံုးက ခ်က္တင္ဆုိတာရွိတယ္ဆုိၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ စရင္းေနာက္ရင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ၃ေယာက္သားစသံုးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ျမန္မာျပည္ကေန အျခားဆုိဒ္ေတြကုိ ၾကည့္ဖုိ႔ဆုိတာကလည္း ေက်ာ္တတ္ခြတတ္မွရတာျဖစ္လုိ႔ ပံုမွန္လူတေယာက္အတြက္ ခ်က္တင္ဆုိတာကို အလြယ္တကူ၀င္ရင္းကေန စြဲသြားတတ္ပါတယ္။ ခ်က္တင္ကုိ ၾကိဳက္သြားၿပီး အဲဒီထဲမွာ လည္ေနရင္ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ဘာလဲဆုိတာ သိၿပီဆုိရင္ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးွရွိမယ့္အရာေတြကုိ ဆက္ရွာေဖြသင့္ပါတယ္။ ႏွင္း အခုတခါ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ၁၀ ေက်ာ္သက္ကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အြန္လုိင္းမွာ အခ်ိန္ကုန္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ မိဘကေပးလုိ္က္တဲ့ မုန္႔ဖုိးေတြက အင္တာနက္ဆုိင္မွာ ကုန္ေနတာပိုမ်ားေနပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆုိရင္ ေက်ာင္းခ်ိန္မွာေတာင္ ေက်ာင္းမသြားနုိင္ပဲ အြန္လိုင္းမွာစကားေျပာေနတဲ့အထိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ျမန္မာျပည္က အြန္လုိင္းသံုးတဲ့သူနဲ႔ နုိ္င္ငံျခားက အြန္လုိင္းသံုးေနတဲ့သူေတြ အေျခအေနေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးကြာပါတယ္။ နုိင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့သူေတြက အြန္လုိင္းသံုးတဲ့အခ်ိန္ဆုိတာ သူတို႔ရဲ့ တေန႔တာ လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြ ေက်ာင္းတာ၀န္ေတြ ၿပီးသြားလို႔ ကုိယ္ပုိင္အားလပ္ခ်ိန္မွ သံုးၾကတာပါ။ သူတုိ႔ေတြရဲ့ ပုိက္ဆံရွာတဲ့အခ်ိန္ ပညာရွာတဲ့အခ်ိန္ေတြကုိ မထိခိုက္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာက်ေတာ့ နုိင္ငံျခားကလူေတြနဲ႔ ခ်က္တင္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ ကုိယ့္အလုပ္ေတြ ေက်ာင္းေတြကုိ ပ်က္ရတယ္ဆုိေတာ့ ကုိယ္ပဲနစ္နာတာပါ။ နုိင္ငံျခားမွာက အြန္လုိင္းကုိ ၁ လ လံုးၾကိဳက္သေလာက္သံုးမွ ျမန္မာေငြ ၂ ေသာင္း ၃ ေသာင္းေလာက္ပဲ ကုန္တာပါ။ ျမန္မာျပည္က လူေတြအေနနဲ႔ ၁ နာရီကုိ ၃၀၀ ပဲထားဦး ကုိယ္သံုးသေလာက္ေပးရမွာဆုိေတာ့ ပိုက္ဆံေတြက ႏွေမ်ာစရာပါ။ အဲလုိေတြ ပိုက္ဆံေတြ အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားၿပီးေတာ့ ကုိယ့္အတြက္ ဘာမ်ားက်န္ခဲ့သလဲလို႔ ျပန္စဥ္းစားသင့္တယ္။ ဗဟုသုတပဲျဖစ္ျဖစ္ အတတ္ပညာပဲျဖစ္ျဖစ္ တခုခုေတာ့ က်န္ေနသင့္ပါတယ္။ လူငယ္တေယာက္အတြက္ အခ်ိန္ေတြက တန္ဖုိးရွိပါတယ္။ ၁၀ ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ ၾကိဳးစားမႈက ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဘ၀ကုိ ေရာက္ဖို႔အတြက္ အေျခခံပါပဲ။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ေခတ္ေတြေျပာင္းလဲလာလို႔ ေခတ္နဲ႔အညီ ေျပာင္းလဲတုိးတက္လာတာေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေခတ္ကုိ အလိုက္လႊဲေနၾကပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာ ခ်က္တင္တက္မွ ေခတ္မွီတယ္လုိ႔ ထင္ခ်င္လဲထင္ေနၾကမယ္။ တကယ္ေတာ့ အြန္လိုင္းဆုိတာက သံုးတတ္ရင္ေတာ့ တကယ္ကုိ အဖိုးတန္တဲ႔ ေနရာတခုပါ။ မသံုးတတ္ရင္ေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ ေငြကုန္ၿပီး ကုိယ့္အတြက္ ဘာမွမက်န္ပဲ အသက္ေတြသာၾကီးသြားမွာပါ။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-6996470969684786062?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-20509247568612848062009-09-15T21:30:00.002+08:002009-09-15T21:55:01.558+08:00<div align="justify">ကေလးဘ၀တုန္းက လူၾကီးေတြက တခုခုေျပာဆုိဆံုးမတာကို လက္မခံတဲ့အခါမွာ ေအး နင္တုိ႔ ေနာင္မွသိမယ္။ ဆိုၿပီး ခဏခဏအေျပာခံခဲ့ရတယ္။ အုိ ဘာမ်ားသိစရာလုိလဲ အခုလဲ သိသင့္သေလာက္ သိေနတာပဲလုိ႔ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ ထင္ေနခဲ့မိတယ္။ လူၾကီးေတြရဲ့ အေတြ႔အၾကံဳ ဗဟုသုတေတြကို အေရးမစိုက္သလို ေတြးေနခဲ့တယ္။ အဲလိုေတြေနလာၿပီး တားျမစ္ခ်က္ေတြၾကားထဲကမွ ကုိယ္ထင္ရာလုပ္ၿပီး မွားမွန္းသိေတာ့မွ မ်က္ႏွာကေလးငယ္ၿပီး လူၾကီးေတြေျပာသမွ် ခံရေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ၾကရင္ေတာ့ ေနာင္မွသိမယ္ဆုိတဲ့ စကားကုိ နားလည္ၿပီး ေနာင္တေတြ ရေနတတ္ပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ေနာင္တဆုိတာမ်ိဳးက ေနာင္အခါမွသိတာျဖစ္လို႔ ေနာင္တရေနခ်ိန္မွာေတာ့ အရာရာက အားလံုးျဖစ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ပစၥည္းတခုကို ဒီလိုလုပ္လို႔ ရွိရင္ ပ်က္တတ္တယ္လုိ႔ ေျပာေနတဲ့ၾကားက လုပ္လုိက္လုိ႔ ပ်က္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ေနာင္တဆုိတာနဲ႔ ေတြ႔ရမွာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ပစၥည္းအပ်က္ပဲ လက္ထဲရွိေတာ့မွာပါ။ တခ်ိဳ႕ေတြရတဲ့ ေနာင္တမွာ ျပန္ျပင္လုိ႔ ရေပမယ့္ တခါတေလမွာေတာ့ ျပင္လုိ႔မရေတာ့တဲ့ အမွားမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေနာင္တေတြကုိ ရင္မွာပိုက္ထားမိလ်က္သား ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာင္တရေနတဲ့ လူတေယာက္ ကုိယ္မွားခဲ့မွန္းသိေနတဲ႔ လူတေယာက္ကုိေတာ့ ႏွင္းတုိ႔လုိ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြက ပစ္ပယ္ထားတာ။ ကဲ့ရဲ့ရႈတ္ခ်တာ။ သူမွားခဲ့တဲ့ အားနည္းခ်က္ကုိ ထုတ္ေဖာ္ၿပီး ေျပာဆုိတာမ်ိဳးေတြ မလုပ္သင့္ပါဘူး။ ကုိယ္မွားတာကုိ မွားမွန္းမသိပဲ ေနေနတဲ့ လူေတြထက္စာရင္ေတာ့ အမွားကုိသိၿပီး ေနာင္တရေနတဲ့သူက ေတာ္တယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ငယ္တဲ့အရြယ္မွာ စိတ္အလုိုလိုက္ၿပီး မွားတတ္ၾကပါတယ္။ အသက္အရြယ္ရလာလုိ႔ အမွားသိၿပီး ျပင္ေနခ်ိန္မွာ ေဘးကလူေတြက လက္တြဲေခၚသင့္ပါတယ္။ ျပင္မရတဲ့အမွားမ်ိဳးေတြ ဘယ္လုိပဲမွားခဲ့ပါေစ ေနာက္ထပ္မလုပ္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့သူကုိ အားေပးၿပီး စာနာသင့္တယ္။ အမွားဆုိတာမ်ိဳးက လူတုိင္းနဲ႔ ကင္းတဲ့အရာမဟုတ္ပါဘူး။ မမွားေသာေရွ့ေန မေသေသာေဆးသမား ဆုိတဲ့ ျမန္မာစကားပံုလဲ ရွိေနတာပါပဲ။ ႏွင္းကုိယ္တုိင္လည္း မိဘမ်က္ရည္က်ေအာင္ လုပ္ဖူးတာေတြ ရွိတာပါပဲ။ မိဘက စိုးရိမ္လို႔ တားျမစ္တာေတြကုိ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တယ္ထင္ၿပီး နားမေထာင္ခဲ့တာေတြကုိ အခုေနအခ်ိ္န္မွာ ျပန္ေတြးၿပီး ေနာင္တရမိတယ္။ မိဘေတြကေတာ့ သားသမီး ဘယ္ေလာက္မွားမွား နားလည္ခြင့္လႊတ္ၿပီး လမ္းမွန္ေအာင္ အျမဲအားေပးေနတတ္တဲ့ သူေတြပါ။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ဘာေတြ ဘယ္လိုပဲ မွားမွား စိတ္ထဲမွာ မွားမွန္းသိၿပီး အမွန္ျပင္ခ်င္ေနတဲ့သူဆုိရင္ ႏွင္းကေတာ့ လူေတာ္တေယာက္လို႔သတ္မွတ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္မွာ အမွားလုပ္ခဲ့ဘူးတယ္ဆုိတာကုိ ၀န္ခံရဲတဲ့ သတိၱကိုလဲ ေလးစားပါတယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-2050924756861284806?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-16301527489478122122009-09-14T21:29:00.002+08:002009-09-14T21:56:47.255+08:00<div align="justify">ႏွင္း စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းေနသလို အရမ္းလဲ အားငယ္စိတ္ေတြ ၀င္ေနမိတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္ထဲက မိသားစုေတြရဲ့ ေႏြးေထြးတဲ့ ေမတၱာကုိရရွိခ့ဲေပမယ့္ အဲဒီအရြယ္ထဲက မိဘေတြရဲ့ စိတ္တုိင္းက်ေနခဲ့ရတယ္။ ကေလးသဘာ၀ စကားနားမေထာင္တာကလြဲလုိ႔ အရြယ္ကေလးေရာက္လာေတာ့ ႏွင္းရဲ့ ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းမွန္သမွ်ကို မိဘေတြကပဲ စီစဥ္ၿပီး ေလွ်ာက္ခုိင္းခဲ့တယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္ထဲက မာမား၀ယ္ေပးတဲ့ အက်ၤီေတြကိုပဲ ၀တ္ခဲ့ရၿပီး ကုိယ္ႏွစ္သက္တဲ့ပံုစံကုိ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ဆုိတာ အလြန္နည္းပါးခဲ့ရတယ္။ အထက္တန္းေရာက္ေနတာေတာင္ မာမားတုိ႔စီမံတဲ့ က်ဴရွင္မွာတက္ မာမားတုိ႔ လုပ္ခုိင္းတာေတြကုိပဲ လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လဲ မာမားသင္ေစခ်င္တဲ့ ဘာသာကုိပဲ ယူခဲ့ရတယ္။ တကၠသိုလ္ကုိ တက္ခ်င္ေပမယ့္ စိတ္မခ်ဘူး အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္ဆုိၿပီး အေ၀းသင္ပဲတက္ခိုင္းလို႔ ကုိယ့္ဆႏၵဆုိတာကုိ ျမိဳသိပ္ခဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးရင္ သူမ်ားေတြဘြဲ႔၀တ္စံုနဲ႔ တက္ယူသလို ကုိယ္လဲတက္ယူမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးကုိ နုိင္ငံျခားသြားရမယ္ဆုိတဲ့ အမိန္႔တခုနဲ႔ အေ၀းေရာက္ဘြဲ႔အျဖစ္ေျပာင္းလဲခဲ့ရတယ္။ သူမ်ားတကာေတြ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္မွာ ေနရာယူေနခ်ိန္ ႏွင္းကေတာ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကိုင္ၿပီး ေလယာဥ္ေပၚတက္ခဲ့ရတယ္။ တုိက္ဆုိင္တာကလဲ မေမ့နုိင္စရာပါပဲ။ တေန႔တည္းမွာ လာဆံုေနခဲ့တယ္ေလ။ ဘ၀အတြက္ဆုိတာကုိ စဥ္းစားလိုက္တိုင္း မိဘေတြစိတ္ဆင္းရဲမွာစို္းလို႔ အရာရာကို ျမိဳသိပ္ၿပီး ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြ စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔ ဦးစားေပးတတ္လာခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ေတြကို နားလည္ေပးရင္းနဲ႔ ကုိယ့္ဆႏၵဆုိတာေတြဟာ ေပ်ာက္ကြယ္မွန္းမသိ ေပ်ာက္သြားခဲ့ရတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">အခ်ိန္တန္လို႔ ႏွလံုးသားထဲက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ သံေယာဇဥ္ဆုိတာေလး ျဖစ္လာေတာ့လဲ ကုိယ့္ဆႏၵဆုိတာထက္ ကိုယ္သံေယာဇဥ္တြယ္ရတဲ့သူအတြက္ ပထမျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္။ ကုိယ္ေျပာခ်င္တာေတြ ကုိယ္ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆုိတာေတြဟာ သူစိတ္ညစ္မွာစိုးတယ္ဆုိတဲ့ အေတြးတခုထဲနဲ႔ပဲ ဘာမွေျပာမထြက္ခဲ့ပါဘူး။ အရာရာကုိ နားလည္ေပးနုိင္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားရင္း တခါတေလ ရင္ထဲမွာနာက်င္ေနတာေတာင္ ေျပာမထြက္ခဲ့ပါဘူး။ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူတေယာက္ကုိ အျမဲတမ္းေပ်ာ္ရႊင္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ေစခ်င္ပါတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္ထဲက သူမ်ားတကာကုိ နားလည္ေပးရင္ ကုိယ့္ဆႏၵဆုိတာမရွိေတာ့တဲ့ ႏွင္းရဲ့ရင္ထဲမွာ တခါတေလ ဘယ္သူမွမသိေအာင္ ၾကိတ္ငုိေနခဲ့ရတာ မ်ားခဲ့ပါၿပီ။ ဒီေန႔လဲ ရင္ထဲမွာ အရမ္း၀မ္းနည္းေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွမသိပါဘူး။ မခံစားနုိင္ေတာ့လုိ႔ ဘေလာ့ေပၚခ်ေရးမလုိက္တာပါ။ ႏွင္းရဲ့ဘ၀မွာ ကုိယ့္ဆႏၵအတုိင္းသာ ျဖစ္ခြင့္ရမယ္ဆုိရင္ အမ်ားၾကီးမလုိခ်င္ပါဘူး။ တခုေလာက္ျပည့္မယ္ဆုိရင္ ေက်နပ္ပါၿပီေလ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-1630152748947812212?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-21332254459236265682009-09-12T01:00:00.006+08:002010-06-28T21:57:10.766+08:00<div align="justify">ဒ ီ ေ န ႔ က ေ တ ာ ့ က ု ိ ယ ္ ့ က ု ိ က ု ိ ယ ္ က ု ိ က ု ိ က ေ လ လ ိ ု ႔ အ ျ မ ဲ ေ ျ ပ ာ တ တ ္ ၿ ပ ီ း ႏ ွ င ္ း က ု ိ လ ည ္ း က ေ လ း ေ လ း င ယ ္ ေ လ း င ယ ္ ေ ရ ႏ ွ င ္ း ေ ရ ည ီ မ ေ လ း ေ ရ စ တ ဲ ့ သ ူ ႔ စ ိ တ ္ ထ ဲ ရ ွ ိ တ ဲ ့ အ ခ ါ စ ိ တ ္ က ူ း ေ ပ ါ က ္ သ လ ိ ု ေ ခ ၚ တ တ ္ တ ဲ ့ သ ူ ရ ဲ ့ ေ မ ြ း ေ န ႔ ေ လ း ပ ါ။ ဘ ာ ေ တ ြ လ က ္ ေ ဆ ာ င ္ ေ ပ း ရ င ္ ေ က ာ င ္ း မ လ ဲ ရ ယ ္ လ ိ ု ႔ ေ တ ြ း ေ န ေ ပ မ ယ ္ ့ လ ည ္ း အ ခ ် ိ န ္ က လ ည ္ း မ ရ ွ ိ ေ တ ာ ့ ဘ ူ း။ အ လ ု ပ ္ က လ ည ္ း မ အ ာ း တ ာ န ဲ ႔ ၁ ၈ ရ က ္ မ ွ ာ ေ မ ြ း တ ာ ျ ဖ စ ္ ၿ ပ ီ း သ ူ က ၉ လ ပ ိ ု င ္ း ၁ ၂ ရ က ္ ဆ ု ိ ေ တ ာ ့ လ ပ ဲ က ြ ာ တ ာ ေ ပ ့ ါ။ တ က ယ ္ ေ တ ာ ့ ေ န ာ က ္ က ခ ု ႏ ွ စ ္ က ု ိ ထ ည ္ ့ မ တ ြ က ္ ခ ် င ္ လ ိ ု ႔ တ ဲ ့ ေ လ။ သ ူ က အ ဲ လ ု ိ မ ် ိ ဳ း။ အ ျ မ ဲ တ မ ္ း မ ် က ္ ႏ ွ ာ က တ ည ္ တ ည ္ ၾ က ီ း ေ န တ တ ္ လ ိ ု ႔ ဘ ာ ျ ဖ စ ္ လ ဲ ေ မ း ရ င ္ အ ေ မ ေ မ ြ း ထ ဲ က အ တ ိ ု င ္ း လ ု ိ ႔ ျ ပ န ္ ေ ျ ပ ာ တ တ ္ တ ဲ ႔ သ ူ ပ ါ။ ေ မ ေ မ ေ မ ြ း တ ု န ္ း က ေ တ ာ ့ အ ဲ ေ လ ာ က ္ တ ည ္ မ ယ ္ မ ထ င ္ ပ ါ ဘ ူ း။ သ ူ ႔ ေ မ ြ း ......</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">၁ ၂. ၉ ၂ ၀ ၀ ၉ မ ွ ာ က ် ေ ရ ာ က ္ တ ဲ ့ က ု ိ က ု ိ လ ိ ု ႔ ေ ခ ၚ တ ဲ ့ သ ူ ေ မ ြ း ေ န ႔ မ ွ သ ည ္ ႏ ွ စ ္ ေ ပ ါ င ္ း ၁ ၂ ၀ တ ု ိ င ္ စ ိ တ ္ ခ ် မ ္ း သ ာ က ု ိ ယ ္ က ် န ္ း မ ာ စ ြ ာ န ဲ ႔ က ု ိ က ု ိ လ ု ိ ခ ် င ္ တ ဲ ့ ဘ ၀ ျ ဖ စ ္ ခ ် င ္ တ ဲ ့ ဆ ႏ ၵ ေ တ ြ အ ာ း လ ံ ု း ျ ပ ည ္ ့ စ ံ ု ပ ါ ေ စ လ ိ ု ႔ ဆ ု ေ တ ာ င ္ း ေ ပ း လ ိ ု က ္ ပ ါ တ ယ ္။</div><br /><a title="Hi5, Xanga, Tagged, Blogger Comments" href="http://www.123glitter.com/comments-graphics/Love_Birthday/comments-graphics/Love_Birthdayfile/" target="_blank"><img src="http://www.123glitter.com/comments-graphics/file/11528.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-2133225445923626568?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-83517367380936176832009-09-11T20:15:00.016+08:002009-09-11T21:55:42.805+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpU3eZlvPI/AAAAAAAABew/BaeVB14eXRk/s1600-h/DSCN7956.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380206016877411570" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpU3eZlvPI/AAAAAAAABew/BaeVB14eXRk/s400/DSCN7956.JPG" /></a> ေညာင္ေရႊကေန အင္းေလးထဲကုိ စထြက္လာၿပီ<br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpUYnh_qEI/AAAAAAAABeo/ZNFEI76E9iw/s1600-h/DSCN7958.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380205486752639042" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpUYnh_qEI/AAAAAAAABeo/ZNFEI76E9iw/s400/DSCN7958.JPG" /></a> ေလွဦးထိပ္ကေန ေမာင္ေလးရို္က္ထားတာပါ။<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpT-fJ4WKI/AAAAAAAABeg/4DkJHUiqhdA/s1600-h/DSCN7959.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380205037827414178" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpT-fJ4WKI/AAAAAAAABeg/4DkJHUiqhdA/s400/DSCN7959.JPG" /></a> ေရမုိင္ဘယ္ေလာက္ရွိလဲဆုိတာ သိရေအာင္ ဟိုကအမွတ္ေလးကိုၾကည့္ရတယ္။<br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpTj76JXxI/AAAAAAAABeY/EeirjFzXOEs/s1600-h/DSCN7968.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380204581689581330" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpTj76JXxI/AAAAAAAABeY/EeirjFzXOEs/s400/DSCN7968.JPG" /></a> အင္းထဲမွာ အခုလို ငါးဖမ္းေနၾကတယ္။<br /><br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpTNSRMwBI/AAAAAAAABeQ/oul580L2noE/s1600-h/DSCN7971.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380204192554860562" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpTNSRMwBI/AAAAAAAABeQ/oul580L2noE/s400/DSCN7971.JPG" /></a> ေရေပၚမွာရွိတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြေလ<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpS0bRApII/AAAAAAAABeI/HGQumR3C4WQ/s1600-h/DSCN7972.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380203765473256578" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpS0bRApII/AAAAAAAABeI/HGQumR3C4WQ/s400/DSCN7972.JPG" /></a><br /><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpSZwC4slI/AAAAAAAABeA/oTqdRKSZ0xo/s1600-h/DSCN7977.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380203307194692178" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpSZwC4slI/AAAAAAAABeA/oTqdRKSZ0xo/s400/DSCN7977.JPG" /></a> ေဖာင္ေတာ္ဦး ဘုရား<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpRJu6soyI/AAAAAAAABd4/mmmodm8ITMA/s1600-h/DSCN7983.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380201932502377250" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpRJu6soyI/AAAAAAAABd4/mmmodm8ITMA/s400/DSCN7983.JPG" /></a><br /><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpQD58AI1I/AAAAAAAABdw/dExzjdrS2PM/s1600-h/DSCN7986.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380200732869796690" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpQD58AI1I/AAAAAAAABdw/dExzjdrS2PM/s400/DSCN7986.JPG" /></a> အလုိေတာ္ေပါက္ဘုရား အတြင္းထဲက ဆင္းတုေတာ္<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpPkpmVbGI/AAAAAAAABdo/4S3NuOT8kiA/s1600-h/DSCN7987.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380200195908004962" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpPkpmVbGI/AAAAAAAABdo/4S3NuOT8kiA/s400/DSCN7987.JPG" /></a> <div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpOpjQVOvI/AAAAAAAABdg/eOkY4hMWpo8/s1600-h/DSCN7988.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380199180592823026" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpOpjQVOvI/AAAAAAAABdg/eOkY4hMWpo8/s400/DSCN7988.JPG" /></a> အလုိေတာ္ေပါက္ဘုရား</div><div><br /></div><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpODr2anvI/AAAAAAAABdY/8Wu0auDwBm0/s1600-h/DSCN7994.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380198530065014514" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_LO0mzxYGEDM/SqpODr2anvI/AAAAAAAABdY/8Wu0auDwBm0/s400/DSCN7994.JPG" /></a><br />အင္းေလးထဲမွာ <div align="justify"></div><div align="justify"></div><div><br /></div><div align="justify">ေညာင္ေရႊမွာ ညအိပ္ဖို႔ ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာ ေညာင္ေရႊစာျပန္ပြဲရဲ့ ေနာက္ဆံုးရက္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပြဲေစ်းတန္းကလည္း ႏွင္းတုိ႔တည္းတဲ႔ေနရာနဲ႔ နီးနီးေလးဆုိေတာ့ ထမင္းစားေသာက္ၿပီး ေမာင္ႏွမတေတြ ပြဲေစ်းသြားပတ္ၾကပါတယ္။ ရွမ္းမေလးေတြစကားေျပာတဲ့ အသံ၀ဲ၀ဲေလးေတြကုိ နားေထာင္လုိ႔ေကာင္းတယ္ဆုိၿပီးပါလာတဲ့ေမာင္ေလးကေျပာပါတယ္။ ရိုးရာအထည္ဆုိင္ေတြမွာ လုိခ်င္တာေတြ ၀င္ၾကည့္ရင္း ေစ်းဆစ္ၾကေတာ့ စကားေျပာနားေထာင္ရတာ ေကာင္းလို႔ အစ္မေရ စကားမ်ားမ်ားေျပာေနာ္ဆုိၿပီး ေမာင္ေလး၂ ေယာက္ကကပ္ေျပာလာလို႔ ရယ္ရေသးတယ္။ ေစ်းတန္းထဲလဲေရာက္ေရာ မုိးကရြာလာလုိက္တာ လူေတြလဲ ခပ္က်ဲက်ဲေလးျဖစ္သြားတယ္။ မိုးကလည္း ခဏပဲရပ္သြားလို႔ ေတာ္ေသးတယ္။ ေနာက္ေန႔ ၁၀ ေလာက္ဆုိရင္ ပြဲေစ်းကသိမ္းမွာျဖစ္လို႔ ေနာက္ဆံုးညဆုိေတာ့ ႏွင္းတုိ႔လဲ အကုန္ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္တယ္ေလ။ ျမန္မာျပည္အႏွံ႔က ေစ်းသည္ေတြ လာေရာင္းတာဆုိေတာ့ တေနရာတည္းမွာ အကုန္ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပြဲေစ်းနဲ႔ ေ၀းေနခဲ့တာလဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီဆုိေတာ့ ေပ်ာ္လဲေပ်ာ္ပါတယ္။ ညဘက္ တည္းတဲ့ေနရာကိုျပန္လာေတာ့ မာမားတုိ႔က အိပ္ဖုိ႔လုပ္ေနၿပီ။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ဆည္ေျမာင္းဧည္႔ရိပ္သာမွာ တညအိပ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္တေန႔မနက္ခင္း ၈ နာရီေလာက္မွာေတာ့ အင္းထဲကုိသြားဖို႔အတြက္ ဆည္ေျမာင္းက စက္ေလွနဲ႔ လုိက္ပုိ႔ေပးပါတယ္။ ၾကီးၾကီးေမ အမ်ိဳးသားက ဆည္ေျမာင္းက အရာရွိဆုိေတာ့ သူ႔လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္က အင္းေလးမွာတာ၀န္က်ေနတာနဲ႔ အခုလို အဆင္ေျပေျပ ျဖစ္သြားတာပါ။ ေညာင္ေရႊကေန အရင္ဆံုး ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားကုိ လုိက္ပို႔ေပးပါတယ္။ ဘုရားနားမေရာက္ခင္မွာေတာ့ ေရႊဟသၤာ ယက္ကန္းရံုက အေရာင္းဆုိင္ကုိ ၀င္ပို႔ေပးပါတယ္။ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြ လုိခ်င္တဲ့ ရိုးရာအထည္ေတြ ၀ယ္လုိ႔ရတယ္ဆုိၿပီး စက္ေလွသမားက ၀င္ပုိ႔ေပးတာပါ။ အရင္ တကၠသိုလ္တက္တုန္းကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အင္းေလးဆုိတာက ခပ္ငယ္ငယ္ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကထဲက အိမ္ကမိသားစုလိုက္ ဘုရားဖူးသြားဖူးေနတဲ့ ေနရာျဖစ္လုိ႔ မစိမ္းဘူးလို႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ ေရႊဟသၤာမွာ လိုခ်င္တာေတြ ၀ယ္ၿပီးေတာ့ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားကုိ သြားဖူးၾကပါတယ္။ အင္းေလးေဖာင္ေတာ္ဦးဆုိတာ တန္ခုိးၾကီးတယ္ဆုိၿပီး နာမည္ၾကီးတာ အားလံုးသိသလို ေဖာ္ေတာ္ဦးဘုရားပြဲဆုိရင္လဲ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ကေန လာတဲ့လူေတြနဲ႔ အလြန္စည္ကားပါတယ္။ ဘုရားကုိေရာက္ေတာ့ ဖြားဖြားက ဆြမ္းပြဲကပ္ခ်င္တယ္ဆုိလုိ႔ ဆြမ္းေတာ္ပြဲ၀ယ္ၿပီး ကပ္လိုက္ပါတယ္။ ေမာင္ေလးနဲ႔ ပါပါးကေတာ့ ဘုရား ၅ ဆူကုိ ေရႊသကၤန္းကပ္ပါတယ္။ ဘုရားဖူးၿပီးတာနဲ႔ ဘုရားေအာက္မွာေရာင္းတဲ့ ေစ်းဆုိင္ေတြကုိ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ အရင္တခါ လာတုန္းက ဘုရားေအာက္က ေစ်းဆုိင္ေတြပဲရွိၿပီး အခုက်ေတာ့ ဘုရားကုန္းေတာ္ရဲ့ အေနာက္ဘက္မွာ ေစ်းဆုိင္တန္းေတြကုိ သီးသန္႔ေဆာက္ထားၿပီး အထည္ဆုိင္ေတြ စားေသာက္ဆုိင္ေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး တုိးတက္လာပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးဘက္မွာက ၅ ရက္တေစ်းဆုိသလို အဲဒီေန႔က ေဖာ္ေတာ္ဦးဘုရားေစ်းေန႔ျဖစ္လို႔ ဘုရားေပၚမွာ လူေတြပိုစည္ကားေနပါတယ္။ ဘုရားကုန္းေတာ္မွာလဲ သန္႔ွရွင္းသပ္ရပ္ၿပီး ပန္းအလွပင္ေတြလဲ စိုက္ထားပါတယ္။ </div><div align="left"> </div><div align="justify">ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုုရားကုိ ဖူးၿပီးသြားေတာ့ အလုိေတာ္ေပါက္ကုိ လုိက္ပို႔ေပးမယ္ဆုိၿပီး အလုိေတာ္ေပါက္ဘုရားကုိ သြားၾကပါတယ္။ အရင္အေခါက္ေတြ လာတုန္းက အလုိေတာ္ေပါက္ကုိ မေရာက္ျဖစ္ပါဘူး။ အခုတခါမွ ေရာက္ဖူးမွာဆုိေတာ့ စက္ေလွသမားကုိ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ အလုိေတာ္ေပါက္ဘုရားကေတာ့ ေဖာ္ေတာ္ဦးဘုရားေလာက္ မတုိးတက္ပါဘူး။ ဘုရားကိုလည္း တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ျပန္လည္ျပဳျပင္ေနတာေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ဘုရားကုန္းေတာ္ကလည္း ေဖာင္ေတာ္ဦးေလာက္ မက်ယ္ဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။ အလုိေတာ္ေပါက္ေရာက္ေတာ့ ဘက္စံုျပဳျပင္ဖုိ႔ အလွဴေငြထည့္ရင္းနဲ႔ အလုိေတာ္ေပါက္ ဆင္းတုေတာ္ဆုိၿပီး ေရာင္းေနတာေတြ႔တာနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ပူေဇာ္ခ်င္စိတ္ျဖစ္လာတာရယ္ အိမ္မွာကလည္း ဘုရား၉ ဆူျပည့္ဖုိ႔ ၁ ဆူလုိေနတာရယ္ တုိက္ဆုိင္တာနဲ႔ အလုိေတာ္ေပါက္ဘုရားကုိ ၀ယ္ၿပီး ပင့္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကေနၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုမွဆက္မသြားေတာ့ပဲ ေညာင္ေရႊကုိ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အင္းေလးထဲက တုိင္တရာေက်ာင္းတို႔ ဘုိတဲတုိ႔ကို မသြားခဲ့ပါဘူး။ </div><div> </div><div align="justify">အင္းေလးထဲမွာ စက္ေလွစီးေနရင္းနဲ႔ ျဖတ္သြားေနတဲ႔ စက္ေလွေတြကုိ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ စက္ေလွေပၚမွာ ဆုိင္ကယ္ေတြတင္လာတာေတြ႔ရပါတယ္။ အင္းထဲမွာေနတဲ့လူကလဲ ဆုိင္ကယ္၀ယ္ထားပါတယ္။ အင္းထဲမွာေနတဲ့အခ်ိန္ စက္ေလွစီးၿပီး ေညာင္ေရႊလာတဲ့အခါ ဆုိင္ကယ္ကုိ စက္ေလွနဲ႔တင္လာၿပီး ေညာင္ေရႊမွာ ဆုိင္ကယ္စီးတာပါတဲ့။ အင္းေလးထဲမွာလဲ ေျမနီကုန္းဆုိတဲ့ ရြာရွိပါတယ္။ အဲဒီရြာနားေရာက္ရင္ ေရကတျခားေနရာထက္ ပုိၿပီး နီေနပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဆည္ေျမာင္းကေနၿပီး စက္ေတြနဲ႔ ေသာင္ေတြကိုတူၿပီး ကၽြန္းေမ်ာေတြကို ေသေသသပ္သပ္လုပ္ေနတာလဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အင္းေလးထဲက ေလွေလးေတြေပၚမွာ ကေလးငယ္ငယ္ေလးေတြ ထုိင္ေနတာေတြ႔ေတာ့ အသဲယားမိပါတယ္။ ႏွင္းတုိ႔သာဆုိရင္ မထိုင္ရဲဘူးလို႔ ေျပာလုိ႔ အင္းေလးမွာေမြးတဲ့ကေလးကေတာ့ ရိုးေနၿပီလုိ႔ မာမားကေျပာပါတယ္။ အင္ေလးထဲေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ မိုးမရြာလို႔ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ ဟုိးအရင္ ဆရာမရယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လာတုန္းက ေလွေပၚမွာ မုိးမိေတာ့ လူကေတာ္ေတာ္ေလး ေအးလာသလုိ ေဘးပတ္လည္ကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့လဲ ဘာကိုမွ မျမင္ရပဲ ပင္လယ္ထဲေရာက္ေနသလို ထင္ရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက လုိက္ပို႔ေပးတဲ့ ဆရာမရဲ့ ေမာင္ကေျပာျပပါတယ္။ အင္းေလးမွာ မုိးရြားလာတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ ေဘးကပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့ ေတာင္ေတြကို မျမင္ရေတာ့သလို ေဘးကုိၾကည့္လိုက္ရင္ ေရျပင္ၾကီးကုိပဲေတြ႔ရလို႔ ေတာင္ေပၚပင္လယ္လုိ႔ တင္စားၿပီး ေခၚၾကတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ </div><div> </div><div align="justify">အင္းေလးရဲ့ ထူးျခားခ်က္ေတြကို ငယ္ငယ္ကစာထဲမွာ သင္ခဲ့ရသလို ေလွကို လက္ျဖင့္မေလွာ္ ေျချဖင့္ေလွာ္ေသာအရပ္။ အိမ္ကုိကုန္းတြင္မေဆာက္ ေရတြင္ေဆာက္ေသာအရပ္ ဆုိသလို ကေလးငယ္ေတြကအစ ေလွကုိ ေျခေထာက္နဲ႔ေလွာ္တာျမင္ရလုိ႔ ပါလာတဲ့ ေမာင္ေလးေတြက တအံ့တၾသၾကည့္ၿပီး သေဘာေတြက်ေနပါတယ္။ သူတို႔ေတြက တခါမွ မေရာက္ဖူးလို႔ အခုလိုအံ့ၾသၿပီး သေဘာက်ေနၾကတာပါ။ အခုေတာ့ အင္းေလးထဲမွာလဲ ဓါတ္တုိင္ေတြကို ကၽြန္းေမွ်ာေတြေပၚမွာ ေဆာက္ထားၿပီး အင္းထဲကရြာေတြကုိ မီးသြယ္ထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ စိတ္ထဲကေန မေတာ္လုိ႔မ်ား ဓါတ္တုိင္ေတြလဲၿပီး ေရထဲက်ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲလုိ႔ ၾကံဖန္ေတြးပူလိုက္ပါေသးတယ္။ အဲလုိေတြ အေတြးေပါင္းစံုနဲ႔ ေညာင္ေရႊကုိ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ေညာင္ေရႊကေနၿပီး ေတာင္ၾကီးကို ဆက္လက္ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္။ </div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-8351736738093617683?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-53094014927705789222009-09-11T20:08:00.002+08:002009-09-11T20:11:48.665+08:00<div align="justify">ဟိုတေန႔က ဓါတ္ပံုေတြ ေပ်ာက္ေနတယ္ဆုိၿပီး စိတ္ညစ္သြားတာ အခုေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာသြားၿပီ။ စိတ္ထဲမွာ စီဒီဆုိတာကုိပဲ သတိရၿပီး ကြန္ပ်ဴတာမွာလဲ မရွိေတာ့ဘူးဆုိၿပီး အရမ္းစိတ္ညစ္ေနခဲ့ရတာ။ my flash ေလးကုိ လံုး၀သတိမရလိုက္ဘူး။ အခုေတာ့ အဲဒီထဲမွာ ထည့္ထားမိလို႔ ပံုေတြ ျပန္ရၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ခရီးစဥ္ကုိ ဆက္လက္ေရးပါမယ္။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-5309401492770578922?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-86327786313626674922009-09-08T21:36:00.002+08:002009-09-08T21:53:22.747+08:00<div align="justify">မေန႔က ခရီးသြားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ တင္မယ္ဆုိၿပီး ကြန္ပ်ဴတာမွာ ရွာတာ မေတြ႔လို႔ စိတ္ညစ္ေနပါတယ္။ ဟိုတေလာက ကြန္ပ်ဴတာ format လုပ္လုိက္တာ မသိမ္းထားမိပဲ အကုန္ပါသြားတယ္။ တကယ္ကုိ ကိုယ့္ကုိကုိယ္ စိတ္ကုန္မိတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြလဲ မရွိေတာ့ စာၾကည့္ပဲလဲ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ အခုမွ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ မသိေတာ့ဘူး။ စီဒီကလဲ ျမန္မာျပည္မွာ ထားခဲ့မိတယ္။ တကယ္ကုိ၀မ္းနည္းမိတယ္။ မိသားစုပံုေတြလဲ အကုန္ပါသြားၿပီ။ အခုဘယ္လုိလုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ဘာတခုမွကို မက်န္ခဲ့ဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာကုိ ျပန္ၿပီး လုပ္ခ်င္တာပဲ သတိရၿပီး D ထဲမွာသြားသိမ္းဖုိ႔ကုိ သတိမရလုိက္တာ။ အခုလိုျဖစ္သြားတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြ မတင္နုိင္မွေတာ့ ခရီးသြားခဲ့တာေတြကုိ ဆက္မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ စိတ္ေတြအရမ္းညစ္သြားၿပီ..............</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2057277782140566763-8632778631362667492?l=decemberhnin.blogspot.com' alt='' /></div>ဒီဇင္ဘာႏွင္းhttp://www.blogger.com/profile/15179927128747091975noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2057277782140566763.post-6002264985277371822009-09-07T21:18:00.003+08:002009-09-07T22:42:20.814+08:00<div align="justify">ေရးခ်င္တာေတြ ေျပာခ်င္တာေတြက မ်ားေနေတာ့ ျမန္မာနုိင္ငံသြားတုန္းက အေၾကာင္းေလးေတြကုိ ဆက္ေျပာျပမယ္ေနာ္။ ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္း ဘုရားဖူးသြားမယ္ဆုိတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတုိင္း မိသားစုေတြ ဘုရားဖူးထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္သြားမလဲဆုိတာကုိ ႏွင္းကပဲ ေရြးခ်ယ္လုိက္ပါတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္ထဲက ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ၾကီးဆုိတာ ခဏခဏ ေရာက္ဖူးခဲ့ပါတယ္။ ဖိုးဖိုး ဖြားဖြားေတြနဲ႔အတူတူ အန္တီအငယ္က အဲဒီဘက္မွာ ေနေတာ့ အလည္သြားျဖစ္ေနပါတယ္။ ၅ တန္းမွာေတာ့ မာမားက ေတာင္ၾကီးဘက္မွာ ေနခ်င္တယ္ဆုိၿပီး ႏွင္းတုိ႔မိသားစု ေတာင္ၾကီးဘက္ကုိေျပာင္းသြားပါတယ္။ မာမားကုိ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕မွာ ေမြးခဲ့တာျဖစ္ၿပီး ေတာင္ၾကီးမွာပဲ ၁၀ ေက်ာ္သက္အထိေနလာခဲ့တဲ့အတြက္ မာမားက ေတာင္ၾကီးဘက္ကုိ ပုိသေဘာက်ပါတယ္။ ပါပါးကေတာ့ ရန္ကုန္ဘက္မွာၾကီးေတာ့ ေတာင္ၾကီးကုိ ေအးတယ္ဆုိၿပီး မၾကိဳက္ပါဘူး။ ပထမကေတာ့ ေတာင္ၾကီးဘက္မွာ အေျခခ်မယ္စိတ္ကူးေပမယ့္ ဘ၀အလွည့္အေျပာင္းေၾကာင့္ အမ္းမဆံုးသြားေတာ့ ႏွင္းတုိ႔ေတြ ရန္ကုန္ကုိ ျပန္ေျပာင္းလာခဲ့ရတယ္။ ရန္ကုန္ကုိ ျပန္လာခဲ့ရေပမယ့္ ႏွင္းတုိ႔သားအမိေတြက ေတာင္ၾကီးဘက္ကုိ ပုိၾကိဳက္ၾကပါတယ္။ အခုလည္း ဘယ္သြားမလည္းေမးေတာ့ ေတာင္ၾကီးတက္မယ္ဆုိၿပီး ေရြးလို္က္ပါတယ္။ ပါပါးေရာ မာမားကေတာ့ ႏွင္းစိတ္တုိင္းက်ပဲ လုိက္ေလ်ာေပးပါတယ္။ </div><div align="justify"><br /> </div><div align="justify">ဘယ္သူေတြလုိက္မလဲေမးေတာ့ ၾကီးၾကီးေမတုိ႔ အတြဲရယ္ ႏွင္းတုိ႔မိသားစုရယ္ ဖြားဖြားရယ္ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေလး ၃ ေယာက္ရယ္ ခရီးစထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ၾကီးၾကီးေမတုိ႔ကို ပ်ဥ္းမနားမွာ ၀င္ေခၚၿပီး မနက္ ၉ နာရီေလာက္ကေနၿပီး စထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ပ်ဥ္းမနား ေပ်ာ္ဘြယ္လမ္းသစ္ဘက္ကေန သြားၾကပါတယ္။ ေပ်ာ္ဘြယ္လမ္းက အသစ္ေဖာက္ထားလို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အဲဒီကေန လာလုိက္တာ ေတာင္ေပၚစတက္မယ့္ေနရာမွာေတာ့ ဆိုင္းစိုင္ေမာ၀္ ဆုိထားသလိုပါပဲ မုိင္ ၁၀၀ ေက်ာ္သာရွိတဲ့ လမ္းရဲ့အတုိင္းအတာ တေနကုန္ေအာင္ေမာင္းၾကရတယ္။ ဆုိသလိုပဲ တကယ္ကုိပါပဲ။ ေက်ာက္ခဲစားထားရင္ေတာင္ အစာေၾကေလာက္ပါတယ္။ ကတၱရာလမ္းဆုိတာမွ ဟုတ္ရဲ့လားလို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ကုိ ခ်ိဳင့္ခြက္ေတြ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ေမာင္းေနရတာပါ။ ESE လို အျမန္ကားေတြေတာင္ ဟုိယိမ္းဒီယိ္မ္းနဲ႔ ေဘးနားက ေခ်ာက္ကမ္းပါးနားမွာ ကပ္ၿပီးေမာင္းေနတာကုိ ၾကည့္ၿပီး အသည္းေအးမိပါတယ္။ လြိဳင္ေကာ္ဘက္က လာတဲ့ကားေတြကေတာ့ ခရီးသည္ေတြအကုန္လံုး နွာေခါင္းစည္းေတြတပ္ထားပါတယ္။ ႏွင္းတို႔ေတြလဲ ကားေပၚမွာ တေယာက္ကုိ တေယာက္ၾကည့္ၿပီး ရယ္မိပါတယ္။ ေခါင္းေတြကေဖြးေနေတာ့ မာမားကေျပာတယ္ ေတာထဲကထြက္လာတဲ့ ေမ်ာက္ျဖဴေတြ ျဖစ္ေနၿပီတဲ့ေလ။ ေတာင္ေပၚရဲ့ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ လမ္းခ်ဲ့ဖို႔ ေတာင္ကမ္းပါးရံကုိ မုိင္းခြဲၿပီး ျဖိဳေနတဲ့အတြက္ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ခဏေစာင့္ေနရပါတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ကားေပၚမွာေမာင္ေလးက ဆုိင္းထီးဆုိင္တုိ႔ ဆုိင္းစိုင္ေမာ္၀္တုိ႔ဆုိထားတ့ဲ သီခ်င္းေတြဖြင့္ထားေတာ့ ေဘးကရႈ့ခင္းေတြနဲ႔ အလြန္လုိ္က္ဖက္ေနပါတယ္။ ထိုင္၀မ္မွာလဲ ေတာေတာင္ေတြထဲေရာက္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္နုိင္ငံရဲ့ အလွက ပိုၿပီးလွတယ္လုိ႔ပဲ ထင္မိပါတယ္။ ထိုင္၀မ္ရဲ့ ေတာင္ေတြက သက္နုေက်ာက္ေတာင္ေတြျဖစ္လို႔ ေတာင္မၾကာခဏျပိဳပါတယ္။ ေတာင္ေပၚလမ္းက ရြာေတြျဖစ္တဲ့ ေရယားတုိ႔ ေရေယာင္းမ တုိိ႔မွာေတာ့ ပိႏၷဲသီးေတြ အေတာ္ေပါပါတယ္။ ေစ်းေတြကေတာ့ သူ႔ဟာနဲ႔သူပါပဲ။ ေတာင္ၾကီးဘက္ကုိ စတက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ ရာသီဥတုက ေအာက္ျမန္မာျပည္နဲ႔မတူေတာ့ပဲ ေအးစိမ့္စိမ့္ေလး ျဖစ္လာပါတယ္။ ကေလာျမိဳ႔ကုိေရာက္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ေမာင္းလုိက္ရပါတယ္။ ကေလာနားကုိ နီးလာေတာ့ ထင္းရႈးေတာတန္းေတြကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ကေလာျမိဳ႕ကုိ ညေနေစာင္းေလာက္မွာ ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြေတာင္ ေက်ာင္းလႊတ္ေနပါၿပီ။ ကေလာျမိဳ႕ကလဲ အရင္နဲ႔ ဘာမွကုိ မတူေတာ့ပဲ ေတာ္ေတာ္ကုိ တုိးတက္လာပါတယ္။ ကေလာကို ေရာက္မွပဲ လမ္းက ေကာင္းပါေတာ့တယ္။ ကေလာကေန ေအာင္ပန္း ဟဲဟုိး အဲဒါေတြကုိျဖတ္ၿပီး ေရႊေညာင္ကုိ၀င္ေတာ့ ညေန ၅ နာရီေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အမွန္က ေတာင္ၾကီးကုိ ဆက္တက္မယ္လို႔ စီစဥ္ထားေပမယ့္ အခ်ိန္ရွိေနေသးတာေၾကာင့္ ေညာင္ေရႊကိုသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ ေညာင္ေရႊမွာ တညအိပ္ၿ�